اخبار
کیکر چیست؟
کیکر، که به عنوان شیرین‌کننده یا چینش نیز شناخته می‌شود، ویژگی‌ای است که به ابزار بدهی اضافه می‌شود تا آن را برای وام‌دهندگان یا سرمایه‌گذاران جذاب‌تر کند.
کیکر چیست؟
کیکر یک حق، اختیار قابل اعمال، یا ویژگی دیگری است که به ابزار بدهی اضافه می‌شود تا آن را برای سرمایه‌گذاران جذاب‌تر کند و به دارنده بدهی این امکان را بدهد که به طور بالقوه سهام ناشر را خریداری کند. در املاک، کیکر هزینه‌ای اضافی است که باید برای تأیید وام مسکن پرداخت شود. به عنوان مثال، می‌تواند شامل سهمی از سهام در درآمدهای یک ملک تجاری یا اجاره‌ای باشد. کیکر همچنین به عنوان «شیرین‌کننده» یا «چینش» شناخته می‌شود.
نکات کلیدی:
- کیکر، که به عنوان شیرین‌کننده یا چینش نیز شناخته می‌شود، ویژگی‌ای است که به ابزار بدهی اضافه می‌شود تا آن را برای وام‌دهندگان یا سرمایه‌گذاران جذاب‌تر کند.
- کیکرها مشوق اضافی برای سرمایه‌گذاران فراهم می‌کنند تا اوراق بهادار بدهی (مانند سهام ممتاز یا اوراق قرضه) را خریداری کنند، زیرا بازده مورد انتظار سرمایه‌گذاری (ROI) آن‌ها را افزایش می‌دهند.
- دو نوع رایج کیکرهای سهام شامل اوراق قرضه قابل تبدیل و اختیار خرید سهام هستند.
- در وام‌های املاک سرمایه‌گذاری، نوع رایج کیکر این است که وام‌گیرنده سهمی از کل درآمد یا دریافت‌های اجاره ناخالص تولیدشده از ملک سرمایه‌گذاری را به وام‌دهنده ارائه دهد.
نحوه کار کیکر
کیکرها ویژگی‌هایی هستند که برای «انجام معامله» اضافه می‌شوند و صرفاً به نفع وام‌دهندگان هستند و برای افزایش بازده مورد انتظار سرمایه‌گذاری آن‌ها استفاده می‌شوند.
برای مثال، یک وام‌دهنده ممکن است نسبت به وام دادن به یک شرکت استارتاپی که نیاز به پول برای تأمین مالی عملیات اولیه دارد، محتاط باشد. بدون سابقه مالی که نشان‌دهنده رشد فروش ثابت و سودآوری باشد، استارتاپ ممکن است در گرفتن بودجه با چالش مواجه شود. این شرکت جوان ممکن است نیاز به ساختار یک معامله سهام داشته باشد تا وام‌دهنده را جذب کند و یک کیکر به‌صورت مالکیت سهام در شرکت ارائه دهد. در ازای وام دادن به شرکت، وام‌دهنده سهمی از شرکت و درصد معینی از سودهای آینده دریافت خواهد کرد.
کیکرهای سهام
در واقع، کیکر یک مشوق اضافی برای تشویق سرمایه‌گذاران به خرید اوراق بدهی، مانند اوراق قرضه یا سهام ممتاز است. هنگامی که یک اوراق قرضه دارای گزینه‌ای نهفته است که توسط دارنده اوراق می‌تواند برای خرید سهام در شرکت صادرکننده با قیمت تخفیف‌دار اعمال شود، این گزینه به‌عنوان کیکر شناخته می‌شود. سرمایه‌گذار به خرید اوراقی با کیکر ترغیب می‌شود، زیرا این امکان را به او می‌دهد تا در افزایش ارزش مالکیت سهام مشارکت کند.
دو نوع رایج کیکرهای سهام عبارتند از:
- ویژگی قابل تبدیل در برخی اوراق که امکان تبدیل اوراق به سهام را می‌دهد.
- اختیار خرید سهام که همراه با عرضه اوراق جدید فروخته می‌شود.
نکته مهم
کیکرهای سهام اغلب برای خریدهای اهرمی (LBOs)، خریدهای مدیریتی (MBOs) و بازسازی‌های سهام استفاده می‌شوند، زیرا برای تأمین مالی سنتی ارائه‌شده توسط وام‌دهندگان ارشد و تضمین‌شده بیش از حد پرریسک تلقی می‌شوند.
شرکتی که کیکری (برای مثال، عرضه حقوق) به یک عرضه اوراق اضافه می‌کند، این کار را فقط برای قرار دادن کل عرضه در دست سرمایه‌گذاران انجام می‌دهد. کیکر ممکن است در طول عمر اوراق واقعاً قابل استفاده نباشد. اغلب باید به یک نقطه عطف خاص، مانند قیمت سهام بالاتر از سطح معینی، رسید تا کیکر ارزش واقعی داشته باشد.
برای مثال، دارنده اوراقی که حق خرید سهام شرکت را به قیمت ۲۰ دلار به ازای هر سهم دارد، تنها در صورتی این حق را اعمال خواهد کرد که سهام بالاتر از ۲۰ دلار معامله شود. در غیر این صورت، هیچ مزیت مالی برای خرید سهام وجود ندارد.
کیکرهای املاک
در وام‌های املاک، به وام‌دهنده ممکن است علاوه بر بهره وام، سهمی از کل درآمد یا دریافت‌های اجاره ناخالص تولیدشده از ملک سرمایه‌گذاری که تأمین مالی می‌شود، پیشنهاد شود، اگر درآمد از مقدار مشخصی فراتر رود. این مزیت ممکن است توسط وام‌گیرنده پیشنهاد یا توسط وام‌دهنده برای شیرین کردن معامله وام درخواست شود.
اگر وام‌گیرنده نتواند پیش‌پرداخت بزرگی برای ملک ارائه دهد یا شرایطی وجود داشته باشد که معامله را به یک ریسک اعتباری تبدیل کند، وام‌دهنده ممکن است نوعی کیکر سهام یا درصد مالکیت در ملک را درخواست کند. برای مثال، وام‌دهنده ممکن است با وام سرمایه‌گذاری املاک موافقت کند به شرطی که درصدی از عواید فروش را پس از بازسازی ملک توسط وام‌گیرنده و فروش آن با قیمت بالاتر دریافت کند.
ملاحظات ویژه
اصطلاح کیکر نباید با اصطلاح رشوه (kickback) اشتباه گرفته شود، که پرداختی غیرقانونی است که به‌عنوان جبران برای رفتار ترجیحی داده می‌شود. در معاملات املاک، افراد و شرکت‌هایی که ممنوعیت رشوه را نقض کنند، ممکن است با مسئولیت مدنی و کیفری مواجه شوند. از دیدگاه قانونی، تمام هزینه‌های تسویه در وام‌های مصرفی باید به‌عنوان بخشی از هزینه‌های مالی افشا شوند.
کنگره قانون رویه‌های تسویه املاک (RESPA) را تصویب کرد که در ژوئن ۱۹۷۵ اجرایی شد، تا از مصرف‌کنندگان در برابر رویه‌های تسویه نادرست، مانند رشوه، محافظت کند. RESPA از وام‌دهندگان، کارگزاران وام مسکن یا خدمات‌دهندگان وام‌های خانگی می‌خواهد که افشاگری‌هایی در مورد ماهیت و هزینه‌های فرآیند تسویه املاک به وام‌گیرندگان ارائه دهند.