خرید در زمان افت قیمت چیست؟

"خرید در زمان افت قیمت" به معنای خرید یک دارایی پس از کاهش قیمت آن است. این باور وجود دارد که قیمت پایین‌تر جدید، فرصت خرید مناسبی محسوب می‌شود؛ چرا که این "افت" تنها یک نوسان کوتاه‌مدت است و دارایی، با گذشت زمان، احتمالاً دوباره افزایش می‌یابد و ارزش بیشتری پیدا می‌کند.

نکات کلیدی

• خرید در افت قیمت به معنای گرفتن موقعیت خرید (long) در یک دارایی یا اوراق بهادار پس از تجربه یک کاهش قیمت کوتاه‌مدت است، و این روند می‌تواند به طور مکرر تکرار شود.
• خرید در افت ممکن است در روندهای صعودی بلندمدت سودآور باشد، اما در روندهای نزولی مداوم یا بلندمدت می‌تواند دشوار یا حتی زیان‌ده باشد.
• خرید در افت می‌تواند میانگین هزینه مالکیت یک موقعیت را کاهش دهد، اما ریسک و پاداش آن باید به طور مداوم ارزیابی شود.

درک مفهوم خرید در افت قیمت

"خرید در افت قیمت" عبارتی رایج در میان سرمایه‌گذاران و معامله‌گران است که پس از کاهش قیمت یک دارایی در کوتاه‌مدت شنیده می‌شود. پس از افت قیمت یک دارایی از سطح بالاتر، برخی از معامله‌گران و سرمایه‌گذاران این زمان را فرصت مناسبی برای خرید یا افزودن به موقعیت موجود خود می‌دانند. مفهوم خرید در افت، مبتنی بر تئوری امواج قیمتی است. وقتی یک سرمایه‌گذار پس از کاهش قیمت، اقدام به خرید می‌کند، در واقع با قیمت پایین‌تری وارد بازار شده و امید دارد که در صورت بازگشت بازار، سود کسب کند.

خرید در افت قیمت، در شرایط مختلفی کاربرد دارد و بسته به وضعیت بازار، احتمال سودآوری آن متفاوت است. برخی از معامله‌گران می‌گویند که در حال "خرید در افت" هستند اگر قیمت یک دارایی در چارچوب یک روند صعودی بلندمدت افت کرده باشد. آن‌ها امیدوارند که روند صعودی پس از افت ادامه پیدا کند.

برخی دیگر نیز از این عبارت استفاده می‌کنند حتی اگر روند صعودی مداومی در حال حاضر وجود نداشته باشد، اما آن‌ها به وجود یک روند صعودی در آینده امیدوارند. بنابراین، زمانی که قیمت کاهش می‌یابد، اقدام به خرید می‌کنند تا از افزایش احتمالی قیمت در آینده سود ببرند.

اگر یک سرمایه‌گذار از قبل موقعیت خرید (long) داشته باشد و در زمان افت قیمت دوباره خرید کند، گفته می‌شود که در حال "میانگین‌گیری نزولی" است. این استراتژی شامل خرید سهام اضافی پس از کاهش بیشتر قیمت و در نتیجه، کاهش میانگین خالص قیمت خرید است. اما اگر خرید در افت منجر به افزایش قیمت نشود، در اصطلاح گفته می‌شود که سرمایه‌گذار در حال افزودن به یک موقعیت بازنده است.

محدودیت‌های خرید در افت

همانند تمامی استراتژی‌های معاملاتی، خرید در افت نیز تضمینی برای سودآوری ندارد. یک دارایی ممکن است به دلایل مختلفی کاهش یابد، از جمله تغییرات در ارزش ذاتی آن. فقط به این دلیل که قیمت آن پایین‌تر از قبل شده است، لزوماً به این معنا نیست که آن دارایی ارزشی مناسب دارد.

مشکل اینجاست که اکثر سرمایه‌گذاران معمولی توانایی بسیار محدودی در تشخیص تفاوت میان یک افت موقتی قیمت و نشانه‌ای هشداردهنده از افت بیشتر قیمت دارند. حتی اگر ارزش ذاتی پنهانی وجود داشته باشد، خرید بیشتر فقط برای کاهش میانگین قیمت خرید ممکن است دلیل خوبی برای افزایش وزن این دارایی در سبد سرمایه‌گذاری نباشد. طرفداران این تکنیک، میانگین‌گیری نزولی را روشی مقرون‌به‌صرفه برای انباشت ثروت می‌دانند؛ اما مخالفان آن را دستورالعملی برای فاجعه می‌دانند.

برای مثال، سهمی که از ۱۰ دلار به ۸ دلار کاهش می‌یابد، ممکن است فرصت خوبی برای خرید باشد و ممکن هم هست که نباشد. ممکن است دلایل موجهی برای این افت وجود داشته باشد، مانند تغییر در درآمد، چشم‌انداز رشد ناامیدکننده، تغییر مدیریت، شرایط بد اقتصادی، از دست رفتن قرارداد و غیره. حتی ممکن است قیمت آن به افت ادامه دهد—تا جایی که در صورت بد بودن شرایط، به صفر برسد.

نکته مهم:

اصطلاح BTFD یا "Buy the F***ing Dip" یک استراتژی تهاجمی برای خرید در افت است که توسط معامله‌گران در بازارهای داغ، مانند بیت‌کوین، ترویج می‌شود.

مدیریت ریسک هنگام خرید در افت

همه استراتژی‌های معاملاتی و روش‌های سرمایه‌گذاری باید نوعی کنترل ریسک داشته باشند. هنگام خرید یک دارایی پس از افت قیمت، بسیاری از معامله‌گران و سرمایه‌گذاران یک قیمت خاص را برای محدود کردن ریسک خود تعیین می‌کنند. برای مثال، اگر قیمت یک سهم از ۱۰ دلار به ۸ دلار برسد، ممکن است معامله‌گر تصمیم بگیرد اگر قیمت به ۷ دلار رسید، از موقعیت خود خارج شود تا زیان را کاهش دهد. فرض آن‌ها بر این است که سهم از ۸ دلار بالاتر خواهد رفت، به همین دلیل خرید انجام می‌دهند؛ اما همچنین می‌خواهند اگر اشتباه کردند و قیمت همچنان افت کرد، میزان زیان را محدود کنند.

خرید در افت معمولاً در دارایی‌هایی که روند صعودی دارند بهتر عمل می‌کند. افت‌ها، که به آن‌ها "پول‌بک" نیز گفته می‌شود، بخش طبیعی از یک روند صعودی هستند. تا زمانی که قیمت در پول‌بک‌ها یا افت‌ها کف‌های بالاتری می‌سازد و در حرکت بعدی سقف‌های بالاتر ایجاد می‌کند، روند صعودی ادامه دارد.

زمانی که قیمت شروع به ساختن کف‌های پایین‌تر می‌کند، روند وارد فاز نزولی شده است. قیمت هر بار ارزان‌تر می‌شود زیرا هر افت، با قیمت‌های پایین‌تری دنبال می‌شود. اکثر معامله‌گران تمایلی به نگه‌داشتن یک دارایی زیان‌ده ندارند و از خرید در افت در بازار نزولی خودداری می‌کنند. با این حال، خرید در افت در روندهای نزولی ممکن است برای برخی سرمایه‌گذاران بلندمدت که ارزش را در قیمت‌های پایین می‌بینند مناسب باشد.

نمونه‌ای از خرید در افت

به بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ توجه کنید. در آن زمان، سهام بسیاری از شرکت‌های مالی و وام‌دهی سقوط کرد. شرکت‌هایی مانند Bear Stearns و New Century Mortgage از جمله شرکت‌هایی بودند که بیشترین آسیب را دیدند. سرمایه‌گذاری که به طور منظم فلسفه "خرید در افت" را دنبال می‌کرد، احتمالاً سهام این شرکت‌ها را تا حد ممکن خریداری می‌کرد، با این فرض که قیمت‌ها در نهایت به سطوح قبل از افت باز خواهند گشت.

اما این اتفاق هرگز نیفتاد. هر دو شرکت پس از از دست دادن ارزش قابل توجهی از سهام‌شان تعطیل شدند. سهام شرکت New Century Mortgage آنقدر سقوط کرد که بورس نیویورک (NYSE) معاملات آن را متوقف کرد. سرمایه‌گذارانی که فکر می‌کردند سهام ۵۵ دلاری در قیمت ۴۵ دلار یک فرصت استثنایی است، تنها چند هفته بعد با ضرر شدید مواجه شدند، زمانی که قیمت آن به زیر ۱ دلار رسید.

در مقابل، بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۰ سهام شرکت اپل (AAPL) از حدود ۳ دلار به بیش از ۱۲۰ دلار (با احتساب تقسیم سهام) رسید. خرید در افت در این دوره می‌توانست برای سرمایه‌گذار سود قابل‌توجهی به همراه داشته باشد.