اخبار
آزمون اظهارنامه مشترک چیست؟
آزمون اظهارنامه مشترک به معنای ارسال اظهارنامه مالیاتی برای یک واحد کسب و کار مشترک است که توسط دو یا چند شخص حقیقی یا حقوقی اداره می‌شود.
آزمون اظهارنامه مشترک چیست؟
آزمون اظهارنامه مشترک یکی از آزمون‌های اداره خدمات درآمد داخلی (IRS) است که وابستگان بالقوه باید آن را پشت سر بگذارند تا بتوانند توسط مودی دیگری به‌عنوان وابسته ادعا شوند.
مهم: طبق گفته اداره خدمات درآمد داخلی: «به‌طور کلی، نمی‌توانید شخصی متأهل را به‌عنوان وابسته ادعا کنید اگر اظهارنامه مشترک ارائه دهد.»
آزمون اظهارنامه مشترک مقرر می‌کند که هیچ وابسته‌ای نمی‌تواند با همسر خود اظهارنامه مشترک ارائه دهد و همچنان به‌عنوان وابسته توسط اظهارنامه شخص دیگری، مانند والدین یا قیم، ادعا شود. با این حال، استثنایی برای این قانون وجود دارد. چون ادعای وابستگان ارزشمند است، اداره خدمات درآمد داخلی چندین آزمون، از جمله آزمون اظهارنامه مشترک، را برای اطمینان از اینکه وابستگان دوبار شمرده نشوند، برقرار کرده است.
نکات کلیدی
- هنگام تصمیم‌گیری درباره اینکه آیا کسی که در خانه شما زندگی کرده و شما از او حمایت کرده‌اید و درآمدی نداشته، یک وابسته محسوب می‌شود، باید آزمون اظهارنامه مشترک را اعمال کنید.
- در اکثر موارد، نمی‌توانید کسی را به‌عنوان وابسته ادعا کنید که با شخص دیگری (معمولاً همسر) اظهارنامه مشترک ارائه می‌دهد.
- استثنایی وجود دارد اگر نه شخص ادعاشده به‌عنوان وابسته و نه همسرش درآمد کافی برای مشمول مالیات داشته باشند، اما اظهارنامه‌ای ارائه دهند تا حقوق کسرشده یا مالیات تخمینی پرداخت‌شده را بازپس گیرند.
درک آزمون اظهارنامه مشترک
طبق آزمون اظهارنامه مشترک، یک مودی که اظهارنامه مشترک ارائه می‌دهد، تنها در یک شرایط می‌تواند به‌عنوان وابسته ادعا شود: «آن شخص و همسرش فقط برای درخواست بازپرداخت مالیات کسرشده از درآمد یا مالیات تخمینی پرداخت‌شده اظهارنامه مشترک ارائه دهند.»
یک مودی نمی‌تواند کسی را که متأهل است و با همسرش اظهارنامه خود را ارائه می‌دهد، به‌عنوان وابسته بشمارد، حتی اگر آن شخص در طول سال مالیاتی درآمدی نداشته باشد و در خانه مودی زندگی کند، اگر همسرش درآمدی مشمول مالیات داشته باشد که در اظهارنامه مشترک گزارش شده باشد.
اداره خدمات درآمد داخلی مثال زیر را ارائه می‌دهد: «شما از فرزند 18 ساله‌تان که تمام سال با شما زندگی می‌کرد حمایت کرده‌اید، در حالی که همسر فرزندتان در نیروهای مسلح بود. همسر فرزندتان در طول سال 35,000 دلار درآمد داشت. زوج اظهارنامه مشترک ارائه دادند. شما نمی‌توانید فرزندتان را به‌عنوان وابسته ادعا کنید.»
مثال دیگر: «پسر 18 ساله‌تان و همسر 17 ساله‌اش که 800 دلار درآمد از کارهای پاره‌وقت داشتند و درآمد دیگری نداشتند، تمام سال با شما زندگی کردند. هیچ‌کدام ملزم به ارائه اظهارنامه مالیاتی نبودند. آن‌ها فرزندی ندارند. هیچ مالیاتی از حقوق پسرتان یا همسرش کسر نشده بود. با این حال، آن‌ها اظهارنامه مشترک ارائه دادند تا اعتبار فرصت آمریکایی به مبلغ 124 دلار دریافت کنند و آن مبلغ را بازپس گیرند.»
«چون دریافت اعتبار فرصت آمریکایی دلیل ارائه اظهارنامه آن‌هاست، آن‌ها فقط برای بازپرداخت مالیات کسرشده از درآمد یا مالیات تخمینی پرداخت‌شده اظهارنامه ارائه نداده‌اند. استثنا در آزمون اظهارنامه مشترک اعمال نمی‌شود، بنابراین شما نمی‌توانید هیچ‌کدام از آن‌ها را به‌عنوان وابسته ادعا کنید.»
آزمون اظهارنامه مشترک برای ادعای وابستگان
مالیات بر درآمد مدرن برای اولین بار در سال 1913 معرفی شد و کسر برای وابستگان چهار سال بعد به قانون مالیاتی اضافه شد.
اینکه کنگره از مدت‌ها پیش از کسر برای وابستگان حمایت کرده، بازتاب‌دهنده تمایل آن به حمایت از گزینه داشتن خانواده‌های بزرگ است، در حالی که همچنان پیشرفت کلی نظام مالیاتی فدرال را حفظ می‌کند. مالیات بر درآمد اولیه بسیار مترقی بود و تنها حدود 1٪ از درآمدها در بالاترین سطح مشمول مالیات بودند. اما با این مترقی بودن، تعصبی علیه خانواده‌های بزرگ به وجود آمد که معمولاً به درآمد بیشتری برای حمایت نیاز دارند.
کنگره از آن زمان به بعد به حمایت از کسورات برای وابستگان ادامه داده و با قانون اصلاحات مالیاتی 2018، ادعای وابستگان را برای برخی مودیان سودآورتر کرد.
از سال 2018، مودیانی که می‌توانند وابسته‌ای زیر 17 سال را ادعا کنند، اعتبار مالیاتی 2000 دلار به ازای هر کودک دریافت خواهند کرد، که از 1000 دلار قبلی افزایش یافته است. همچنین، کنگره سطح درآمدی را که اعتبار از آن شروع به کاهش می‌کند، افزایش داد. این اعتبار اکنون از درآمد 400,000 دلار برای زوج‌های متأهل و 200,000 دلار برای افراد مجرد شروع به کاهش می‌کند، در مقایسه با سطوح 2017 که 110,000 دلار برای زوج‌های متأهل و 75,000 دلار برای افراد مجرد بود. این مزیت به‌ویژه برای بسیاری از مودیان بخشی ارزشمند از قانون مالیاتی است، زیرا اعتبار مالیات بر کودکان به‌صورت کاهش مستقیم بدهی مالیاتی است، نه کسر که درآمد مشمول مالیات را کاهش می‌دهد.