تحلیل تکنیکال · پیش‌بینی بازارها
استراتژی «به‌هرحال» چیست؟
استراتژی «به‌هرحال» (JIC) روشی است که در آن شرکت‌ها موجودی‌های بزرگ را در دسترس نگه می‌دارند.
استراتژی «به‌هرحال» (JIC) چیست؟
استراتژی «به‌هرحال» (Just in Case - JIC) یک روش مدیریت موجودی است که در آن شرکت‌ها موجودی‌های بزرگ را در دسترس نگه می‌دارند. این نوع استراتژی مدیریت موجودی با هدف کاهش احتمال اتمام موجودی یک محصول طراحی شده است. شرکتی که از این استراتژی استفاده می‌کند، معمولاً در پیش‌بینی تقاضای مصرف‌کننده با دشواری مواجه است یا با افزایش‌های ناگهانی تقاضا در زمان‌های غیرقابل‌پیش‌بینی روبه‌رو می‌شود. شرکتی که این استراتژی را به کار می‌گیرد، در ازای کاهش تعداد فروش‌های ازدست‌رفته به دلیل اتمام موجودی، هزینه‌های نگهداری موجودی بالاتری را متحمل می‌شود.
نکات کلیدی:
- استراتژی «به‌هرحال» (JIC) روشی است که در آن شرکت‌ها موجودی‌های بزرگ را در دسترس نگه می‌دارند.
- این استراتژی احتمال اتمام موجودی یک محصول را به حداقل می‌رساند.
- شرکتی که از این استراتژی استفاده می‌کند، معمولاً در پیش‌بینی تقاضای مصرف‌کننده با مشکل مواجه است یا با افزایش‌های ناگهانی تقاضا در زمان‌های غیرقابل‌پیش‌بینی روبه‌رو می‌شود.
- اصلی‌ترین عیب این استراتژی، هزینه‌های ذخیره‌سازی بالاتر و هدررفت موجودی در صورت فروش نرفتن کل موجودی است.
نحوه کار استراتژی «به‌هرحال» (JIC)
استراتژی موجودی JIC با استراتژی جدیدتر «به‌موقع» (Just in Time - JIT) متفاوت است، که در آن شرکت‌ها سعی می‌کنند هزینه‌های موجودی را با تولید کالاها پس از دریافت سفارش‌ها به حداقل برسانند.
استراتژی JIC در کشورهای کمتر صنعتی‌شده که با مشکلات زیرساخت حمل‌ونقل ضعیف، بلایای طبیعی، کنترل کیفیت پایین، و آسیب‌پذیری در برابر مشکلات تولید تأمین‌کنندگان مواجه هستند، رایج‌تر است. این ناپایداری‌ها در زنجیره تأمین می‌تواند به ناکارآمدی‌های پرهزینه در تولید منجر شود. بنابراین، یک تولیدکننده ممکن است تصمیم بگیرد هزینه‌های اضافی موجودی را بپردازد تا از توقف تولید جلوگیری کند.
در استراتژی JIC، تولیدکنندگان قبل از رسیدن موجودی به سطح حداقل، سفارش مجدد می‌دهند تا بتوانند در حالی که تأمین‌کنندگان کالاها را ارائه می‌دهند، موجودی را بفروشند. زمان بین سفارش مجدد توسط شرکت و تحویل موجودی جدید توسط تأمین‌کننده به‌عنوان زمان تأخیر (lead time) شناخته می‌شود. سیستم موجودی JIC تلاش می‌کند سطح حداقل موجودی را برای مواقع اضطراری حفظ کند. JIC معمولاً از JIT گران‌تر است، زیرا می‌تواند به هدررفت منجر شود اگر تمام موجودی فروخته نشود و هزینه‌های ذخیره‌سازی اضافی به دلیل موجودی بیشتر ایجاد شود.
چرا استراتژی پرهزینه‌تر JIC را انتخاب کنیم؟
یکی از دلایل اصلی استفاده از سیستم پرهزینه‌تر JIC، جلوگیری از خسارات احتمالی مانند ازدست‌دادن مشتریان اصلی، ازدست‌دادن تأمین‌کنندگان، و فروپاشی زنجیره تأمین است. اگر اقدامات پیش‌بینی‌شده در سیستم JIT کند باشند یا نتوانند تولید را ادامه دهند، هزینه‌های اضافی تحمیل می‌شود. هزینه‌های اضافی ناشی از نگهداری ذخیره و منابع ممکن است اقتصادی‌تر از استفاده از سیستم کارآمدتر JIT باشد.
در تحولات اخیر، برخی شرکت‌ها عمداً موجودی‌های خود را کمتر از حد نگه می‌دارند. تولیدکنندگان اقلام محبوب خاص که خریداران حاضر به پذیرش جایگزین برای آن‌ها نیستند، می‌توانند از این استراتژی استفاده کنند.
استراتژی «به‌هرحال» توسط شرکت‌هایی استفاده می‌شود که در پیش‌بینی تقاضا با مشکل مواجه هستند. با این استراتژی، شرکت‌ها مواد تولید کافی در دسترس دارند تا با افزایش‌های غیرمنتظره تقاضا مقابله کنند. هزینه‌های ذخیره‌سازی بالاتر اصلی‌ترین عیب این استراتژی است.
مثال‌های دنیای واقعی از «به‌هرحال» (JIC)
یک مثال از خریداران JIC شامل ارتش یا بیمارستان‌ها می‌شود. این نوع سازمان‌ها باید موجودی‌های بزرگ را حفظ کنند، زیرا انتظار برای افزایش تولید توسط تولیدکنندگان JIT برای تأمین نیازها ممکن است به ازدست‌دادن جان‌ها یا حتی جنگ‌ها منجر شود.