اخبار
اینکوترم چیست؟
شرایط تجاری بین‌المللی (اینکوترمز) قوانین و شرایطی را که خریداران و فروشندگان در قراردادهای تجارت داخلی و بین‌المللی استفاده می‌کنند، روشن می‌کند
اینکوترمز چیست؟ برای تسهیل تجارت در سراسر جهان، اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) مجموعه‌ای از اینکوترمز، که به‌طور رسمی به‌عنوان شرایط تجاری بین‌المللی شناخته می‌شوند، منتشر می‌کند. اینکوترمز که در سطح جهانی شناخته شده‌اند، با روشن کردن تعهدات خریداران و فروشندگان، از بروز ابهام در قراردادهای تجارت خارجی جلوگیری می‌کنند.
طرف‌های درگیر در تجارت داخلی و بین‌المللی معمولاً از اینکوترمز به‌عنوان نوعی میانبر استفاده می‌کنند تا یکدیگر را درک کنند و شرایط دقیق توافقات تجاری خود را مشخص کنند. برخی از اینکوترمز برای هر نوع حمل‌ونقل اعمال می‌شوند، در حالی که برخی دیگر صرفاً برای حمل‌ونقل از طریق آب کاربرد دارند.
نکات کلیدی
- شرایط تجاری بین‌المللی — به‌اختصار اینکوترمز — قوانین و شرایطی را که خریداران و فروشندگان در قراردادهای تجارت داخلی و بین‌المللی استفاده می‌کنند، روشن می‌کنند.
- اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) اینکوترمز را در سال ۱۹۳۶ توسعه داد و به‌صورت دوره‌ای آن‌ها را به‌روزرسانی می‌کند تا با تغییرات در رویه‌های تجاری سازگار شوند.
- نمونه‌هایی از اینکوترمز برای روش‌های حمل‌ونقل شامل تحویل در محل تخلیه‌شده (DPU)، تحویل با پرداخت حقوق گمرکی (DDP) و تحویل در محل کار (EXW) هستند.
- اینکوترمز برای سال ۲۰۲۰ به‌روزرسانی شدند و اگرچه تنها یک اصطلاح تغییر کرد، تفاوت‌های قابل‌توجهی در هزینه‌های امنیتی وجود دارد.
- شرایط استاندارد هستند، اما برخی خریداران و فروشندگان ترجیح می‌دهند شرایط خاصی را نسبت به دیگران استفاده کنند. بنابراین، استفاده از کدام شرایط، موضوع مذاکره است.
درک اینکوترمز اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) اینکوترمز را در سال ۱۹۳۶ توسعه داد و به‌صورت دوره‌ای آن‌ها را به‌روزرسانی می‌کند تا با تغییرات در رویه‌های تجاری سازگار شوند. مأموریت ICC ترویج بازارهای باز و تضمین رونق اقتصادی جهانی از طریق تجارت است.
از آنجا که ICC یک سازمان تجاری شبکه‌ای است که به بیش از ۴۵ میلیون شرکت در بیش از ۱۷۰ کشور دسترسی دارد، به‌عنوان دارای تخصص بی‌نظیر در ایجاد قوانین برای هدایت تجارت بین‌المللی شناخته می‌شود.
اگرچه پایبندی به اینکوترمز داوطلبانه است، قوانین تعیین‌شده توسط ICC به‌طور معمول توسط خریداران و فروشندگان به‌عنوان بخشی منظم از معاملات تجاری استفاده می‌شوند.
اینکوترمز مجموعه‌ای جهانی از قوانین و دستورالعمل‌ها را ارائه می‌دهند که به تسهیل تجارت کمک می‌کنند. در اصل، آن‌ها زبانی مشترک را فراهم می‌کنند که تاجران می‌توانند از آن برای تعیین شرایط معاملات خود استفاده کنند. خریداران و فروشندگان می‌توانند از اینکوترمز در فعالیت‌های مختلفی که برای انجام تجارت لازم است، استفاده کنند.
فعالیت‌های معمولی که نیاز به استفاده از اینکوترمز دارند شامل پر کردن سفارش خرید، برچسب‌گذاری محموله برای حمل‌ونقل، تکمیل گواهی مبدأ، یا مستندسازی توافقنامه حمل رایگان (FCA) است.
مهم از آنجا که ICC به‌طور منظم اینکوترمز را به‌روزرسانی می‌کند، قراردادها باید نسخه مورد استفاده را مشخص کنند (مثلاً اینکوترمز ۲۰۲۰).
قوانین اینکوترمز برای هر نوع حمل‌ونقل برخی از نمونه‌های رایج قوانین اینکوترمز برای هر نوع حمل‌ونقل شامل تحویل با پرداخت حقوق گمرکی (DDP)، تحویل در محل (DAP) و تحویل در محل کار (EXW) هستند. هفت اینکوترمز برای هر نوع حمل‌ونقل عبارتند از:
- CIP: حمل و بیمه پرداخت‌شده تا
- CPT: حمل پرداخت‌شده تا
- DAP: تحویل در محل
- DPU: تحویل در محل تخلیه‌شده
- DDP: تحویل با پرداخت حقوق گمرکی
- EXW: تحویل در محل کار
- FCA: حمل رایگان
برای مثال، DPU نشان می‌دهد که فروشنده کالاها را به یک ترمینال تحویل می‌دهد و تمام ریسک و هزینه‌های حمل‌ونقل را تا زمانی که کالاها به مقصد رسیده و تخلیه شوند، بر عهده می‌گیرد. پس از آن، خریدار ریسک و هزینه‌های حمل‌ونقل کالاها از ترمینال به مقصد نهایی را بر عهده می‌گیرد.
تحویل با پرداخت حقوق گمرکی نشان می‌دهد که فروشنده تمام ریسک و هزینه‌های حمل‌ونقل را بر عهده می‌گیرد. فروشنده همچنین باید کالاها را برای صادرات در بندر حمل و برای واردات در مقصد ترخیص کند. علاوه بر این، فروشنده باید حقوق گمرکی صادرات و واردات را برای کالاهای ارسال‌شده تحت DDP پرداخت کند.
در اینکوترمز تحویل در محل کار (EXW)، فروشنده تنها موظف است کالاها را برای تحویل در محل کسب‌وکار خود یا مکان مشخص‌شده دیگری آماده کند. تحت EXW، خریدار تمام ریسک و هزینه‌های حمل‌ونقل را بر عهده می‌گیرد.
در سال ۲۰۱۰، دو دسته اصلی اینکوترمز به‌روزرسانی و بر اساس روش‌های حمل‌ونقل طبقه‌بندی شدند. طبقه‌بندی اول برای هر نوع حمل‌ونقل اعمال می‌شود، در حالی که طبقه‌بندی دوم تنها برای حمل‌ونقل دریایی و آبراه‌های داخلی اعمال می‌شود.
قوانین اینکوترمز برای حمل‌ونقل دریایی و آبراه‌های داخلی ICC قوانین اینکوترمز خاصی برای حمل‌ونقل دریایی و آبراه‌های داخلی دارد، مانند هزینه، بیمه و کرایه (CIF) و رایگان روی عرشه (FOB). اینکوترمز برای حمل‌ونقل دریایی و آبراه‌های داخلی عبارتند از:
- CFR: هزینه و کرایه
- CIF: هزینه، بیمه و کرایه
- FAS: رایگان کنار کشتی
- FOB: رایگان روی عرشه
برای مثال، شرایط حمل رایگان روی عرشه (FOB) نشان می‌دهد که فروشنده کالاها را به یک کشتی تحویل می‌دهد و تمام هزینه‌ها را تا زمانی که روی کشتی بارگیری شوند، پوشش می‌دهد. فروشنده همچنین هزینه حمل اصلی را پرداخت می‌کند. پس از بارگیری روی کشتی، خریدار تمام مسئولیت کالاها و هزینه‌های بعدی در فرآیند تحویل و واردات را بر عهده می‌گیرد.
شرایط هزینه، بیمه و کرایه (CIF) نشان می‌دهد که فروشنده باید کالاها را به بندر تعیین‌شده تحویل دهد و آن‌ها را روی کشتی مشخص‌شده بارگیری کند. فروشنده هزینه بیمه را پرداخت می‌کند و مسئولیت کالاها را تا زمانی که برای کشتی تخلیه شوند، بر عهده می‌گیرد. با این حال، خریدار هزینه حمل اصلی و تمام هزینه‌های بعدی را پرداخت می‌کند.
اینکوترمز چه مواردی را پوشش نمی‌دهند؟ موارد خاصی وجود دارند که اینکوترمز آن‌ها را پوشش نمی‌دهند. اینکوترمز:
- تمام شرایط یک فروش را پوشش نمی‌دهند.
- کالاهای فروخته‌شده را شناسایی نمی‌کنند و قیمت قرارداد را فهرست نمی‌کنند.
- به روش یا زمان‌بندی پرداخت مذاکره‌شده بین فروشنده و خریدار اشاره نمی‌کنند.
- مشخص نمی‌کنند که عنوان یا مالکیت کالاها چه زمانی از فروشنده به خریدار منتقل می‌شود.
- اسنادی را که فروشنده باید به خریدار برای تسهیل فرآیند ترخیص گمرکی در کشور خریدار ارائه دهد، مشخص نمی‌کنند.
- مسئولیت عدم ارائه کالاها مطابق با قرارداد فروش، تأخیر در تحویل، یا مکانیزم‌های حل اختلاف را پوشش نمی‌دهند.
به دلیل حذف برخی شرایط فروش، کار کردن تنها با اینکوترمز می‌تواند محدودکننده باشد. همه طرف‌های درگیر در هر قرارداد باید مطمئن شوند که موارد ذکرشده در بالا قبل از امضای قرارداد بررسی شده‌اند؛ این امر معامله تجاری را روان‌تر می‌کند، زیرا مسائل قانونی زیادی ممکن است هنگام کار تنها با اینکوترمز به وجود آید.
اینکوترمز ۲۰۱۰ در مقابل اینکوترمز ۲۰۲۰ اگرچه اینکوترمز ۲۰۱۰ در سال ۲۰۲۰ به‌روزرسانی شدند، تفاوت‌های عمده‌ای بین این دو وجود ندارد. تنها یک تغییر در اصطلاحات رخ داد: اصطلاح تحویل در ترمینال (DAT) در سال ۲۰۱۰ به تحویل در محل تخلیه‌شده (DPU) در سال ۲۰۲۰ تغییر یافت. این تغییر برای شامل شدن تمام مکان‌های تخلیه، نه فقط ترمینال‌ها، انجام شد. در هر دو مورد، ۱۱ اصطلاح وجود دارد.
وقتی از خود اصطلاحات فراتر می‌رویم، مسائل پیچیده‌تر می‌شوند. برای مثال، میزان بیمه حمل‌ونقل مورد نیاز تحت اصطلاح CIP افزایش یافته است. با این حال، این موضوع بر اصطلاح CIF تأثیر نمی‌گذارد.
اینکوترمز ۲۰۲۰ موقعیت‌هایی را پوشش می‌دهد که خریدار یا فروشنده از وسایل نقلیه خود برای حمل کالاها استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۰، فرض بر این بود که این خدمات توسط یک حامل شخص ثالث ارائه می‌شود. همچنین، تغییری در نحوه مدیریت بارنامه توسط قانون FCA وجود دارد.
علاوه بر این، مسئولیت‌های هزینه‌های مرتبط با امنیت تغییر کرده است. این هزینه‌ها می‌توانند با فرآیندهای ترخیص صادرات و همچنین فرآیند ترخیص واردات مرتبط باشند. بازنگری اینکوترمز روشن کرد که رایج‌ترین سرفصل‌های هزینه، آن‌هایی هستند که مرتبط با حمل‌ونقل بوده و مسئولیت طرف ترتیب‌دهنده است.
هزینه‌های امنیتی مرتبط با ترخیص صادرات، به جز در موارد EXW، بر عهده فروشنده خواهد بود. هزینه‌های امنیتی مرتبط با واردات، به جز در موارد DDP، بر عهده خریدار خواهد بود. همچنین، الزامات امنیتی و بیمه افزایش یافته است.
مزایا و معایب اینکوترمز بزرگ‌ترین مزیت استفاده از اینکوترمز، استانداردسازی و مشخص بودن جنبه‌های پیچیده تجارت بین‌المللی است. داشتن سیستمی که ابهام بین کشورها را از بین می‌برد، تجارت را بسیار ساده‌تر کرده است، به‌ویژه هنگام مذاکره درباره شرایط.
این امر زمان و پولی را که قبلاً برای وکلا صرف می‌شد تا شرایط را به زبان‌های مختلف تفکیک کنند، صرفه‌جویی می‌کند.
یک عیب قابل‌توجه اینکوترمز این است که خریداران و فروشندگان اغلب ترجیحات متفاوتی در استفاده از آن‌ها دارند. برای مثال، فروشندگان ممکن است CIF را انتخاب کنند زیرا درک بهتری از محموله‌های خود دارند.
در مقابل، خریداران ممکن است به همان دلایل FOB را ترجیح دهند. با این حال، خود شرایط مشکلی ندارند و این موضوع بیشتر به مذاکره درباره استفاده از کدام شرایط در مقابل شفافیت خود شرایط مربوط می‌شود.
مزایا
- شرایطی که به‌راحتی قابل‌فهم هستند
- استانداردسازی بین‌المللی
- به‌روزرسانی و شفاف‌سازی توسط یک نهاد بین‌المللی (ICC)
معایب
- تفاوت در ترجیحات خریدار و فروشنده هنگام انتخاب شرایط
- برخی شرایط می‌توانند یکی از طرفین را در معرض هزینه‌های بالا قرار دهند
آیا می‌توانم پس از ۱ ژانویه ۲۰۲۰ از اینکوترمز ۲۰۱۰ استفاده کنم؟ بله، استفاده از اینکوترمز ۲۰۱۰ همچنان قابل‌قبول است. با این حال، خریدار و فروشنده باید به‌صورت کتبی توافق کنند که از نسخه ۲۰۱۰ یا ۲۰۲۰ اینکوترمز استفاده کنند.
۱۱ اینکوترمز چیست؟ ۱۱ اینکوترمز عبارتند از: حمل و بیمه پرداخت‌شده تا (CIP)، حمل پرداخت‌شده تا (CPT)، هزینه و کرایه (CFR)، هزینه، بیمه و کرایه (CIF)، تحویل در محل (DAP)، تحویل در محل تخلیه‌شده (DPU)، تحویل با پرداخت حقوق گمرکی (DDP)، تحویل در محل کار (EXW)، رایگان کنار کشتی (FAS)، حمل رایگان (FCA) و رایگان روی عرشه (FOB).
چرا از اینکوترمز استفاده می‌شود؟ اینکوترمز برای روشن کردن شرایط تجاری در تجارت بین‌المللی استفاده می‌شوند. مزایای متعدد اینکوترمز در مقایسه با معایب آن‌ها برای اکثر معاملات، باعث شده است که بسیاری از توافقات تجاری با استفاده از اینکوترمز تسهیل شوند. با این حال، ترجیحات بین طرفین همچنان وجود دارد و شرایط خود باید قبل از نهایی شدن توافق مذاکره شوند.
نتیجه‌گیری اینکوترمز شرایط مفیدی هستند که برای تسهیل تجارت بین‌المللی استفاده می‌شوند. آن‌ها بر اساس روش‌های حمل‌ونقل به دو دسته تقسیم می‌شوند: هر نوع حمل‌ونقل و مواردی که به‌طور خاص شامل حمل‌ونقل آبی هستند. شرایط، مسئولیت بین خریدار و فروشنده را دسته‌بندی می‌کنند، اما برخی جنبه‌های تجارت مانند کالاهای فروخته‌شده یا مسئولیت‌های آینده را پوشش نمی‌دهند. به همین دلیل، اینکوترمز باید برای کمک به روشن کردن توافقات استفاده شوند، اما نباید کل توافق را تشکیل دهند.