تحلیل بنیادین
هزینه بدهی بد چیست؟
هزینه بدهی بد زمانی شناسایی می‌شود که یک حساب دریافتنی دیگر قابل وصول نباشد، زیرا مشتری به دلیل ورشکستگی قادر به انجام تعهدات خود نیست.
هزینه بدهی بد زمانی شناسایی می‌شود که یک حساب دریافتنی دیگر قابل وصول نباشد، زیرا مشتری به دلیل ورشکستگی یا مشکلات مالی دیگر قادر به انجام تعهدات خود برای پرداخت بدهی معوق نیست. شرکت‌هایی که به مشتریان خود اعتبار ارائه می‌دهند، بدهی‌های بد را به عنوان ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول در ترازنامه گزارش می‌کنند، که به عنوان ذخیره برای زیان‌های اعتباری نیز شناخته می‌شود.
نکات کلیدی
- هزینه بدهی بد هزینه‌ای ناگزیر در تجارت با مشتریانی است که به صورت اعتباری خرید می‌کنند، زیرا همیشه ریسک نکول در ارائه اعتبار وجود دارد.
- روش مستقیم حذف، مقدار دقیق حساب‌های غیرقابل وصول را به محض شناسایی خاص آن‌ها ثبت می‌کند.
- برای رعایت اصل تطابق، هزینه بدهی بد باید در همان دوره‌ای که فروش انجام می‌شود، با استفاده از روش ذخیره تخمین زده شود.
- دو روش اصلی برای تخمین ذخیره بدهی‌های بد وجود دارد: روش درصد فروش و روش پیری حساب‌های دریافتنی.
- روش ذخیره، یک حساب ذخیره دارایی مخالف ایجاد می‌کند که مقدار خالص حساب‌های دریافتنی را کاهش می‌دهد.
درک هزینه بدهی بد
هنگامی که یک شرکت فروش اعتباری انجام می‌دهد، درآمد را به صورت اعتبار و حساب دریافتنی را به صورت بدهکار ثبت می‌کند. مشکل این حساب دریافتنی این است که هیچ تضمینی برای دریافت پرداخت توسط شرکت وجود ندارد. به دلایل مختلف، ممکن است شرکتی حق دریافت پول برای فروش اعتباری داشته باشد اما هرگز این وجوه را واقعاً دریافت نکند.
از آنجا که شرکت ممکن است تمام مبالغ حساب‌های دریافتنی را دریافت نکند، قوانین حسابداری ایجاب می‌کند که شرکت مقدار تخمینی را که ممکن است نتواند وصول کند، برآورد کند. این مقدار باید به عنوان کاهشی در برابر درآمد خالص ثبت شود، زیرا اگرچه درآمد ثبت شده است، اما هرگز به صورت نقدی محقق نشده است.
این هزینه به عنوان هزینه بدهی بد شناخته می‌شود و معمولاً به عنوان هزینه فروش و عمومی اداری طبقه‌بندی می‌شود. اگرچه بخشی از ثبت هزینه بدهی بد در ترازنامه قرار دارد، هزینه بدهی بد در صورت سود و زیان ثبت می‌شود. شناسایی بدهی‌های بد منجر به کاهش متقابل حساب‌های دریافتنی در ترازنامه می‌شود—هرچند کسب‌وکارها حق جمع‌آوری وجوه را در صورت تغییر شرایط حفظ می‌کنند.
چگونه هزینه بدهی بد را محاسبه کنیم
دو روش مختلف برای شناسایی هزینه بدهی بد وجود دارد. با استفاده از روش مستقیم حذف، حساب‌های غیرقابل وصول مستقیماً به عنوان هزینه ثبت می‌شوند وقتی غیرقابل وصول می‌شوند. از سوی دیگر، روش ذخیره، تخمینی را جمع‌آوری می‌کند که به طور مداوم بازنگری می‌شود.
روش مستقیم حذف
روش مستقیم حذف در ایالات متحده برای اهداف مالیاتی بر درآمد استفاده می‌شود. با این حال، در حالی که روش مستقیم حذف مقدار دقیق حساب‌های غیرقابل وصول را ثبت می‌کند، با اصل تطابق که در حسابداری تعهدی و اصول پذیرفته‌شده حسابداری (GAAP) استفاده می‌شود، سازگار نیست. اصل تطابق ایجاب می‌کند که هزینه‌ها با درآمدها در همان دوره حسابداری که معامله درآمد رخ می‌دهد، تطابق داشته باشند.
مشکل اصلی روش مستقیم حذف، غیرقابل پیش‌بینی بودن زمان وقوع هزینه است. فرض کنید شرکتی یک مشتری دارد که مقدار قابل‌توجهی از حساب‌های دریافتنی معوق دارد. در روش مستقیم حذف، 100٪ هزینه نه تنها در دوره‌ای غیرقابل پیش‌بینی، بلکه نه در دوره فروش، شناسایی می‌شود.
ثبت‌های مربوط به بدهی بد با استفاده از روش مستقیم حذف شامل بدهکار کردن "هزینه بدهی بد" و بستانکار کردن "حساب‌های دریافتنی" است. هیچ ذخیره‌ای وجود ندارد و تنها یک ثبت برای حذف حساب دریافتنی مورد نیاز است.
روش ذخیره
روش ذخیره یک تکنیک حسابداری است که به شرکت‌ها امکان می‌دهد زیان‌های پیش‌بینی‌شده را در صورت‌های مالی خود در نظر بگیرند تا از بیش‌نمایی درآمد بالقوه جلوگیری کنند. برای جلوگیری از بیش‌نمایی حساب، یک شرکت تخمین می‌زند که چه مقدار از حساب‌های دریافتنی فروش دوره جاری انتظار می‌رود که نکول کنند.
از آنجا که مدت زمان قابل‌توجهی از زمان فروش نگذشته است، شرکت نمی‌داند کدام حساب‌های دریافتنی دقیقاً پرداخت می‌شوند و کدام‌ها نکول می‌کنند. بنابراین، یک ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول بر اساس یک رقم تخمینی پیش‌بینی‌شده ایجاد می‌شود.
یک شرکت هزینه بدهی بد را بدهکار و حساب ذخیره را بستانکار می‌کند. ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول یک حساب دارایی مخالف است که در برابر حساب‌های دریافتنی خالص می‌شود، به این معنا که ارزش کل دریافتنی‌ها را زمانی که هر دو موجودی در ترازنامه فهرست می‌شوند، کاهش می‌دهد. این ذخیره می‌تواند در طول دوره‌های حسابداری انباشته شود و ممکن است بر اساس موجودی حساب تنظیم شود.
چگونه هزینه بدهی بد را تخمین بزنیم
دو روش اصلی برای تخمین مقدار دلاری حساب‌های دریافتنی که انتظار نمی‌رود وصول شوند، وجود دارد. هزینه بدهی بد می‌تواند با استفاده از مدل‌سازی آماری مانند احتمال نکول برای تعیین زیان‌های مورد انتظار به دلیل بدهی‌های بد و نکول تخمین زده شود. محاسبات آماری می‌توانند از داده‌های تاریخی کسب‌وکار و همچنین از کل صنعت استفاده کنند. درصد مشخص معمولاً با افزایش سن دریافتنی افزایش می‌یابد تا ریسک نکول بالاتر و قابلیت وصول کمتر را منعکس کند.
به طور جایگزین، هزینه بدهی بد می‌تواند با گرفتن درصدی از فروش خالص، بر اساس تجربه تاریخی شرکت با بدهی بد، تخمین زده شود. شرکت‌ها به طور منظم تغییراتی در ثبت ذخیره برای زیان‌های اعتباری ایجاد می‌کنند تا با ذخیره‌های مدل‌سازی آماری فعلی مطابقت داشته باشند.
روش پیری حساب‌های دریافتنی
روش پیری تمام حساب‌های دریافتنی معوق را بر اساس سن گروه‌بندی می‌کند و درصدهای خاصی به هر گروه اعمال می‌شود. مجموع نتایج همه گروه‌ها مقدار تخمینی غیرقابل وصول است. به عنوان مثال، یک شرکت 70,000 دلار حساب دریافتنی کمتر از 30 روز معوق و 30,000 دلار حساب دریافتنی بیش از 30 روز معوق دارد.
بر اساس تجربه قبلی، 1٪ از حساب‌های دریافتنی کمتر از 30 روز غیرقابل وصول خواهند بود و 4٪ از حساب‌های دریافتنی حداقل 30 روز غیرقابل وصول خواهند بود. بنابراین، شرکت یک ذخیره و هزینه بدهی بد به مبلغ 1,900 دلار ((70,000 دلار × 1٪) + (30,000 دلار × 4٪)) گزارش خواهد داد. اگر دوره حسابداری بعدی منجر به ذخیره تخمینی 2,500 دلار بر اساس حساب‌های دریافتنی معوق شود، تنها 600 دلار (2,500 دلار - 1,900 دلار) هزینه بدهی بد در دوره دوم خواهد بود.
روش درصد فروش
روش فروش یک درصد ثابت را به کل مبلغ دلاری فروش برای دوره اعمال می‌کند. به عنوان مثال، بر اساس تجربه قبلی، یک شرکت ممکن است انتظار داشته باشد که 3٪ از فروش خالص غیرقابل وصول باشد. اگر کل فروش خالص برای دوره 100,000 دلار باشد، شرکت یک ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول به مبلغ 3,000 دلار ایجاد می‌کند و همزمان 3,000 دلار در هزینه بدهی بد گزارش می‌کند.
اگر دوره حسابداری بعدی منجر به فروش خالص 80,000 دلار شود، 2,400 دلار اضافی در ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول گزارش می‌شود و 2,400 دلار در دوره دوم به عنوان هزینه بدهی بد ثبت می‌شود. موجودی کل در ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول پس از این دو دوره 5,400 دلار است.
مثال از هزینه بدهی بد
در گزارش سالانه 2021 آمازون، جزئیاتی در یادداشت‌های صورت‌های مالی در مورد حساب‌های دریافتنی، ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول و هزینه بدهی بد ارائه شده است. اگرچه هزینه بدهی بد به صراحت در صورت‌های مالی ذکر نشده است، می‌توان بر اساس افشاگری‌های یادداشت در مورد تخمین‌های ذخیره، فرضیاتی ایجاد کرد.
ترازنامه آمازون 2021، دارایی‌ها.
از بخش صورت مالی بالا، کلمات مهم برای توجه "خالص و سایر" است. این به این معناست که مقدار ناخالص حساب‌های دریافتنی کاهش یافته است. به جای نشان دادن حساب‌های دریافتنی ناخالص و ذخیره متقابل برای حساب‌های مشکوک‌الوصول، آمازون این دو مقدار را ترکیب کرده است. در پایان سال 2021، آمازون 32.89 میلیارد دلار حساب دریافتنی گزارش کرد.
اطلاعات بیشتری در مورد این موجودی در یادداشت‌های زیر افشا شده است.
یادداشت‌های افشای ترازنامه آمازون 2021.
بر اساس یادداشت افشا، ذخیره آمازون برای حساب‌های مشکوک‌الوصول 1.1 میلیارد دلار است. این به این معناست که مقدار ناخالص حساب‌های دریافتنی در واقع بیش از 1 میلیارد دلار بالاتر از آن چیزی است که شرکت در صورت‌های مالی خود نشان می‌دهد. با این حال، به دلیل محافظه‌کاری، این موجودی کاهش یافته است.
علاوه بر این، توجه به تغییر در ذخیره از یک سال به سال دیگر مهم است. از آنجا که ذخیره تقریباً بدون تغییر در 1.1 میلیارد دلار در سال‌های 2020 و 2021 باقی ماند، ثبت هزینه بدهی بد چندان قابل‌توجه نبوده است. با این حال، جهش از 718 میلیون دلار در سال 2019 به 1.1 میلیارد دلار در سال 2022 منجر به هزینه بدهی بد حدود 400 میلیون دلار برای تطبیق ذخیره با تخمین جدید آن شده است.
نمونه‌هایی از هزینه بدهی بد چیست؟
فرض کنید شرکتی ورشکست می‌شود و نمی‌تواند تمام صورت‌حساب‌های خود را پرداخت کند. برخی از افرادی که به آن‌ها بدهکار است، به طور کامل پرداخت نمی‌شوند، به این معنا که این افراد باید زیان را شناسایی کنند. این موقعیت نشان‌دهنده هزینه بدهی بد برای طرفی است که وجوه بدهی‌شده به آن‌ها را وصول نخواهد کرد.
آیا بدهی بد یک هزینه است یا یک زیان؟
از نظر فنی، "بدهی بد" به عنوان یک هزینه طبقه‌بندی می‌شود. این هزینه همراه با سایر هزینه‌های فروش، عمومی و اداری گزارش می‌شود. با این حال، بدهی بد نشان‌دهنده کاهش در درآمد خالص است، بنابراین از بسیاری جهات، بدهی بد ویژگی‌های هر دو یک هزینه و یک حساب زیان را دارد.
هزینه بدهی بد کجا گزارش می‌شود؟
هزینه بدهی بد در بخش هزینه‌های فروش، عمومی و اداری صورت سود و زیان گزارش می‌شود. با این حال، ثبت‌هایی برای ثبت این هزینه بدهی بد ممکن است در مجموعه‌ای از صورت‌های مالی پخش شوند. ذخیره برای حساب‌های مشکوک‌الوصول به عنوان یک دارایی مخالف در ترازنامه قرار دارد. در همین حال، هر بدهی بدی که مستقیماً حذف می‌شود، موجودی حساب‌های دریافتنی را در ترازنامه کاهش می‌دهد.
نتیجه‌گیری
هزینه بدهی بد بخشی طبیعی از هر کسب‌وکاری است که به مشتریان خود اعتبار ارائه می‌دهد. از آنجا که بخش کوچکی از مشتریان به احتمال زیاد قادر به پرداخت صورت‌حساب‌های خود نخواهند بود، بخشی از فروش یا حساب‌های دریافتنی باید به عنوان بدهی بد کنار گذاشته شود. این موجودی کوچک معمولاً با استفاده از یک حساب ذخیره که حساب‌های دریافتنی را کاهش می‌دهد، تخمین زده شده و جمع‌آوری می‌شود، هرچند روش مستقیم حذف (که طبق GAAP مجاز نیست) نیز ممکن است استفاده شود.