تحلیل تکنیکال
دارایی زناشویی چیست؟
یک اصطلاح حقوقی در سطح ایالت‌های ایالات متحده است که به دارایی‌هایی اشاره دارد که در طول دوره ازدواج به دست آمده‌اند.
دارایی زناشویی یک اصطلاح حقوقی در سطح ایالت‌های ایالات متحده است که به دارایی‌هایی اشاره دارد که در طول دوره ازدواج به دست آمده‌اند. دارایی‌هایی که یک فرد پیش از ازدواج مالک آن‌ها بوده است، به‌عنوان دارایی جداگانه محسوب می‌شوند، همان‌طور که ارث یا هدایای شخص ثالث که در طول ازدواج به یکی از طرفین داده شده است، جزو دارایی جداگانه است. زوجین می‌توانند با امضای توافق‌نامه پیش از ازدواج (prenuptial) یا پس از ازدواج (postnuptial) برخی دارایی‌ها را از شمول دارایی زناشویی مستثنی کنند.
برخی از جزئیات توضیح داده شده در زیر، تنها در صورت طلاق یا فوت یکی از زوجین بر آن‌ها تأثیر می‌گذارد. بااین‌حال، مهم است که زوجین با انواع مختلف دارایی زناشویی آشنا شوند تا هنگام خرید املاک یا سایر دارایی‌ها، بدانند که مالکیت چگونه می‌تواند تنظیم شود و ساختاری را انتخاب کنند که با نیت واقعی آن‌ها هم‌خوانی داشته باشد.
نکات کلیدی
- دارایی زناشویی به دارایی‌هایی اشاره دارد که یک زوج در طول ازدواج خود به دست می‌آورند.
- محل اقامت زوج، قوانین حاکم بر تقسیم دارایی زناشویی در صورت طلاق را تعیین می‌کند.
- در ایالت‌های دارای نظام حقوقی مالکیت مشترک (Common Law Property)، دارایی‌هایی که توسط یکی از زوجین به دست آمده‌اند، متعلق به همان فرد هستند، مگر اینکه سند یا عنوان مالکیت به نام هر دو زوج ثبت شده باشد.
- نه ایالت در آمریکا دارای نظام حقوقی مالکیت اشتراکی (Community Property) هستند که در آن‌ها دارایی‌های به‌دست‌آمده در طول ازدواج به‌طور مساوی متعلق به هر دو زوج است.
درک دارایی زناشویی
دارایی زناشویی شامل املاک و سایر دارایی‌هایی است که یک زوج در طول ازدواج خود به‌صورت مشترک خریداری می‌کنند، مانند خانه، املاک سرمایه‌گذاری، خودرو، قایق، مبلمان یا آثار هنری، به شرطی که توسط یکی از زوجین به‌عنوان دارایی جداگانه به دست نیامده باشند. حساب‌های بانکی، حقوق بازنشستگی، اوراق بهادار و حساب‌های بازنشستگی نیز شامل این دسته می‌شوند؛ حتی حساب بازنشستگی فردی (Individual Retirement Account) که به‌طور قانونی متعلق به یک فرد است، اگر در طول ازدواج با درآمد کسب‌شده پر شده باشد، به‌عنوان دارایی زناشویی محسوب می‌شود.
این تعریف حقوقی دارایی زناشویی عمدتاً برای حفاظت از حقوق زوجین وجود دارد. محل اقامت دائمی قانونی زوجین – چه در ایالت‌های دارای نظام مالکیت مشترک و چه در ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی – تعیین‌کننده قوانین حاکم بر دارایی زناشویی و نحوه تقسیم آن در صورت طلاق است.
ایالت‌های دارای نظام مالکیت مشترک در برابر ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی
نوع ایالتی که در آن زندگی می‌کنید، عموماً تعیین‌کننده این است که چه چیزی به‌عنوان دارایی زناشویی محسوب می‌شود.
ایالت‌های دارای نظام مالکیت مشترک
اکثر ایالت‌ها دارای نظام مالکیت مشترک هستند. در این نظام، دارایی‌هایی که توسط یکی از زوجین به دست آمده‌اند، کاملاً و صرفاً متعلق به همان فرد هستند. در این چارچوب حقوقی، اگر سند یا عنوان مالکیت یک دارایی به نام هر دو زوج ثبت شده باشد، آن دارایی متعلق به هر دو است. اگر نام هر دو زوج در سند ثبت شده باشد، هر یک نیمی از مالکیت را دارند. برای مثال، اگر همسری خودرویی خریداری کند و آن را تنها به نام خود ثبت کند، خودرو متعلق به اوست. اما اگر خودرو را به نام خود و همسرش ثبت کند، خودرو متعلق به هر دو خواهد بود.
در نظام مالکیت مشترک، هنگامی که یکی از زوجین فوت می‌کند، دارایی‌های جداگانه او طبق وصیت‌نامه‌اش توزیع می‌شود یا در صورت نبود وصیت‌نامه، طبق قوانین ارث (probate). نحوه توزیع بستگی به نوع مالکیت قانونی زوج در دارایی زناشویی دارد. اگر دارایی به‌صورت «مالکیت مشترک با حق بقا» (Joint Tenancy with Right of Survivorship) یا «مالکیت کامل زوجین» (Tenancy by the Entirety) باشد، دارایی به همسر بازمانده منتقل می‌شود. این حق مستقل از مفاد وصیت‌نامه همسر فوت‌شده است. اما اگر دارایی به‌صورت «مالکیت اشتراکی ساده» (Tenancy in Common) باشد، طبق وصیت‌نامه همسر فوت‌شده، دارایی می‌تواند به فردی غیر از همسر بازمانده منتقل شود. اگر دارایی فاقد سند یا عنوان باشد، معمولاً هر کس آن را خریداری کرده یا به‌عنوان هدیه دریافت کرده، مالک آن است. در صورت جدایی قانونی یا طلاق در ایالت‌های دارای نظام مالکیت مشترک، دادگاه می‌تواند بر اساس قوانین ایالتی تصمیم بگیرد که دارایی زناشویی چگونه تقسیم شود.
ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی
ایالت‌های آریزونا، کالیفرنیا، آیداهو، لوئیزیانا، نوادا، نیومکزیکو، تگزاس، واشنگتن و ویسکانسین دارای نظام مالکیت اشتراکی هستند. در این نه ایالت، تمام دارایی‌های به‌دست‌آمده در طول ازدواج به‌عنوان دارایی اشتراکی محسوب می‌شوند، یعنی متعلق به هر دو زوج به‌طور مساوی هستند. بر اساس اعلام سازمان امور مالیاتی آمریکا (IRS)، ایالت‌های تنسی و داکوتای جنوبی، به همراه آلاسکا و قلمرو پورتوریکو، قوانین اختیاری مالکیت اشتراکی را تصویب کرده‌اند.
مهم : آلاسکا دارای قانون مالکیت اشتراکی اختیاری است که در صورت توافق هر دو طرف، امکان تقسیم دارایی به این شیوه را فراهم می‌کند. تنسی، داکوتای جنوبی و پورتوریکو نیز قوانین مشابهی دارند.
در ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی، دارایی زناشویی به‌طور مساوی متعلق به هر دو زوج است. این دارایی‌ها شامل درآمدها، تمام دارایی‌های خریداری‌شده با آن درآمدها و تمام بدهی‌های ایجادشده در طول ازدواج می‌شوند. درآمدها و بدهی‌های پیش از ازدواج، و همچنین ارث دریافتی توسط یکی از زوجین، دارایی جداگانه محسوب می‌شوند، هرچند زوجین می‌توانند دارایی‌ها را با انتخاب خود ترکیب کنند. زوج‌هایی که در ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی زندگی می‌کنند، در صورت ارائه اظهارنامه مالیاتی جداگانه، باید درآمد اشتراکی و درآمد جداگانه خود را گزارش کنند. در صورت فوت یکی از زوجین، مالکیت دارایی‌های مشترک به همسر بازمانده منتقل می‌شود.
دارایی اشتراکی از زمان ازدواج آغاز می‌شود و زمانی پایان می‌یابد که زوجین با نیت عدم ادامه ازدواج، از یکدیگر جدا شوند. بنابراین، هرگونه درآمد یا بدهی پس از جدایی، به‌عنوان دارایی جداگانه محسوب می‌شود.
دارایی زناشویی و طلاق
اگر زوجین طلاق بگیرند یا جدایی قانونی داشته باشند و نتوانند در مورد تقسیم دارایی زناشویی به توافق برسند، دادگاه برای آن‌ها تصمیم خواهد گرفت. در ایالت‌های غیراشتراکی، دارایی‌ها بر اساس «تقسیم عادلانه» (Equitable Distribution) تقسیم می‌شوند. در ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی، برخی استثناها به قانون تقسیم مساوی وجود دارد، از جمله مواردی که یکی از زوجین پیش از طلاق یا در طول آن، دارایی زناشویی را تصاحب کرده باشد.
البته زوجین می‌توانند پیش از ازدواج توافق‌نامه‌ای پیش از ازدواج (prenuptial agreement) امضا کنند که نحوه توزیع دارایی زناشویی در صورت طلاق را مشخص کند. معمولاً اگر این توافق‌نامه معتبر باشد و قوانین فدرال یا ایالتی را نقض نکند، حتی در ایالت‌های دارای نظام مالکیت اشتراکی نیز اجرا خواهد شد.