گواهی سپرده یانکی چیست؟

گواهی سپرده یانکی (Yankee Certificate of Deposit یا Yankee CD) نوعی گواهی سپرده است که توسط شعبه یک بانک خارجی در ایالات متحده صادر می‌شود. این گواهی‌ها به دلار آمریکا هستند و بانک‌های خارجی از آن‌ها برای جذب سرمایه از سرمایه‌گذاران آمریکایی استفاده می‌کنند.

نکات کلیدی

• گواهی‌های سپرده یانکی ابزاری برای پس‌انداز هستند که برای سرمایه‌گذاران بزرگ عرضه می‌شوند.
• این گواهی‌ها توسط بانک‌های خارجی که به دنبال جذب سرمایه از سپرده‌گذاران آمریکایی هستند، صادر می‌شوند.
• گواهی‌های یانکی معمولاً دوره سررسید کوتاه‌تری نسبت به گواهی‌های سپرده معمولی دارند، اغلب کمتر از یک سال. در این مدت، مشتریان ممکن است نتوانند وجوه خود را بدون پرداخت جریمه سنگین برداشت زودهنگام برداشت کنند.

گواهی‌های یانکی چگونه کار می‌کنند؟ بانک‌های خارجی فعال در ایالات متحده اغلب برای اهدافی مانند ارائه اعتبار به مشتریان آمریکایی یا انجام تعهدات مالی به دلار آمریکا، به دسترسی به دلار نیاز دارند. برای جذب این سرمایه دلاری، بانک‌های خارجی گاهی از طریق گواهی‌های سپرده ویژه‌ای به نام گواهی‌های یانکی، از مشتریان آمریکایی سپرده می‌پذیرند.

مانند گواهی‌های سپرده سنتی، گواهی‌های یانکی حساب‌های پس‌اندازی هستند که سود پرداخت می‌کنند و در پایان دوره سرمایه‌گذاری مشخص، اصل سرمایه را بازمی‌گردانند. اگرچه گاهی امکان برداشت وجوه پیش از سررسید وجود دارد، اما این کار ممکن است با جریمه برداشت زودهنگام همراه باشد. به طور کلی، گواهی‌های سپرده دوره‌های سررسید بین یک ماه تا پنج سال دارند و حساب‌هایی با سررسید طولانی‌تر سود بیشتری پرداخت می‌کنند.

علاوه بر اینکه توسط بانک‌های خارجی عرضه می‌شوند، تفاوت عمده دیگر بین گواهی‌های یانکی و گواهی‌های معمولی در حداقل مبلغ سرمایه‌گذاری است. معمولاً گواهی‌های یانکی حداقل ارزش اسمی ۱۰۰,۰۰۰ دلار دارند و بنابراین برای سرمایه‌گذاران بزرگ مناسب هستند. علاوه بر این، گواهی‌های یانکی تنها برای دوره‌های سررسید کوتاه کمتر از یک سال عرضه می‌شوند. از آنجا که این گواهی‌ها توسط مؤسسات مستقر در آمریکا صادر نمی‌شوند، تحت پوشش بیمه سپرده فدرال (FDIC) قرار نمی‌گیرند و معمولاً سرمایه‌گذاران باید وجوه خود را برای کل دوره سررسید قفل کنند.

مثال واقعی از گواهی یانکی گواهی‌های یانکی معمولاً در نیویورک توسط بانک‌های خارجی دارای شعب در ایالات متحده صادر می‌شوند. این گواهی‌ها یا مستقیماً توسط بانک‌های خارجی یا به طور غیرمستقیم از طریق کارگزاران ثبت‌شده فروخته می‌شوند. کشورهای مبدأ رایج برای بانک‌های خارجی عرضه‌کننده گواهی‌های یانکی شامل ژاپن، کانادا، بریتانیا و کشورهای غرب اروپا هستند. این بانک‌ها معمولاً از وجوه جمع‌آوری‌شده از طریق گواهی‌های یانکی برای ارائه اعتبار به مشتریان شرکتی مستقر در آمریکا استفاده می‌کنند.

به گفته فدرال رزرو ریچموند، گواهی‌های یانکی برای اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ صادر شدند و در ابتدا بازدهی بالاتری نسبت به گواهی‌های سپرده داخلی داشتند. در آن زمان، بانک‌های خارجی چندان شناخته‌شده نبودند و ارزیابی کیفیت اعتباری آن‌ها به دلیل قوانین حسابداری متفاوت و اطلاعات مالی محدود دشوار بود.

با بهبود درک و آشنایی سرمایه‌گذاران با بانک‌های خارجی، تفاوت بازدهی پرداختی توسط بانک‌های خارجی برای گواهی‌های یانکی کاهش یافت. این تفاوت در هزینه‌های تأمین مالی تا حدی با معافیت بانک‌های خارجی از الزامات ذخیره فدرال رزرو جبران شد، معافیتی که تا قانون بانکداری بین‌المللی ۱۹۷۸ ادامه داشت.

این معافیت همچنین به ایجاد بازار گواهی‌های یانکی کمک کرد که در اوایل دهه ۱۹۸۰ به طور پیوسته رشد کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، با حذف الزامات ذخیره برای سپرده‌های غیرشخصی با سررسید کمتر از ۱۸ ماه در دسامبر ۱۹۹۰، رشد سریعی در گواهی‌های یانکی مشاهده شد. پیش از آن، بانک‌های خارجی که از گواهی‌های یانکی برای تأمین مالی وام‌های دلاری به وام‌گیرندگان آمریکایی استفاده می‌کردند، مشمول الزام ذخیره ۳ درصدی فدرال رزرو بودند.