شاخص چیست؟

شاخص چیست؟

یک شاخص مالی، بر اساس ورودی‌هایی مانند انواع قیمت دارایی‌ها، یک امتیاز عددی تولید می‌کند. می‌توان از آن برای ردیابی عملکرد گروهی از دارایی‌ها به روشی استاندارد استفاده کرد. شاخص‌ها معمولاً عملکرد سبدی از اوراق بهادار را اندازه‌گیری می‌کنند که برای بازتاب یک منطقه خاص از بازار طراحی شده‌اند. این شاخص‌ها می‌توانند به عنوان یک شاخص گسترده که کل بازار را پوشش می‌دهد، مانند شاخص استاندارد اند پورز 500 یا میانگین صنعتی داو جونز (DJIA)، یا تخصصی‌تر، مانند شاخص‌هایی که یک صنعت یا بخش خاص را ردیابی می‌کنند، مانند شاخص راسل 2000، که فقط سهام شرکت‌های کوچک را ردیابی می‌کند، ساخته شوند.

نکات کلیدی

* شاخص، عملکرد قیمتی سبدی از اوراق بهادار را با استفاده از یک معیار و روش استاندارد اندازه‌گیری می‌کند. * شاخص‌ها در بازارهای مالی اغلب به عنوان معیاری برای ارزیابی عملکرد یک سرمایه‌گذاری در مقایسه با آن استفاده می‌شوند. * برخی از مهم‌ترین شاخص‌ها در بازارهای ایالات متحده، S&P 500 و میانگین صنعتی داو جونز هستند. * سرمایه‌گذاری غیرفعال در شاخص‌ها به روشی کم‌هزینه برای تکرار بازده شاخص‌های محبوب مانند شاخص S&P 500 یا میانگین صنعتی داو جونز تبدیل شده است. * مقایسه استراتژی سرمایه‌گذاری خود با شاخص مناسب، کلید درک عملکرد یک پورتفولیو است.

درک شاخص‌ها

شاخص‌ها همچنین برای اندازه‌گیری سایر داده‌های مالی یا اقتصادی مانند نرخ بهره، تورم یا تولیدات صنعتی ایجاد می‌شوند. شاخص‌ها اغلب به عنوان معیاری برای ارزیابی عملکرد بازده پورتفولیو عمل می‌کنند. یک استراتژی سرمایه‌گذاری محبوب، معروف به شاخص‌سازی، تلاش برای تکرار چنین شاخصی به روشی غیرفعال به جای تلاش برای عملکرد بهتر از آن است. شاخص‌ها در امور مالی معمولاً برای ردیابی یک معیار آماری از تغییر در قیمت‌های مختلف اوراق بهادار استفاده می‌شوند. در امور مالی، معمولاً به یک معیار آماری از تغییر در بازار اوراق بهادار اشاره دارد. در مورد بازارهای مالی، شاخص‌های بازار سهام و اوراق قرضه از یک پورتفولیوی فرضی از اوراق بهادار تشکیل شده‌اند که نماینده یک بازار خاص یا بخشی از آن است. (شما نمی‌توانید مستقیماً در یک شاخص سرمایه‌گذاری کنید.) شاخص S&P 500 و شاخص کل اوراق قرضه ایالات متحده بلومبرگ، به ترتیب معیارهای رایج برای بازارهای سهام و اوراق قرضه ایالات متحده هستند. در مورد وام‌های مسکن، به نرخ بهره معیار ایجاد شده توسط شخص ثالث اشاره دارد.هر شاخص مرتبط با بازارهای سهام و اوراق قرضه، روش محاسبه خاص خود را دارد. در بیشتر موارد، تغییر نسبی یک شاخص مهم‌تر از مقدار عددی واقعی است که شاخص را نشان می‌دهد. به عنوان مثال، اگر شاخص FTSE 100 در 6670.40 باشد، این عدد به سرمایه‌گذاران می‌گوید که شاخص تقریباً هفت برابر سطح پایه 1000 خود است. با این حال، برای ارزیابی اینکه شاخص نسبت به روز قبل چقدر تغییر کرده است، سرمایه‌گذاران باید به مقدار کاهش شاخص، که اغلب به صورت درصد بیان می‌شود، نگاه کنند.

سرمایه‌گذاری در شاخص

شاخص‌ها همچنین اغلب به عنوان معیاری برای اندازه‌گیری عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF) استفاده می‌شوند. به عنوان مثال، بسیاری از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بازده خود را با بازده شاخص S&P 500 مقایسه می‌کنند تا به سرمایه‌گذاران تصوری از میزان بیشتر یا کمتری که مدیران از پول خود به دست می‌آورند، در مقایسه با آنچه در یک صندوق شاخصی به دست می‌آورند، ارائه دهند. "شاخص‌سازی" نوعی مدیریت صندوق غیرفعال است. به جای اینکه مدیر پورتفولیوی صندوق به طور فعال به انتخاب سهام و زمان‌بندی بازار بپردازد—یعنی انتخاب اوراق بهادار برای سرمایه‌گذاری و استراتژی‌سازی زمان خرید و فروش آنها—مدیر صندوق پورتفولیویی را ایجاد می‌کند که دارایی‌های آن، اوراق بهادار یک شاخص خاص را منعکس می‌کند. ایده این است که با تقلید از مشخصات شاخص—کل بازار سهام یا بخش گسترده‌ای از آن—صندوق نیز با عملکرد آن مطابقت خواهد داشت. از آنجایی که نمی‌توانید مستقیماً در یک شاخص سرمایه‌گذاری کنید، صندوق‌های شاخصی برای ردیابی عملکرد آنها ایجاد می‌شوند. این صندوق‌ها اوراق بهاداری را در خود جای می‌دهند که تا حد زیادی شبیه به اوراق بهادار موجود در یک شاخص هستند، بنابراین به سرمایه‌گذار اجازه می‌دهند با پرداخت هزینه، روی عملکرد آن شرط بندی کند. نمونه‌ای از یک صندوق شاخصی محبوب، صندوق ETF Vanguard S&P 500 (VOO) است که تا حد زیادی شاخص S&P 500 را منعکس می‌کند. هنگام جمع‌آوری صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و ETF، حامیان صندوق تلاش می‌کنند پورتفولیوهایی را ایجاد کنند که اجزای یک شاخص خاص را منعکس کنند. این به سرمایه‌گذار اجازه می‌دهد اوراق بهاداری را بخرد که احتمالاً همزمان با کل بازار سهام یا بخشی از بازار افزایش و کاهش می‌یابد.

مثال‌های شاخص

شاخص S&P 500 یکی از شناخته‌شده‌ترین شاخص‌های نیابتی بازار در جهان و یکی از رایج‌ترین معیارهای مورد استفاده برای بازار سهام است. این شاخص 80 درصد از کل سهام معامله شده در ایالات متحده را شامل می‌شود. در مقابل، میانگین صنعتی داو جونز نیز شناخته شده است، اما ارزش سهام تنها 30 شرکت سهامی عام کشور را نشان می‌دهد. سایر شاخص‌های برجسته عبارتند از شاخص نزدک 100، شاخص کل بازار ویلشر 5000، شاخص MSCI EAFE و شاخص کل اوراق قرضه ایالات متحده بلومبرگ.مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، مستمری‌های شاخصی نیز به یک شاخص معاملاتی مرتبط هستند. با این حال، به جای اینکه حامی صندوق تلاش کند پورتفولیوی سرمایه‌گذاری را جمع‌آوری کند که احتمالاً شاخص مورد نظر را منعکس می‌کند، این اوراق بهادار دارای نرخ بازدهی هستند که از یک شاخص خاص پیروی می‌کند اما معمولاً محدودیت‌هایی را برای بازدهی که ارائه می‌دهند، دارند. به عنوان مثال، اگر یک سرمایه‌گذار مستمری شاخصی را خریداری کند که به داو جونز مرتبط است و دارای سقف 10 درصد باشد، نرخ بازده آن بسته به تغییرات سالانه آن شاخص، بین 0 تا 10 درصد خواهد بود. مستمری‌های شاخصی به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهند اوراق بهاداری را خریداری کنند که همراه با بخش‌های گسترده بازار یا کل بازار رشد می‌کنند.وام‌های مسکن با نرخ بهره قابل تنظیم، دارای نرخ بهره‌ای هستند که در طول عمر وام تنظیم می‌شود. نرخ بهره قابل تنظیم با افزودن حاشیه به یک شاخص تعیین می‌شود. یکی از محبوب‌ترین شاخص‌هایی که وام‌های مسکن بر اساس آن قرار دارند، نرخ پیشنهادی بین بانکی لندن (LIBOR) است. به عنوان مثال، اگر یک وام مسکن شاخصی که به LIBOR مرتبط است، دارای حاشیه 2 درصد باشد و LIBOR 3 درصد باشد، نرخ بهره وام 5 درصد خواهد بود.

صندوق شاخصی چیست؟ صندوق شاخصی یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک یا ETF است که به دنبال تکرار عملکرد یک شاخص است، اغلب با ساخت پورتفولیوی خود برای انعکاس خود شاخص. سرمایه‌گذاری شاخصی یک استراتژی غیرفعال در نظر گرفته می‌شود زیرا شامل انتخاب سهام یا مدیریت فعال نمی‌شود. مطالعات نشان می‌دهد که با گذشت زمان، استراتژی‌های شاخص‌سازی تمایل دارند عملکرد بهتری نسبت به استراتژی‌های انتخاب سهام داشته باشند. از آنجایی که صندوق‌های شاخصی غیرفعال هستند، تمایل دارند هزینه‌ها و ریسک مالیاتی کمتری نیز داشته باشند.

روش‌های مختلف ساخت شاخص کدامند؟

شاخص‌ها می‌توانند به روش‌های مختلفی ساخته شوند، اغلب با توجه به نحوه وزن‌دهی اجزای مختلف شاخص. سه روش اصلی عبارتند از:

• شاخص وزنی بر اساس ارزش بازار یا سرمایه (market-cap, or capitalization-weighted index) که در آن اجزای دارای بزرگترین ارزش بازار (market capitalization) وزن بیشتری در شاخص دارند، مانند S&P 500.
• شاخص وزنی بر اساس قیمت (price-weighted index) که در آن اجزای دارای بالاترین قیمت وزن بیشتری دارند (مانند میانگین صنعتی داو جونز).
• شاخص وزنی برابر (equal-weighted index) که در آن به هر جزء وزن یکسان اختصاص داده می‌شود (گاهی اوقات به آن شاخص بدون وزن (unweighted index) نیز می‌گویند).

چرا شاخص‌ها مفید هستند؟

شاخص‌ها برای ارائه معیارهای معتبر (useful for providing valid benchmarks) برای اندازه‌گیری عملکرد سرمایه‌گذاری برای یک استراتژی یا پورتفولیوی معین مفید هستند. با درک اینکه یک استراتژی نسبت به یک معیار چگونه عمل می‌کند، می‌توان عملکرد واقعی آن را درک کرد.شاخص‌ها همچنین یک نمای کلی ساده از یک بخش بزرگ بازار را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهند، بدون اینکه نیاز به بررسی تک تک دارایی‌های آن شاخص باشد. به عنوان مثال، برای یک سرمایه‌گذار عادی، مطالعه صدها قیمت سهام مختلف برای درک تغییرات ثروت شرکت‌های مختلف فناوری غیرعملی است. یک شاخص خاص بخش می‌تواند روند متوسط آن بخش را نشان دهد.

برخی از شاخص‌های اصلی سهام کدامند؟

در ایالات متحده، سه شاخص اصلی سهام عبارتند از میانگین صنعتی داو جونز، S&P 500، نزدک کامپوزیت و راسل 2000. برای بازارهای بین‌المللی، شاخص بورس اوراق بهادار فایننشال تایمز 100 (FTSE 100) و شاخص نیککی 225، به ترتیب نماینده‌های محبوبی برای بازارهای سهام بریتانیا و ژاپن هستند. اکثر کشورهایی که بورس اوراق بهادار دارند، حداقل یک شاخص برای سهام اصلی خود منتشر می‌کنند.

برخی از شاخص‌های اوراق قرضه کدامند؟

در حالی که شاخص‌های بازار سهام بیشتر به ذهن می‌رسند، شاخص‌ها حول سایر طبقات دارایی نیز ساخته می‌شوند. به عنوان مثال، در بازار اوراق قرضه، شاخص کل اوراق قرضه بلومبرگ، بازار اوراق قرضه با درجه سرمایه‌گذاری را ردیابی می‌کند، در حالی که شاخص اوراق قرضه بازارهای نوظهور، اوراق قرضه دولتی اقتصادهای بازارهای نوظهور را بررسی می‌کند.

نتیجه‌گیری

شاخص‌های بازار، نمای کلی گسترده‌ای از نحوه عملکرد بازارها ارائه می‌دهند. این شاخص‌ها به عنوان معیاری برای سنجش حرکت و عملکرد بخش‌های بازار عمل می‌کنند. سرمایه‌گذاران همچنین از شاخص‌ها به عنوان مبنایی برای سرمایه‌گذاری در پورتفولیو یا شاخص غیرفعال استفاده می‌کنند. در ایالات متحده، چنین شاخص‌های نماینده‌ای شامل S&P 500 با سرمایه بزرگ و نزدک 100 با تمرکز بر فناوری است.