حسابداری مالی چیست؟

حسابداری مالی یک شاخه خاص از حسابداری است که شامل فرایند ثبت، خلاصه‌سازی و گزارش‌دهی تعداد زیادی از معاملات ناشی از عملیات تجاری در یک دوره زمانی است.

این معاملات در تهیه صورت‌های مالی—شامل ترازنامه، صورت سود و زیان، و صورت جریان نقدی—خلاصه می‌شوند که عملکرد عملیاتی یک شرکت را در یک دوره مشخص ثبت می‌کنند.

فرصت‌های شغلی برای یک حسابدار مالی می‌تواند هم در بخش عمومی و هم در بخش خصوصی یافت شود. وظایف یک حسابدار مالی ممکن است با وظایف یک حسابدار که برای بسیاری از مشتریان حساب‌ها، اظهارنامه‌های مالیاتی، و احتمالاً حسابرسی دیگر شرکت‌ها را تهیه می‌کند، متفاوت باشد.

نکات کلیدی

• حسابداری مالی چارچوبی است که قوانین، فرایندها و استانداردهای نگهداری سوابق مالی را تعیین می‌کند.
• سازمان‌های غیرانتفاعی، شرکت‌ها و کسب‌وکارهای کوچک از حسابداران مالی برای تهیه دفاتر و سوابق خود و تولید گزارش‌های مالی استفاده می‌کنند.
• گزارش‌دهی مالی از طریق استفاده از صورت‌های مالی، مانند ترازنامه، صورت سود و زیان، صورت جریان نقدی، و صورت تغییرات در حقوق صاحبان سهام انجام می‌شود.
• حسابداری مالی با حسابداری مدیریتی تفاوت دارد، زیرا گزارش‌دهی مالی برای گزارش به طرف‌های خارجی است، در حالی که حسابداری مدیریتی برای برنامه‌ریزی استراتژیک داخلی است.
• حسابداری مالی ممکن است تحت روش تعهدی (ثبت هزینه‌ها برای اقلامی که هنوز پرداخت نشده‌اند) یا روش نقدی (فقط معاملات نقدی ثبت می‌شود) انجام شود.

چگونگی عملکرد حسابداری مالی

حسابداری مالی از یک سری اصول مشخص استفاده می‌کند. اصول حسابداری مورد استفاده بستگی به نیازهای نظارتی و گزارش‌دهی کسب‌وکار دارد. شرکت‌ها و سازمان‌ها اغلب یک دفترچه حسابداری دارند که قوانین حسابداری مربوطه را به تفصیل شرح می‌دهد.

شرکت‌های عمومی ایالات متحده موظفند حسابداری مالی را مطابق با اصول حسابداری عمومی پذیرفته‌شده (GAAP) انجام دهند. هدف این اصول فراهم آوردن اطلاعات یکپارچه برای سرمایه‌گذاران، طلبکاران، مقامات نظارتی و مقامات مالیاتی است.

صورت‌های استفاده شده در حسابداری مالی شامل پنج طبقه‌بندی اصلی داده‌های مالی یا حساب‌های مالی هستند که عبارتند از:

• - درآمدها – در این بخش درآمد حاصل از فروش محصولات و خدمات، به علاوه منابع دیگر از جمله سود سهام و بهره گنجانده شده است.
• - هزینه‌ها – این‌ها هزینه‌های تولید کالاها و خدمات هستند، از تحقیق و توسعه گرفته تا بازاریابی و حقوق و دستمزد.
• - دارایی‌ها – این‌ها شامل اموال متعلق به شرکت هستند که هم شامل دارایی‌های مشهود (ساختمان‌ها، کامپیوترها) و هم دارایی‌های نامشهود (حق اختراع‌ها، علامت‌های تجاری) می‌شوند.
• - بدهی‌ها – این‌ها شامل تمام بدهی‌های معوق، مانند وام‌ها یا اجاره‌ها هستند.
• - حقوق صاحبان سهام – اگر بدهی‌های شرکت را پرداخت کرده و دارایی‌های آن را تصفیه کنید، به حقوق صاحبان سهام آن خواهید رسید، که معادل ارزش شرکت است.

درآمدها و هزینه‌ها در صورت سود و زیان ثبت و گزارش می‌شوند، که در نهایت منجر به تعیین سود خالص در انتهای صورت‌حساب می‌شود. دارایی‌ها، بدهی‌ها و حساب‌های حقوق صاحبان سهام در ترازنامه گزارش می‌شوند، که از حسابداری مالی برای گزارش مالکیت منافع اقتصادی آینده شرکت استفاده می‌کند.

یادداشت شرکت‌های عمومی بین‌المللی نیز اغلب صورت‌های مالی خود را طبق استانداردهای گزارشگری مالی بین‌المللی (IFRS) گزارش می‌دهند.

صورت‌های مالی

ترازنامه ترازنامه موقعیت مالی یک شرکت را در تاریخ خاصی گزارش می‌کند. در این گزارش، دارایی‌ها، بدهی‌ها و حقوق صاحبان سهام شرکت فهرست می‌شود و صورت‌حساب مالی از یک دوره به دوره بعد منتقل می‌شود. راهنمایی‌های حسابداری مالی مشخص می‌کند که چگونه یک شرکت پول نقد را ثبت کرده، دارایی‌ها را ارزیابی کرده و بدهی‌ها را گزارش کند.

ترازنامه توسط مدیریت، وام‌دهندگان و سرمایه‌گذاران برای ارزیابی نقدینگی و توانایی پرداخت بدهی‌های شرکت استفاده می‌شود. از طریق تجزیه و تحلیل نسبت‌های مالی، حسابداری مالی به این طرف‌ها این امکان را می‌دهد که یک حساب ترازنامه را با حساب دیگر مقایسه کنند.

برای مثال، نسبت جاری مقدار دارایی‌های جاری را با بدهی‌های جاری مقایسه می‌کند تا تعیین کند که چقدر احتمال دارد که یک شرکت بتواند تعهدات بدهی کوتاه‌مدت خود را برآورده کند.

صورت سود و زیان صورت سود و زیان، که به عنوان "صورت درآمد و هزینه" نیز شناخته می‌شود، فعالیت‌های عملیاتی یک شرکت را در یک دوره زمانی خاص گزارش می‌کند. صورت سود و زیان که معمولاً به صورت ماهانه، سه‌ماهه یا سالانه صادر می‌شود، هزینه‌ها و سود خالص یک شرکت را برای یک دوره مشخص فهرست می‌کند. دستورالعمل‌های حسابداری مالی مشخص می‌کنند که چگونه یک شرکت درآمد را شناسایی کرده، هزینه‌ها را ثبت کرده و انواع هزینه‌ها را طبقه‌بندی می‌کند.

صورت سود و زیان می‌تواند برای مدیریت مفید باشد، اما حسابداری مدیریتی به شرکت دید بهتری در مورد استراتژی‌های تولید و قیمت‌گذاری در مقایسه با حسابداری مالی می‌دهد.

قوانین حسابداری مالی در مورد صورت سود و زیان بیشتر برای سرمایه‌گذارانی مفید است که به دنبال ارزیابی سودآوری شرکت و طرف‌های خارجی هستند که به دنبال ارزیابی ریسک یا ثبات عملیات می‌باشند.

صورت جریان نقدی صورت جریان نقدی نحوه استفاده از پول نقد توسط یک شرکت در یک دوره خاص را گزارش می‌کند. این صورت‌حساب به سه بخش تقسیم می‌شود:

• عملیات – این هزینه‌ها مربوط به فعالیت‌های اصلی تجاری یک شرکت است.
• تأمین مالی – این پولی است که شرکت از طریق دریافت وام یا صدور سهام دریافت می‌کند، همچنین پول پرداختی برای بهره وام‌ها و سود سهام به سرمایه‌گذاران.
• سرمایه‌گذاری‌ها – این پولی است که از خرید و فروش سرمایه‌گذاری‌های شرکت، مانند اوراق بهادار یا دارایی‌های ثابت حاصل می‌شود.

دستورالعمل‌های حسابداری مالی تعیین می‌کند که چه زمانی معاملات باید ثبت شوند، اگرچه معمولاً انعطاف‌پذیری کمی در مورد مقدار پول نقد گزارش‌شده برای هر معامله وجود دارد.

صورت جریان نقدی توسط مدیریت استفاده می‌شود تا درک بهتری از نحوه هزینه‌کرد و دریافت پول نقد به دست آورد. این صورت‌حساب تنها اقلامی را که بر پول نقد تأثیر می‌گذارند استخراج می‌کند، که اجازه می‌دهد واضح‌ترین تصویر ممکن از نحوه استفاده از پول فراهم شود، که اگر کسب‌وکار از حسابداری تعهدی استفاده کند، ممکن است کمی مبهم باشد.

صورت حقوق صاحبان سهام صورت حقوق صاحبان سهام تغییرات حقوق صاحبان سهام یک شرکت را از یک دوره به دوره دیگر گزارش می‌کند، در حالی که ترازنامه نمایی از حقوق صاحبان سهام در یک نقطه زمانی خاص است.

این صورت‌حساب نشان می‌دهد که چگونه ارزش باقی‌مانده یک شرکت افزایش یا کاهش می‌یابد و چرا این تغییرات اتفاق می‌افتند. جزئیاتی در مورد اجزای زیر از حقوق صاحبان سهام ارائه می‌دهد:

• سرمایه سهام – پولی که از طریق فروش سهام در شرکت جمع‌آوری شده است.
• سود خالص – هرگونه سود پس از هزینه‌ها و کسرها.
• سود سهام – بخشی از سود که به سهامداران پرداخت می‌شود.
• سود انباشته – هرچه که پس از پرداخت سود سهام باقی می‌ماند.

مهم : نهادهای غیرانتفاعی و سازمان‌های دولتی از صورت‌های مالی مشابه استفاده می‌کنند؛ با این حال، صورت‌های مالی آنها بیشتر به نوع نهادهای خود خاص هستند و ممکن است از صورت‌های مالی ذکرشده در بالا متفاوت باشند.

روش تعهدی در مقابل روش نقدی

دو نوع اصلی حسابداری مالی وجود دارد: روش تعهدی و روش نقدی. تفاوت اصلی بین آنها در زمان ثبت معاملات است.

روش تعهدی

در روش تعهدی حسابداری مالی، معاملات به طور مستقل از استفاده از پول نقد ثبت می‌شوند. درآمد زمانی ثبت می‌شود که کسب‌وکار آن را به دست آورده است (زمانی که صورت‌حساب ارسال می‌شود)، نه زمانی که در واقع پول آن به دست می‌آید (زمانی که صورت‌حساب پرداخت می‌شود). هزینه‌ها زمانی ثبت می‌شوند که فاکتور دریافت می‌شود، نه زمانی که پرداخت می‌شود. حسابداری تعهدی تأثیر یک معامله را در طول زمان شناسایی می‌کند.

برای مثال، فرض کنید شرکتی یک پرداخت ۱۰۰۰ دلاری برای یک پروژه مشاوره که ماه آینده انجام می‌شود، دریافت کرده است. در حسابداری تعهدی، شرکت مجاز به شناسایی این ۱۰۰۰ دلار به عنوان درآمد نیست، زیرا در واقع هنوز کار را انجام نداده و درآمد را کسب نکرده است.

معامله به صورت یک بدهی به نقد و یک اعتبار به درآمدهای دریافت نشده (یک حساب بدهی) ثبت می‌شود. زمانی که شرکت درآمد را ماه آینده کسب می‌کند، اعتبار درآمدهای دریافت نشده را پاک کرده و درآمد واقعی را ثبت می‌کند و بدهی به نقد را از بین می‌برد.

مثال دیگری از روش حسابداری تعهدی هزینه‌هایی است که هنوز پرداخت نشده‌اند. فرض کنید یک شرکت فاکتوری به مبلغ ۵۰۰۰ دلار برای استفاده از خدمات عمومی در ماه ژوئیه دریافت کرده است.

با وجود اینکه شرکت صورتحساب را تا ماه اوت پرداخت نخواهد کرد، حسابداری تعهدی از شرکت می‌خواهد که این معامله را در ماه ژوئیه ثبت کند، با بدهکار کردن هزینه‌های عمومی. شرکت یک اعتبار به حساب‌های پرداختنی ثبت می‌کند. وقتی صورتحساب پرداخت شود، اعتبار پاک می‌شود.

روش نقدی

روش نقدی حسابداری مالی یک روش ساده‌تر و کمتر سخت‌گیرانه برای تهیه صورت‌های مالی است: معاملات تنها زمانی ثبت می‌شوند که پول نقد درگیر باشد. درآمد و هزینه‌ها تنها زمانی ثبت می‌شوند که معامله با تسویه نقدی تکمیل شده باشد.

برای مثال، در مثال قبلی، شرکت مشاوره هنگامی که پرداخت ۱۰۰۰ دلار را دریافت کرد، درآمد مشاوره را ثبت می‌کرد.

با وجود اینکه این شرکت تا ماه آینده کار را انجام نخواهد داد، در روش نقدی، درآمد زمانی شناسایی می‌شود که پول نقد دریافت شود. زمانی که شرکت کار را در ماه بعد انجام می‌دهد، هیچ ورودی حسابی ثبت نمی‌شود، زیرا معامله قبلاً در ماه گذشته ثبت شده است.

در مثال دیگر، هزینه خدمات عمومی در ماه اوت (زمانی که صورتحساب پرداخت شد) ثبت می‌شود. حتی اگر این هزینه‌ها مربوط به خدمات مصرفی در ماه ژوئیه باشند، روش نقدی حسابداری مالی نیاز دارد که هزینه‌ها زمانی ثبت شوند که پرداخت شوند، نه زمانی که واقعاً اتفاق می‌افتند.

حسابداری مالی

اصول حسابداری مالی

حسابداری مالی بر اساس پنج اصل کلی و جامع هدایت می‌شود که به شرکت‌ها کمک می‌کند تا صورت‌های مالی خود را تهیه کنند. نوع روش حسابداری باید از ابتدا تعیین شود. تغییرات در این روش می‌تواند بعداً انجام شود اما نیازمند اقدامات خاصی است.

این اصول پایه‌گذار تمام دستورالعمل‌های فنی حسابداری مالی هستند. این پنج اصل به روش تعهدی حسابداری مربوط می‌شوند.

۱. اصل شناسایی درآمد

این اصل بیان می‌کند که درآمد باید زمانی شناسایی شود که به دست آمده باشد. این اصل تعیین می‌کند که چه میزان درآمد باید ثبت شود، زمان‌بندی ثبت آن درآمد چه زمانی باید باشد، و در چه شرایطی درآمد نباید در صورت‌های مالی منعکس شود.

۲. اصل هزینه

این اصل مبنای ثبت هزینه‌ها را بیان می‌کند. این اصل تعیین می‌کند که هزینه‌ها باید چقدر ثبت شوند (به عنوان مثال، بر اساس هزینه معامله) و همچنین نحوه شناسایی صحیح هزینه‌ها در طول زمان برای موقعیت‌های مناسب (مثلاً دارایی استهلاک‌پذیر باید در طول عمر مفید خود هزینه‌برداری شود).

۳. اصل تطابق

این اصل بیان می‌کند که درآمد و هزینه‌ها باید در همان دوره‌ای که هر دو به وقوع می‌پیوندند، ثبت شوند. هدف این است که از ثبت درآمد در یک سال و هزینه‌های مربوط به تولید آن درآمد در سال دیگر جلوگیری شود. این اصل زمان‌بندی ثبت معاملات را تعیین می‌کند.

۴. اصل افشای کامل

شرکت‌ها باید اطلاعات کامل، صادقانه و دقیقی از وضعیت مالی خود ارائه دهند. تمامی اطلاعات مرتبط با وضعیت مالی باید افشا شود. برای دستیابی به این هدف، صورت‌های مالی باید با استفاده از دستورالعمل‌های حسابداری مالی تهیه شوند که شامل یادداشت‌ها، برنامه‌ها یا توضیحات برای گزارش شفاف وضعیت مالی شرکت باشد. این اصل همچنین میزان اطلاعات ارائه‌شده در صورت‌های مالی را تعیین می‌کند.

۵. اصل بی‌طرفی

حسابداری باید تنها بر اساس واقعیت‌ها و شواهد عینی باشد. باید از هرگونه تعصب و نظر شخصی پاک باشد. در حالی که حسابداری مالی دارای جنبه‌هایی از برآورد و قضاوت حرفه‌ای است، اما صورت‌های مالی باید به‌طور عینی و مبتنی بر واقعیت تهیه شوند.

اهمیت حسابداری مالی

شرکت‌ها به دلایل مختلفی به حسابداری مالی پرداخته و از آن استفاده می‌کنند:

۱. ایجاد مجموعه‌ای از قوانین استاندارد

با تعیین مجموعه‌ای از قوانین استاندارد برای تهیه صورت‌های مالی، حسابداری مالی موجب ایجاد انسجام در دوره‌های گزارش‌گیری و شرکت‌های مختلف می‌شود.

۲. کاهش ریسک

حسابداری مالی این کار را از طریق افزایش مسئولیت‌پذیری انجام می‌دهد. وام‌دهندگان، نهادهای نظارتی، مقامات مالیاتی و سایر طرف‌های خارجی به اطلاعات مالی اعتماد دارند. حسابداری مالی اطمینان می‌دهد که گزارش‌ها با استفاده از روش‌های قابل قبول تهیه شده و شرکت‌ها در قبال عملکرد خود مسئول هستند.

۳. فراهم کردن بینش برای مدیریت

اگرچه سایر روش‌ها مانند حسابداری مدیریتی ممکن است بینش‌های بهتری ارائه دهند، حسابداری مالی می‌تواند مفاهیم استراتژیک را هدایت کند، به شرطی که شرکت نتایج مالی خود را تحلیل کرده و تصمیمات سرمایه‌گذاری واکنشی اتخاذ کند.

۴. تقویت اعتماد به گزارش‌دهی مالی

مقامات مستقل نظارتی قوانین حسابداری مالی را تحت نظر دارند که اساس گزارش‌دهی را مستقل از مدیریت می‌سازد و منبعی بسیار قابل اعتماد برای اطلاعات دقیق فراهم می‌کند.

۵. تشویق به شفافیت

با تعیین قوانین و الزامات، حسابداری مالی شرکت‌ها را مجبور می‌کند که اطلاعات خاصی در مورد نحوه انجام عملیات و ریسک‌هایی که شرکت با آن‌ها مواجه است افشا کنند و تصویر دقیقی از عملکرد مالی شرکت، صرف‌نظر از وضعیت خوب یا بد آن، ارائه دهند.

یادداشت مشاغل در حسابداری مالی می‌توانند شامل تهیه، حسابرسی و یا تحلیل صورت‌های مالی، و پشتیبانی از فناوری/سیستم‌هایی باشند که صورت‌های مالی را تولید می‌کنند.

مخاطبان حسابداری مالی/صورت‌های مالی

هدف اصلی حسابداری مالی تهیه صورت‌های مالی است که توسط گروه‌های مختلفی استفاده می‌شود و اغلب به‌عنوان بخشی از توافقات با شرکت تهیه‌کننده الزامی است. علاوه بر استفاده مدیریت از حسابداری مالی برای کسب اطلاعات در مورد عملیات، گروه‌های زیر نیز از گزارش‌دهی حسابداری مالی استفاده می‌کنند:

۱. سرمایه‌گذاران

قبل از سرمایه‌گذاری در یک شرکت، سرمایه‌گذاران معمولاً گزارش‌هایی را که با استفاده از حسابداری مالی تهیه شده‌اند، جستجو می‌کنند تا درک کنند شرکت چگونه عمل کرده و انتظارات خود را در مورد آینده شرکت تنظیم کنند.

۲. حسابرسان

ممکن است از شرکت‌ها خواسته شود که وضعیت مالی خود را به حسابرسان ارائه دهند که صورت‌های مالی را تحلیل کرده و اطمینان حاصل کنند که از راهنمایی‌های صحیح حسابداری مالی استفاده شده است و گزارش‌ها از اشتباهات مادی خالی هستند.

۳. نهادهای نظارتی

شرکت‌های عمومی ملزم به ارائه صورت‌های مالی به نهادهای نظارتی مانند کمیسیون بورس و اوراق بهادار هستند. این صورت‌های مالی باید طبق قوانین حسابداری مالی تهیه شوند و شرکت‌ها در صورت عدم رعایت الزامات گزارش‌دهی با جریمه یا حذف از بورس مواجه خواهند شد.

۴. تأمین‌کنندگان

فروشندگان یا تأمین‌کنندگان ممکن است درخواست کنند که صورت‌های مالی بخشی از فرآیند درخواست اعتبار آن‌ها باشد. تأمین‌کنندگان ممکن است تاریخچه اعتباری یا شواهدی از سودآوری مانند امتیاز Piotroski را قبل از صدور یا افزایش اعتبار به میزان درخواستی درخواست کنند.

۵. بانک‌ها

وام‌دهندگان و دیگر موسسات مالی مشابه تقریباً همیشه به عنوان بخشی از فرآیند وام تجاری به صورت‌های مالی نیاز خواهند داشت. وام‌دهندگان باید از طریق حسابداری مالی شواهد قابل تأیید مبنی بر اینکه یک شرکت از نظر عملیاتی در وضعیت خوبی قرار دارد را مشاهده کنند تا وام را اعطا کنند. این صورت‌ها ممکن است همچنین برای تعیین هزینه، تعهدات یا نرخ بهره وام استفاده شوند.

حسابداری مالی در مقابل حسابداری مدیریتی

تفاوت اصلی بین حسابداری مالی و حسابداری مدیریتی در این است که حسابداری مالی اطلاعاتی را برای طرف‌های خارجی فراهم می‌کند، در حالی که حسابداری مدیریتی به مدیران درون سازمان کمک می‌کند تا تصمیمات بهتری بگیرند.

حسابداری مدیریتی عملکرد مالی را ارزیابی می‌کند و هدف آن این است که از طریق گزارش‌های داخلی که عملیات را تحلیل می‌کنند، به تصمیم‌گیری هوشمندانه‌تر کمک کند. این نوع حسابداری به عنوان مبنای مجاز برای صورت‌های مالی قابل استفاده نیست.

حسابداری مدیریتی اطلاعات عملیاتی را به روش‌های خاصی برای استخراج اطلاعات استفاده می‌کند. برای مثال، ممکن است از حسابداری هزینه برای پیگیری هزینه‌های متغیر، هزینه‌های ثابت و هزینه‌های عمومی در طول فرآیند تولید استفاده کند. سپس، با استفاده از این اطلاعات هزینه‌ای، یک شرکت ممکن است تصمیم بگیرد که به نوعی مواد خام ارزان‌تر و با کیفیت پایین‌تر تغییر دهد.

مشاغل حرفه‌ای در حسابداری مالی

اعضای حسابداری مالی می‌توانند دارای چندین عنوان حرفه‌ای مختلف باشند:

• حسابدار عمومی معتبر (CPA) – رایج‌ترین عنوان حسابداری که توانایی انجام حسابداری مالی را در ایالات متحده نشان می‌دهد، مجوز CPA است.
• حسابدار خبره (CA) – در خارج از ایالات متحده، دارندگان مجوز CA نیز توانایی مشابهی را نشان می‌دهند.
• حسابدار مدیریت خبره (CMA) – عنوان CMA بیشتر نشان‌دهنده توانایی انجام عملکردهای مدیریتی داخلی است تا حسابداری مالی. با این حال، این مجوز بر تجزیه و تحلیل مالی نیز تمرکز دارد.
• حسابدار داخلی خبره (CIA) – داشتن عنوان CIA اعتبار در حفظ محیط کنترل در یک شرکت را نشان می‌دهد و نظارت بر فرآیندها و رویه‌های مربوط به حسابداری مالی را به عهده دارد.

مثال از حسابداری مالی

صورت سود و زیان یک شرکت عمومی مثال خوبی از حسابداری مالی است. این شرکت باید دستورالعمل‌های خاصی را برای ثبت تراکنش‌ها دنبال کند. علاوه بر این، فرمت گزارش نیز توسط نهادهای نظارتی تعیین می‌شود. نتیجه نهایی یک گزارش مالی است که میزان درآمد شناسایی‌شده در یک دوره خاص را ارتباط می‌دهد.

هدف اصلی حسابداری مالی چیست؟

هدف حسابداری مالی ارائه اطلاعات مالی در مورد عملکرد عملیاتی یک شرکت است. اگرچه مدیریت می‌تواند گزارش‌های تولید شده با استفاده از حسابداری مالی را تجزیه و تحلیل کند، معمولاً آن‌ها حسابداری مدیریتی را برای محاسبه نتایج مالی استفاده می‌کنند که روشی داخلی است و برای گزارش‌های خارجی مجاز نیست. حسابداری مالی روش پذیرفته‌شده‌ای برای تهیه نتایج مالی برای استفاده خارجی است.

چه کسانی از حسابداری مالی استفاده می‌کنند؟

شرکت‌های عمومی موظف به انجام حسابداری مالی به عنوان بخشی از تهیه گزارش‌های صورت‌های مالی خود هستند. شرکت‌های کوچک یا خصوصی ممکن است از حسابداری مالی نیز استفاده کنند، اما معمولاً با الزامات گزارش‌دهی متفاوتی فعالیت می‌کنند. صورت‌های مالی تولید شده از طریق حسابداری مالی توسط بسیاری از طرف‌های خارج از یک شرکت استفاده می‌شوند، از جمله وام‌دهندگان، نهادهای دولتی، حسابرسان، شرکت‌های بیمه و سرمایه‌گذاران.

جمع بندی

حسابداری مالی چارچوبی است که قوانین مربوط به چگونگی تهیه صورت‌های مالی را تعیین می‌کند. ایالات متحده قواعد حسابداری متفاوتی نسبت به بسیاری از کشورهای دیگر دارد. این دستورالعمل‌ها نحوه ترجمه عملیات یک شرکت به مجموعه‌ای از گزارش‌های مالی استاندارد و پذیرفته‌شده را مشخص می‌کنند. حسابداری مالی نقش حیاتی در مسئول نگه داشتن شرکت‌ها در قبال عملکردشان و شفاف بودن آن‌ها در مورد عملیاتشان دارد.