پول فیات چیست؟

پول فیات یک واحد پول است که توسط دولت صادر می‌شود و به وسیله یک کالای فیزیکی مانند طلا یا نقره پشتیبانی نمی‌شود. این پول توسط دولتی که آن را صادر می‌کند پشتیبانی می‌شود. ارزش پول فیات از رابطه عرضه و تقاضا و ثبات دولت صادرکننده آن نشأت می‌گیرد، نه از ارزش کالای پشتیبانی‌کننده آن.

بیشتر ارزهای کاغذی مدرن پول‌های فیات هستند، از جمله دلار ایالات متحده، یورو و سایر ارزهای عمده جهانی.

نکات کلیدی

• پول فیات یک واحد پول دولتی است که به وسیله کالایی مانند طلا پشتیبانی نمی‌شود.
• پول فیات کنترل بیشتری به بانک‌های مرکزی بر اقتصاد می‌دهد زیرا آنها می‌توانند میزان چاپ پول را کنترل کنند.
• بیشتر ارزهای کاغذی مدرن، مانند دلار ایالات متحده، پول‌های فیات هستند.
• یکی از خطرات پول فیات این است که دولت‌ها می‌توانند پول زیادی چاپ کنند که منجر به ابرتورم بشود.

درک پول فیات واژه "فیات" یک کلمه لاتین است که اغلب به معنای "باید باشد" یا "بگذارید انجام شود" ترجمه می‌شود. ارزهای فیات تنها به دلیل حفظ ارزش آنها توسط دولت ارزش دارند. پول فیات خود هیچگونه کاربردی ندارد.

قبل از ظهور پول فیات، دولت‌ها سکه‌هایی از یک کالای فیزیکی با ارزش مانند طلا یا نقره ضرب می‌کردند. آنها ممکن بود پول کاغذی چاپ کنند که قابل تبدیل به مقداری معین از یک کالای فیزیکی باشد. با این حال، فیات غیرقابل تبدیل است. این پول قابل بازخرید نیست زیرا هیچ کالای پشتیبانی‌کننده‌ای ندارد.

پول فیات به ذخایر فیزیکی مانند انبار ملی طلا یا نقره مرتبط نیست، بنابراین خطر از دست دادن ارزش به دلیل تورم وجود دارد. حتی ممکن است در صورت وقوع ابرتورم بی‌ارزش شود. نرخ تورم می‌تواند در برخی از بدترین موارد ابرتورم، مانند مجارستان بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، در یک روز دو برابر شود.

برخلاف ارزی که پشتوانه طلا دارد، اگر مردم به ارز یک کشور اعتماد نکنند، پول ارزش خود را از دست خواهد داد. این نوع ارز دارای ارزش ذاتی است به دلیل تقاضا برای طلا در جواهرسازی و تزئینات و همچنین در تولید دستگاه‌های الکترونیکی، کامپیوترها و وسایل فضایی.

تاریخچه پول فیات در ایالات متحده دلار ایالات متحده به عنوان پول فیات و پول قانونی شناخته می‌شود. این پول برای پرداخت بدهی‌های خصوصی و عمومی پذیرفته می‌شود. پول قانونی به هر ارزی اطلاق می‌شود که یک دولت آن را قانونی اعلام کند. بسیاری از دولت‌ها یک ارز فیات صادر می‌کنند و سپس آن را با تعیین به عنوان استاندارد برای پرداخت بدهی‌ها، به پول قانونی تبدیل می‌کنند.

در تاریخچه ایالات متحده، ارز کشور تحت پوشش طلا و در برخی موارد نقره قرار داشت. دولت فدرال اجازه مبادله ارز با طلا را با تصویب قانون اضطراری بانکداری در سال ۱۹۳۳ متوقف کرد. استاندارد طلا ارز ایالات متحده را با طلاهای فدرال پشتیبانی می‌کرد اما این امر در سال ۱۹۷۱ به طور کامل پایان یافت، زمانی که ایالات متحده همچنین از صدور طلا به کشورهای خارجی در ازای ارز ایالات متحده دست برداشت.

دلارهای ایالات متحده از آن زمان به "اعتماد و اعتبار کامل" دولت ایالات متحده پشتیبانی می‌شوند. آنها "پول قانونی برای تمام بدهی‌ها، عمومی و خصوصی" هستند اما "قابل بازخرید به پول قانونی در خزانه‌داری ایالات متحده یا هر بانک فدرال رزرو نیستند" همانطور که نوشته‌های روی اسکناس‌های دلار ایالات متحده قبلاً بیان می‌کرد. دلارهای ایالات متحده به عنوان "پول قانونی" شناخته می‌شوند نه "پول قانونی قابل بازخرید" که می‌تواند با طلا، نقره یا هر کالای دیگری مبادله شود.

مزایا و معایب پول فیات مزایا

• به بانک‌های مرکزی کنترل بیشتری بر اقتصاد می‌دهد.
• تولید آن از نظر هزینه کارآمد است.
• به دولت‌ها انعطاف‌پذیری می‌دهد.

معایب

• راهی بی‌عیب برای محافظت از اقتصاد نیست.
• فرصتی برای ایجاد حباب فراهم می‌کند.
• خطر تورم را به همراه دارد.

مزایای توضیح داده شده ارزهای فیات در قرن بیستم به دلیل تلاش دولت‌ها و بانک‌های مرکزی برای محافظت از اقتصادهایشان در برابر بدترین اثرات نوسانات طبیعی چرخه تجاری، اهمیت بیشتری پیدا کردند.

پول فیات یک منبع کمیاب یا ثابت مانند طلا نیست، بنابراین بانک‌های مرکزی کنترل بسیار بیشتری بر عرضه آن دارند. این امر به آنها این قدرت را می‌دهد که متغیرهای اقتصادی مانند عرضه اعتبار، نقدینگی، نرخ‌های بهره و سرعت گردش پول را مدیریت کنند. بانک مرکزی ایالات متحده وظیفه دوگانه‌ای دارد که شامل حفظ پایین بودن نرخ بیکاری و تورم است و استفاده از پول فیات می‌تواند به این اهداف کمک کند.

پول فیات به عنوان یک ارز خوب عمل می‌کند اگر بتواند نقش‌هایی را که اقتصاد یک کشور از واحد پولی خود انتظار دارد، ایفا کند: ذخیره ارزش، ارائه حساب عددی و تسهیل مبادله. همچنین، پول فیات دارای سودآوری بسیار خوبی است. تولید آن از ارزهایی که مستقیماً به یک کالای خاص مرتبط هستند، از نظر هزینه کارآمدتر است.

معایب توضیح داده شده بحران مسکن سال ۲۰۰۷ و سقوط مالی بعد از آن، باور به این که بانک‌های مرکزی می‌توانند به طور قطع از رکودهای اقتصادی یا بحران‌های جدی با تنظیم عرضه پول جلوگیری کنند را کاهش داد.

یک ارز که به طلا مرتبط است، به دلیل محدود بودن عرضه طلا، به طور کلی از پول فیات پایدارتر است.

مهم: همچنین فرصت‌های بیشتری برای ایجاد حباب‌ها با پول فیات به دلیل عرضه نامحدود آن وجود دارد.

نمونه‌هایی از پول فیات دلار ایالات متحده، یورو، پوند بریتانیا، ین ژاپن، لک آلبانی و روپیه هند همگی نمونه‌هایی از پول فیات هستند. این یک ارز است که توسط یک دولت صادرکننده پشتیبانی می‌شود، بنابراین پول فیات معمولاً ثبات اقتصادی را فراهم می‌کند، اما همیشه این‌طور نیست.

کشور آفریقایی زیمبابوه در اوایل دهه ۲۰۰۰ مثالی از بدترین سناریو را ارائه داد. بانک مرکزی این کشور برای مقابله با مشکلات اقتصادی شدید، شروع به چاپ پول با سرعتی حیرت‌انگیز کرد که منجر به ابرتورم شد.

کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که ارز در این مدت ۹۹.۹٪ از ارزش خود را از دست داد. قیمت‌ها به سرعت افزایش یافت و مصرف‌کنندگان کیسه‌های پر از پول را تنها برای خرید کالاهای اساسی حمل می‌کردند. دولت زیمبابوه مجبور شد در اوج بحران، اسکناس ۱۰۰ تریلیون دلاری زیمبابوه‌ای را صادر کند. ارزهای خارجی در نهایت بیشتر از دلار زیمبابوه‌ای استفاده شدند.

چرا پول فیات باارزش است؟ پول فیات به طور کامل توسط اعتماد و ایمان به دولتی که آن را صادر کرده پشتیبانی می‌شود، برخلاف پول‌های مبتنی بر کالا مانند سکه‌های طلا یا اسکناس‌های قابل بازخرید برای فلزات گرانبها. این موضوع مزیتی دارد زیرا دولت‌ها از شما می‌خواهند که مالیات‌ها را با پول فیات صادر شده خود پرداخت کنید. همه باید مالیات پرداخت کنند وگرنه با جریمه‌های سنگین یا زندان روبرو خواهند شد، بنابراین مردم آن را در ازای کالاها قبول خواهند کرد. این به عنوان "چارتالیسم" شناخته می‌شود.

نظریه‌های دیگر پول مانند نظریه اعتبار پیشنهاد می‌کنند که تمام پول‌ها دارای رابطه اعتبار-بدهی هستند بنابراین مهم نیست که پول توسط چیزی پشتیبانی شود تا ارزش خود را حفظ کند.

چرا اقتصادهای مدرن به پول فیات تمایل دارند؟ قبل از قرن بیستم، بیشتر کشورهای دنیا از نوعی استاندارد طلا یا پشتیبانی توسط کالا استفاده می‌کردند. اما مقدار محدود طلای استخراج‌شده از معادن و ذخایر بانک‌های مرکزی نمی‌توانست با ارزش تولید شده همگام شود، زیرا تجارت و امور مالی بین‌المللی در مقیاس و دامنه خود رشد می‌کردند. این موضوع موجب اختلالات جدی در بازارهای جهانی و تجارت شد.

پول فیات به دولت‌ها انعطاف‌پذیری بیشتری برای مدیریت ارز، تعیین سیاست‌های پولی و تثبیت بازارهای جهانی می‌دهد. همچنین امکان بانکداری ذخیره کسری را فراهم می‌کند که به بانک‌های تجاری این امکان را می‌دهد که مقدار پول در دسترس را برای تأمین تقاضای وام‌گیرندگان افزایش دهند.

چه گزینه‌هایی برای پول فیات وجود دارد؟ تقریباً همه کشورهای دنیا دارای پول قانونی هستند که پول فیات است. شما می‌توانید طلا و سکه‌های طلا خرید و فروش کنید اما این‌ها به ندرت در مبادلات یا خریدهای روزمره استفاده می‌شوند. این‌ها بیشتر به عنوان دارایی‌های جمع‌آوری‌شدنی یا دارایی‌های حدسی شناخته می‌شوند.

ارزهای دیجیتال مانند بیت‌کوین به عنوان چالشی برای ماهیت تورمی ارزهای فیات ظهور کرده‌اند. این دارایی‌های مجازی با این وجود، به نظر نمی‌رسد که به مفهوم سنتی "پول" نزدیک شوند، علی‌رغم افزایش علاقه و پذیرش آن‌ها.

آیا پول فیات منجر به ابرتورم می‌شود؟ زمانی که یک کشور پول خود را چاپ می‌کند همیشه احتمال ابرتورم وجود دارد، اما بیشتر کشورهای توسعه‌یافته تنها دوره‌های ملایم تورم را تجربه کرده‌اند. سطح پایین تورم به عنوان یک عامل مثبت برای رشد اقتصادی و سرمایه‌گذاری تلقی می‌شود زیرا باعث می‌شود مردم پول خود را به کار اندازند و از بی‌استفاده بودن و از دست دادن قدرت خرید آن در طول زمان جلوگیری کنند.

داشتن ارزی نسبتاً قوی و پایدار صرفا وظیفه بسیاری از بانک‌های مرکزی مدرن نیست. ارز با ارزش‌زدایی سریع برای تجارت و تأمین مالی مضر است.

اینکه آیا ابرتورم ناشی از "چاپ بی‌رویه" پول است یا خیر، هنوز مشخص نیست. این پدیده در طول تاریخ رخ داده است، حتی زمانی که پول بر اساس فلزات گرانبها بود. تمام ابرتورم‌های معاصر از یک فروپاشی بنیادی در اقتصاد واقعی تولید و یا بی‌ثباتی سیاسی در کشور آغاز شده‌اند.

نتیجه‌گیری پول فیات ارزش خود را از عرضه و تقاضا می‌گیرد، نه از یک کالای فیزیکی پشتیبان. دولت‌ها از پول فیات برای ایجاد ثبات اقتصادی و کمک به محافظت در برابر جهش‌ها و رکودهایی که بخش‌های طبیعی چرخه تجاری هستند، استفاده می‌کنند. با این حال، تولید زیاد پول فیات ریسک تورم یا حتی ابرتورم را با افزایش عرضه فراتر از تقاضا به همراه دارد.