ایران‌فی
ورود
خبر

شاخص‌یاب

جست‌وجوی نام یا نماد یک دارایی

پیش‌بینی بازارها

صندوق تغذیه‌ چیست؟

صندوق تغذیه‌، صندوقی فرعی است که سرمایه‌ها را به صندوق مادر می‌ریزد. یک مشاور سرمایه‌گذاری تمام معاملات را مدیریت می‌کند.

صندوق تغذیه‌ یکی از چندین صندوق فرعی است که تمامی سرمایه‌گذاری‌های خود را به یک صندوق اصلی بزرگتر می‌ریزد که به آن "صندوق مادر" گفته می‌شود. در این ساختار دو سطحی، یک مشاور سرمایه‌گذاری واحد مسئول مدیریت تمامی سرمایه‌گذاری‌ها و معاملات پرتفوی‌ها است. این ساختار سرمایه‌گذاری دو لایه‌ای از صندوق تغذیه‌ و صندوق مادر معمولاً توسط صندوق‌های پوشش ریسک برای تشکیل یک حساب پرتفوی بزرگتر از طریق تجمیع سرمایه‌های سرمایه‌گذاری استفاده می‌شود.

سودهای حاصل از صندوق مادر سپس به‌طور متناسب بین صندوق‌های تغذیه‌ای تقسیم یا توزیع می‌شود، که این توزیع بر اساس درصد سرمایه‌گذاری‌ای است که هر صندوق تغذیه‌ به صندوق مادر اختصاص داده است.

نکات کلیدی

  • صندوق تغذیه‌ یکی از بسیاری از صندوق‌های کوچک‌تر سرمایه‌گذاری است که پول سرمایه‌گذاران را تجمیع کرده و سپس تحت یک صندوق مادر متمرکز می‌شود.
  • تجمیع صندوق‌های تغذیه‌ای در یک صندوق مادر، به کاهش هزینه‌های عملیاتی و معاملاتی منجر می‌شود و پرتفوی بزرگتر از مزایای اقتصادی مقیاس بهره‌مند است.
  • صندوق‌های پوشش ریسک به‌طور معمول از ساختارهای مادر-تغذیه‌ای استفاده می‌کنند، جایی که هزینه‌های ایجاد شده به‌صورت نسبت‌سنجی تقسیم و به صندوق‌های تغذیه‌ای توزیع می‌شود.

درک صندوق‌های تغذیه‌ای

در یک ساختار صندوق تغذیه‌، تمامی هزینه‌های مدیریتی و هرگونه هزینه‌های عملکردی که باید پرداخت شوند، توسط سرمایه‌گذاران در سطح صندوق تغذیه‌ پرداخت می‌شود.

هدف اصلی ساختار صندوق تغذیه‌-صندوق مادر، کاهش هزینه‌های معاملاتی و هزینه‌های عملیاتی کلی است. صندوق مادر به‌طور مؤثر از طریق دسترسی به مجموع سرمایه‌گذاری‌های بزرگ که توسط چندین صندوق تغذیه‌ فراهم می‌شود، به مزیت مقیاس دست می‌یابد، که این امکان را به آن می‌دهد که با هزینه کمتری نسبت به آنچه که برای هر یک از صندوق‌های تغذیه‌ای که به‌طور مستقل سرمایه‌گذاری می‌کنند، عملیاتی شود.

استفاده از این ساختار صندوق دو سطحی می‌تواند زمانی بسیار مفید باشد که صندوق‌های تغذیه‌ای اهداف و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری مشترکی داشته باشند، اما برای صندوق تغذیه‌ با استراتژی یا هدف سرمایه‌گذاری منحصر به‌فرد مناسب نیست، زیرا ویژگی‌های منحصر به‌فرد آن در ترکیب با سایر صندوق‌ها درون یک صندوق مادر از دست خواهد رفت.

ساختار صندوق‌های تغذیه‌ای و صندوق‌های مادر

صندوق‌های تغذیه‌ای که سرمایه را در یک صندوق مادر سرمایه‌گذاری می‌کنند، به‌عنوان موجودیت‌های حقوقی جداگانه از صندوق مادر عمل می‌کنند و ممکن است در بیش از یک صندوق مادر سرمایه‌گذاری کنند. صندوق‌های تغذیه‌ای مختلف که در یک صندوق مادر سرمایه‌گذاری می‌کنند، اغلب از نظر مواردی مانند هزینه‌های اضافی یا حداقل‌های سرمایه‌گذاری با یکدیگر تفاوت‌های قابل توجهی دارند و معمولاً دارای ارزش خالص دارایی‌های مشابه (NAV) نیستند. به همان روشی که یک صندوق تغذیه‌ آزاد است در بیش از یک صندوق مادر سرمایه‌گذاری کند، یک صندوق مادر نیز آزاد است که سرمایه‌گذاری‌هایی از چندین صندوق تغذیه‌ بپذیرد.

در مورد صندوق‌های تغذیه‌ای که در ایالات متحده فعالیت می‌کنند، معمولاً صندوق مادر به‌عنوان یک نهاد خارجی تأسیس می‌شود. این امر صندوق مادر را آزاد می‌کند تا سرمایه‌گذاری از سرمایه‌گذاران معاف از مالیات و سرمایه‌گذاران مشمول مالیات ایالات متحده را بپذیرد. با این حال، اگر یک صندوق مادر خارجی تصمیم بگیرد که به‌عنوان یک شراکت یا شرکت با مسئولیت محدود (LLC) برای مقاصد مالیاتی ایالات متحده مالیات ببندد، در این صورت صندوق‌های تغذیه‌ای داخلی از درمان انتقالی سهم خود از سود یا ضررهای صندوق مادر برخوردار می‌شوند، بنابراین از مالیات مضاعف جلوگیری می‌شود.

قوانین جدید در مورد صندوق‌های تغذیه‌ای بین‌المللی

در مارس ۲۰۱۷، کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) تصمیم گرفت اجازه دهد که شرکت‌های تحت نظارت خارجی (صندوق‌های تغذیه‌ای خارجی) در صندوق‌های مادر باز (صندوق مادر ایالات متحده) سرمایه‌گذاری کنند، که این امر به مدیران جهانی این امکان را می‌دهد تا محصولات سرمایه‌گذاری خود را در حوزه‌های قضائی مختلف خارجی که از یک صندوق مادر استفاده می‌کنند، بازاریابی کنند.

این نامه بخش‌های ۱۲(d)(۱)(A) و (B) از قانون ۱۹۴۰ را اصلاح کرد، که پیش‌تر استفاده از صندوق‌های تغذیه‌ای خارجی در صندوق‌های ثبت‌شده در ایالات متحده را محدود کرده بود. SEC این عمل را برای چندین دلیل تنظیم کرد. اولاً، هدف آن جلوگیری از اعمال نفوذ زیاد صندوق‌های مادر بر صندوق‌های خریداری‌شده بود. همچنین این تصمیم به‌منظور حفاظت از سرمایه‌گذاران صندوق‌ها در برابر هزینه‌های لایه‌ای و احتمال پیچیده شدن ساختارهای صندوق به‌گونه‌ای که فهم آن‌ها دشوار شود، اتخاذ شد.