بدهی خارجی چیست؟

بدهی خارجی بخشی از بدهی یک کشور است که از وام دهندگان خارجی، از جمله بانک‌های تجاری، دولت‌ها یا مؤسسات مالی بین‌المللی، قرض گرفته می‌شود. این وام‌ها، از جمله بهره، معمولاً باید به ارزی که وام به آن گرفته شده پرداخت شوند. برای کسب ارز مورد نیاز، کشور وام گیرنده ممکن است کالاها را به کشور وام دهنده بفروشد و صادر کند.

نکات کلیدی

• بدهی خارجی بخشی از بدهی یک کشور است که از وام دهندگان خارجی، از جمله بانک‌های تجاری، دولت‌ها یا مؤسسات مالی بین‌المللی، قرض گرفته می‌شود.
• اگر کشوری نتواند بدهی خارجی خود را بازپرداخت کند، گفته می‌شود که دچار بدهی دولتی شده و با بحران بدهی مواجه است.
• بدهی خارجی می‌تواند به شکل وام مشروط باشد، به این معنا که وام گیرنده باید هرگونه هزینه وجوه را در کشوری که وام را ارائه می‌دهد، اعمال کند.

درک بدهی خارجی

بدهی خارجی، یا بدهی خارجی همانطور که گاهی اوقات نامیده می‌شود، شامل اصل و بهره می‌شود و شامل بدهی‌های احتمالی نمی‌شود، که بدهی‌هایی هستند که ممکن است در تاریخ بعدی بر اساس نتیجه یک رویداد نامشخص آینده ایجاد شوند. این بدهی توسط صندوق بین‌المللی پول (IMF) به عنوان بدهی‌های بدهی که توسط یک مقیم به یک غیر مقیم بدهکار است، تعریف می‌شود، و اقامت بر اساس جایی که طلبکاران و بدهکاران معمولاً در آن قرار دارند تعیین می‌شود، نه بر اساس ملیت آنها.در برخی موارد، بدهی خارجی به شکل وام مشروط است، به این معنی که وجوهی که از طریق تأمین مالی به دست می‌آیند، باید در کشوری که تأمین مالی را ارائه می‌دهد، هزینه شوند. برای مثال، این وام می‌تواند به یک ملت اجازه دهد منابع مورد نیاز خود را از کشوری که وام را فراهم کرده است، خریداری کند.بدهی خارجی می‌تواند به شکل وام مشروط باشد و وام گیرنده را موظف به صرف وجوهی کند که به آن قرض داده شده در کشوری که تأمین مالی را ارائه می‌دهد.بدهی خارجی، به ویژه وام‌های مشروط، می‌تواند برای اهداف خاصی که توسط وام گیرنده و وام دهنده تعریف شده‌اند، تعیین شود. چنین کمک‌های مالی می‌تواند برای رفع نیازهای انسانی یا فاجعه استفاده شود. برای مثال، اگر ملتی با قحطی شدید مواجه باشد و نتواند غذای اضطراری را از طریق منابع خود تأمین کند، ممکن است از بدهی خارجی برای تهیه غذا از ملتی که وام مشروط را ارائه می‌دهد، استفاده کند.به همین ترتیب، اگر کشوری نیاز به ایجاد زیرساخت‌های انرژی خود داشته باشد، ممکن است از بدهی خارجی به عنوان بخشی از توافق برای خرید منابع، مانند مواد لازم برای ساخت نیروگاه‌ها در مناطق محروم، استفاده کند.

عدم پرداخت بدهی خارجی

بحران بدهی می‌تواند زمانی رخ دهد که کشوری با اقتصاد ضعیف به دلیل ناتوانی در تولید و فروش کالاها و کسب سود سودآور، قادر به بازپرداخت بدهی خارجی نباشد.صندوق بین‌المللی پول یکی از آژانس‌هایی است که بدهی خارجی کشورها را پیگیری می‌کند. این صندوق به همراه بانک جهانی، یک گزارش فصلی در مورد آمار بدهی خارجی منتشر می‌کند.صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی یک پایگاه داده آنلاین از آمار بدهی خارجی برای ۵۵ کشور تولید می‌کنند که هر سه ماه یکبار به روز می‌شود.اگر ملتی قادر به بازپرداخت بدهی خارجی خود نباشد یا از آن امتناع کند، گفته می‌شود که دچار نکول دولتی شده است. این می‌تواند منجر به خودداری وام دهندگان از انتشار آینده دارایی‌هایی شود که ممکن است توسط ملت وام گیرنده مورد نیاز باشد. چنین مواردی می‌تواند تأثیر متوالی داشته باشد. پول وام گیرنده ممکن است سقوط کند و رشد اقتصادی کلی ملت متوقف خواهد شد.شرایط نکول می‌تواند بازپرداخت بدهی و هرگونه جریمه‌ای که وام دهنده علیه ملت خاطی اعمال کرده است را برای یک کشور چالش برانگیز کند. نکول‌ها و ورشکستگی‌ها در مورد کشورها به طور متفاوتی از نکول‌ها و ورشکستگی‌ها در بازار مصرف‌کننده انجام می‌شود. این احتمال وجود دارد که کشورهایی که بدهی خارجی خود را نکول می‌کنند، احتمالاً از بازپرداخت آن اجتناب کنند.

بدهی خارجی و بدهی داخلی چیست؟

بدهی خارجی بخشی از بدهی یک کشور است که از وام دهندگان خارجی قرض گرفته می‌شود. بدهی داخلی برعکس است و به بخشی از بدهی یک کشور که در داخل مرزهای آن ایجاد شده است، اشاره دارد.

انواع بدهی خارجی چیست؟

بدهی خارجی پولی است که توسط دولت یا شرکت از یک سرمایه‌گذار خارجی قرض گرفته می‌شود.

این می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• بدهی عمومی و تضمین شده توسط دولت
• بدهی خارجی بخش خصوصی بدون تضمین
• سپرده‌های بانک مرکزی به نام یک غیر مقیم
• وام از صندوق بین‌المللی پول (IMF) یا سایر نهادهای بین‌المللی.

اثرات بدهی خارجی چیست؟

سطوح بالای بدهی خارجی می‌تواند خطرناک باشد، به ویژه برای اقتصادهای در حال توسعه. از جمله موارد دیگر، می‌تواند خطر نکول و قرار گرفتن در جیب کشور دیگر را افزایش دهد، رتبه‌های اعتباری را خراب کند، بودجه کمی برای سرمایه‌گذاری و تحریک رشد باقی بگذارد و وام گیرنده را در معرض خطر نرخ ارز قرار دهد.

نتیجه‌گیری

مانند هر نوع بدهی، قرض گرفتن پول از منابع خارجی می‌تواند خوب یا بد باشد. این می‌تواند راهی مفید و مقرون به صرفه برای دسترسی به سرمایه بسیار مورد نیاز باشد یا باعث ایجاد یک چرخه معیوب از بدهی شود.اگر به معنای تهیه پول برای سرمایه‌گذاری‌های مهم با نرخ ارزان‌تر از آنچه در داخل کشور یافت می‌شود باشد، در نهایت می‌توان آن را به عنوان چیز خوبی در نظر گرفت. با این حال، همین امر را نمی‌توان در مورد اقتصادهای در حال مبارزه‌ای که عملاً مجبور به قرض گرفتن از کشورهای دیگر با شرایط مسخره فقط برای زنده ماندن هستند، گفت.