بیمه اتکایی اختیاری چیست؟

بیمه اتکایی اختیاری پوششی است که توسط بیمه‌گر اولیه برای یک ریسک واحد یا مجموعه ریسک‌هایی که در دفتر کسب‌وکار بیمه‌گر اولیه ثبت شده‌اند، خریداری می‌شود. بیمه اتکایی اختیاری یکی از دو نوع بیمه اتکایی است (نوع دیگر بیمه اتکایی به نام بیمه قراردادی شناخته می‌شود). بیمه اتکایی اختیاری به عنوان یک معامله یک‌باره تلقی می‌شود، در حالی که بیمه قراردادی معمولاً بخشی از یک توافق‌نامه بلندمدت پوشش بین دو طرف است.

نکات کلیدی

• بیمه اتکایی اختیاری پوششی است که توسط بیمه‌گر اولیه برای پوشش یک ریسک واحد یا مجموعه ریسک‌هایی که در دفتر کسب‌وکار بیمه‌گر اولیه ثبت شده‌اند، خریداری می‌شود.
• بیمه اتکایی اختیاری به شرکت بیمه اتکایی اجازه می‌دهد تا ریسک‌های فردی را مرور کرده و تصمیم بگیرد که آن‌ها را بپذیرد یا رد کند و بنابراین نسبت به بیمه قراردادی با تمرکز بیشتری همراه است.
• با پوشش دادن خود در برابر یک یا مجموعه‌ای از چندین ریسک‌، بیمه اتکایی به بیمه‌گر امنیت بیشتری برای سرمایه و ثبات بیشتری در مواجهه با رویدادهای غیرعادی یا بزرگ می‌دهد.

نحوه کار بیمه اتکایی اختیاری

یک شرکت بیمه که با یک شرکت بیمه اتکایی قرارداد منعقد می‌کند—که به عنوان شرکت اصلی نیز شناخته می‌شود—این کار را برای انتقال بخشی از ریسک خود در ازای دریافت هزینه‌ای انجام می‌دهد. این هزینه ممکن است بخشی از حق بیمه باشد که بیمه‌گر برای یک سیاست دریافت می‌کند. بیمه‌گر اولیه‌ای که ریسک را به بیمه‌گر اتکایی واگذار می‌کند، می‌تواند ریسک‌های خاص یا مجموعه ریسک‌ها را واگذار کند. نوع قرارداد بیمه اتکایی تعیین می‌کند که آیا بیمه‌گر اتکایی می‌تواند یک ریسک فردی را بپذیرد یا رد کند، یا اینکه باید تمام ریسک‌های مشخص شده را بپذیرد.

بیمه اتکایی اختیاری به شرکت بیمه اتکایی اجازه می‌دهد که ریسک‌های فردی را مرور کرده و تصمیم بگیرد که آیا آن‌ها را بپذیرد یا رد کند. سودآوری یک شرکت بیمه اتکایی به این بستگی دارد که چگونه مشتریان خود را به درستی انتخاب کند. در یک تنظیم بیمه اتکایی اختیاری، شرکت اصلی و بیمه‌گر اتکایی یک گواهی‌نامه اختیاری ایجاد می‌کنند که نشان می‌دهد بیمه‌گر اتکایی یک ریسک مشخص را پذیرفته است.

شرکت‌های بیمه‌ای که به دنبال انتقال ریسک به یک بیمه‌گر اتکایی هستند، ممکن است دریابند که قراردادهای بیمه اتکایی اختیاری گران‌تر از بیمه قراردادی هستند. این به این دلیل است که بیمه قراردادی یک “دفتر” ریسک‌ها را پوشش می‌دهد. این نشان می‌دهد که انتظار می‌رود رابطه بین شرکت اصلی و بیمه‌گر اتکایی طولانی‌مدت شود (بجای این‌که بیمه‌گر اتکایی بخواهد فقط یک ریسک را در یک معامله تک واحد پوشش دهد). در حالی که هزینه افزایش یافته یک بار سنگین است، تنظیم بیمه اتکایی اختیاری ممکن است به شرکت اصلی اجازه دهد تا ریسک‌های خاصی را که ممکن است به شکل دیگری نتواند بپذیرد، بیمه اتکایی کند.

بیمه قراردادی (Treaty Reinsurance) در مقابل بیمه اتکایی اختیاری هر دو قرارداد بیمه قراردادی و بیمه اتکایی اختیاری می‌توانند به صورت نسبتی یا بر اساس مازاد خسارت نوشته شوند (یا ترکیبی از هر دو).

بیمه قراردادی یک توافق‌نامه گسترده است که برخی از بخش‌های یک کلاس خاص (یا کلاس کسب‌وکار)، مانند کل کسب‌وکار بیمه‌های کارگران یا اموال یک بیمه‌گر را پوشش می‌دهد. قراردادهای بیمه اتکایی به طور خودکار تمام ریسک‌ها را که توسط بیمه‌گر نوشته شده‌اند و در شرایط قرارداد بیمه قرار دارند، پوشش می‌دهند—مگر اینکه به طور خاص برخی از موارد را مستثنی کنند.

در حالی که بیمه قراردادی نیاز به بررسی ریسک‌های فردی توسط بیمه‌گر اتکایی ندارد، اما نیازمند بررسی دقیق فلسفه پذیره‌نویسی، تمرین و تجربه تاریخی بیمه‌گر اولیه است.

بیمه اتکایی اختیاری معمولاً ساده‌ترین راه برای بیمه‌گر جهت دریافت محافظت بیمه اتکایی است؛ این سیاست‌ها نیز به راحتی می‌توانند برای شرایط خاص تنظیم شوند.

قراردادهای بیمه اتکایی اختیاری ماهیتی بسیار متمرکز دارند. آن‌ها پوشش سیاست‌های زیرین فردی را فراهم می‌کنند و بر اساس سیاست خاص نوشته می‌شوند.

یک توافق اختیاری یک ریسک خاص بیمه‌گر اولیه را پوشش می‌دهد. یک بیمه‌گر اتکایی و بیمه‌گر اولیه باید در مورد شرایط و ضوابط هر قرارداد فردی توافق کنند.

قراردادهای بیمه اتکایی اختیاری اغلب ریسک‌های فاجعه‌آمیز یا غیرمعمول را پوشش می‌دهند. به دلیل اینکه این نوع بیمه بسیار خاص است، بیمه اتکایی اختیاری نیازمند استفاده از منابع انسانی و فنی قابل توجه برای فعالیت‌های پذیره‌نویسی است.

مزایای بیمه اتکایی اختیاری با پوشش دادن یک ریسک واحد یا مجموعه ریسک‌ها، بیمه اتکایی به بیمه‌گر امنیت بیشتری برای حقوق صاحبان سهام و ثبات بیشتر در مواجهه با رویدادهای غیرمعمول یا بزرگ می‌دهد.

بیمه اتکایی همچنین به یک شرکت بیمه اجازه می‌دهد تا سیاست‌هایی را صادر کند و حجم بزرگتری از خطرات را پوشش دهد بدون اینکه هزینه‌های پوشش حاشیه‌های توانایی پرداخت بدهی خود را بیش از حد بالا ببرد—مقداری که با آن دارایی‌های شرکت بیمه، در ارزش‌های منصفانه، بیش از بدهی و سایر تعهدات مشابه در نظر گرفته می‌شوند. در حقیقت، بیمه مجدد دارایی‌های نقدی قابل توجهی را برای شرکت‌های بیمه فراهم می‌کند تا در صورت وقوع خسارات استثنایی بتوانند از آنها استفاده کنند.

مثال از بیمه اتکایی اختیاری فرض کنید یک ارائه‌دهنده بیمه استاندارد، سیاستی را برای املاک تجاری عمده، مانند یک ساختمان بزرگ دفتری شرکتی صادر کند. این سیاست برای 35 میلیون دلار نوشته شده است، به این معنا که بیمه‌گر اولیه با احتمال مسئولیت 35 میلیون دلار در صورت خسارت شدید به ساختمان روبرو است. اما بیمه‌گر معتقد است که نمی‌تواند بیش از 25 میلیون دلار پرداخت کند.

قبل از اینکه شرکت بیمه موافقت کند که بیمه‌نامه را صادر کند، باید به دنبال بیمه اتکایی اختیاری بگردد و بازار را جستجو کند تا پذیرنده‌هایی برای ۱۰ میلیون دلار باقی‌مانده پیدا کند. شرکت بیمه ممکن است تکه‌هایی از ۱۰ میلیون دلار را از ۱۰ شرکت بیمه‌گر اتکایی مختلف دریافت کند. اما بدون آن، نمی‌تواند موافقت کند که بیمه‌نامه را صادر کند. وقتی شرکت، موافقت نامه‌ها را از شرکت‌های بیمه‌گر اتکایی برای پوشش ۱۰ میلیون دلار دریافت کرد و مطمئن شد که می‌تواند به‌طور بالقوه کل مبلغ را در صورت وصول درخواست پوشش دهد، می‌تواند بیمه‌نامه را صادر کند.