پیش‌بینی بازارها · تحلیل تکنیکال · تحلیل بنیادین
تنوع‌بخشی چیست؟
تنوع‌بخشی، استراتژی مدیریت ریسک است که با ترکیب دارایی‌ها و ابزارهای سرمایه‌گذاری مختلف در یک پورتفوی، ریسک‌های خاص را کاهش می‌دهد.
تنوع‌بخشی یک استراتژی مدیریت ریسک است که ترکیبی از انواع مختلف سرمایه‌گذاری‌ها را در یک پورتفوی ایجاد می‌کند. یک پورتفوی متنوع شامل ترکیبی از انواع دارایی‌ها و ابزارهای سرمایه‌گذاری مختلف است که تلاش می‌کند میزان ریسک مربوط به یک دارایی یا خطر خاص را محدود کند.
منطق پشت این تکنیک این است که یک پورتفوی که از انواع مختلف دارایی‌ها تشکیل شده باشد، به‌طور میانگین بازده بلندمدت بالاتری دارد و ریسک مرتبط با هر نگهداری یا اوراق بهادار خاص را کاهش می‌دهد.
نکات کلیدی
- تنوع‌بخشی یک استراتژی است که ترکیبی از سرمایه‌گذاری‌های گوناگون را در یک پورتفوی برای کاهش ریسک ایجاد می‌کند.
- این استراتژی اغلب با سرمایه‌گذاری در انواع دارایی مانند سهام، اوراق قرضه، املاک یا ارز دیجیتال انجام می‌شود.
- تنوع‌بخشی همچنین می‌تواند با خرید سرمایه‌گذاری در کشورهای مختلف، صنایع مختلف، اندازه‌های شرکت‌ها یا مدت زمان مختلف برای سرمایه‌گذاری‌های درآمدزا حاصل شود.
- کیفیت تنوع‌بخشی در یک پورتفوی اغلب با تحلیل ضریب همبستگی جفت دارایی‌ها اندازه‌گیری می‌شود.
- سرمایه‌گذاران می‌توانند خودشان با انتخاب سرمایه‌گذاری‌های خاص، تنوع‌بخشی انجام دهند یا از صندوق‌های متنوع استفاده کنند.
درک تنوع‌بخشی
مطالعات و مدل‌های ریاضی نشان داده‌اند که نگهداری یک پورتفوی متنوع با ۲۵ تا ۳۰ سهم بیشترین سطح کاهش ریسک را با هزینه مؤثر فراهم می‌کند. سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار بیشتر، مزایای تنوع‌بخشی را نیز بیشتر می‌کند، اما این مزایا با نرخ نزولی قابل توجهی همراه هستند.
تنوع‌بخشی تلاش می‌کند رویدادهای ریسک غیرسیستماتیک را در یک پورتفوی هموار کند، به‌طوری که عملکرد مثبت برخی سرمایه‌گذاری‌ها عملکرد منفی سایرین را خنثی کند. مزایای تنوع‌بخشی تنها در صورتی برقرار است که اوراق بهادار در پورتفوی کاملاً همبسته نباشند—یعنی نسبت به تأثیرات بازار به‌طور متفاوت و اغلب در جهت مخالف واکنش نشان دهند.
استراتژی‌های تنوع‌بخشی
هنگام بررسی روش‌های تنوع‌بخشی، سرمایه‌گذاران می‌توانند ده‌ها استراتژی مختلف را پیاده‌سازی کنند. بسیاری از روش‌های زیر را می‌توان برای افزایش سطح تنوع‌بخشی در یک پورتفوی ترکیب کرد.
کلاس‌های دارایی
مدیران صندوق و سرمایه‌گذاران اغلب سرمایه‌گذاری‌های خود را در کلاس‌های دارایی مختلف تنوع می‌دهند و تعیین می‌کنند چه درصدی از پورتفوی به هر یک اختصاص یابد. هر کلاس دارایی مجموعه‌ای منحصربهفرد از ریسک‌ها و فرصت‌ها دارد. این کلاس‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
- سهام: سهم یا مالکیت در یک شرکت عمومی
- اوراق قرضه: ابزارهای بدهی با درآمد ثابت دولتی و شرکتی
- املاک: زمین، ساختمان، منابع طبیعی، کشاورزی، دام، و ذخایر آب و مواد معدنی
- صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF): یک سبد اوراق بهادار که شاخص، کالا یا بخشی خاص را دنبال می‌کند
- کالاها: کالاهای اساسی که برای تولید سایر محصولات یا خدمات ضروری هستند
- نقدینگی و معادل‌های نقد کوتاه‌مدت: اسناد خزانه، گواهی سپرده (CD)، وسایل بازار پول و سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت و کم‌ریسک دیگر
این نظریه بر این باور است که آنچه ممکن است یک کلاس دارایی را منفی تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است برای کلاس دیگر مفید باشد. برای مثال، افزایش نرخ بهره معمولاً قیمت اوراق قرضه را به دلیل نیاز به افزایش بازده برای جذاب‌تر کردن اوراق بدهی کاهش می‌دهد. از سوی دیگر، افزایش نرخ بهره ممکن است باعث افزایش اجاره در املاک یا قیمت کالاها شود.
صنایع/بخش‌ها
تفاوت‌های زیادی در نحوه عملکرد صنایع یا بخش‌های مختلف وجود دارد. با تنوع‌بخشی در صنایع مختلف، سرمایه‌گذاران کمتر تحت تأثیر ریسک‌های خاص بخش قرار می‌گیرند. برای مثال، قانون CHIPS و Science Act 2022 بسیاری از صنایع را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما برخی شرکت‌ها بیشتر از دیگران تحت تأثیر قرار می‌گیرند. تولیدکنندگان نیمه‌رسانا بیشترین تأثیر را خواهند گرفت، در حالی که بخش خدمات مالی ممکن است اثرات کمتری را احساس کند.
سرمایه‌گذاران می‌توانند با ترکیب سرمایه‌گذاری‌هایی که ممکن است کسب‌وکارهای مختلف را متعادل کنند، در صنایع مختلف تنوع‌بخشی کنند. برای مثال، دو روش اصلی سرگرمی را در نظر بگیرید: سفر و پخش دیجیتال. سرمایه‌گذارانی که امیدوارند در برابر ریسک اثرات یک همه‌گیری در آینده محافظت کنند، ممکن است در پلتفرم‌های پخش دیجیتال سرمایه‌گذاری کنند (که از تعطیلی‌های بیشتر تأثیر مثبت می‌پذیرند). در عین حال، آن‌ها ممکن است به‌طور همزمان در شرکت هواپیمایی سرمایه‌گذاری کنند (که از کاهش تعطیلی‌ها تأثیر مثبت می‌پذیرند). در تئوری، این دو صنعت غیرمرتبط ممکن است ریسک کلی پورتفوی را به حداقل برسانند.
تنوع‌بخشی: چند سهم برای تنوع‌بخشی مناسب لازم است؟
مطالعه‌ای که در مجله Journal of Risk and Financial Management منتشر شده است نشان می‌دهد که متغیرهای زیادی برای بررسی وجود دارد و «تعداد بهینه سهامی که یک پورتفوی را به خوبی متنوع می‌کند، وجود ندارد.»
مراحل چرخه عمر شرکتی (رشد در مقابل ارزش)
سهام عمومی به طور کلی به دو دسته تقسیم می‌شوند: سهام رشد و سهام ارزش.
- سهام رشد مربوط به شرکت‌هایی است که انتظار می‌رود رشد سود یا درآمدی بیش از میانگین صنعت داشته باشند.
- سهام ارزش شامل سهام شرکت‌هایی است که به نظر می‌رسد بر اساس معیارهای فعلی، با تخفیف معامله می‌شوند.
سهام رشد معمولاً پرریسک‌تر هستند، زیرا ممکن است رشد مورد انتظار شرکت محقق نشود. برای مثال، در صورتی که بانک مرکزی سیاست پولی انقباضی اتخاذ کند، دسترسی به سرمایه سخت‌تر یا گران‌تر می‌شود و شرایط سختی برای شرکت‌های رشد فراهم می‌کند. با این حال، شرکت‌های رشد ممکن است به پتانسیل‌های بی‌حدوحصر دست پیدا کنند و بازدهی بیشتری از حد انتظار ارائه دهند.
از سوی دیگر، سهام ارزش اغلب مربوط به شرکت‌های پایدار و تثبیت‌شده است. در حالی که این شرکت‌ها ممکن است اکثر پتانسیل رشد خود را طی کرده باشند، معمولاً ریسک کمتری دارند. با تنوع‌بخشی در هر دو نوع سهام، سرمایه‌گذار می‌تواند هم از پتانسیل رشد آینده بهره‌مند شود و هم مزایای فعلی را دریافت کند.
ارزش بازار (شرکت‌های بزرگ در مقابل کوچک)
سرمایه‌گذاران ممکن است سرمایه‌گذاری در سهام را بر اساس ارزش بازار (مارکت‌کپ) شرکت تنوع دهند. برای مثال، تفاوت‌های عملیاتی قابل توجهی میان شرکت‌های بزرگی مانند اپل و شرکت‌های کوچک‌تر مانند Newell Brands Inc وجود دارد.
- شرکت‌های با ارزش بازار پایین معمولاً فضای بیشتری برای رشد دارند.
- شرکت‌های با ارزش بازار بالا معمولاً سرمایه‌گذاری امن‌تری هستند.
پروفایل ریسک
تقریباً در هر کلاس دارایی، سرمایه‌گذاران می‌توانند سطح ریسک سرمایه‌گذاری خود را انتخاب کنند. به عنوان مثال:
- اوراق قرضه دولتی با رتبه‌بندی اعتباری بالا در مقابل اوراق شرکت‌های در آستانه ورشکستگی.
- پروژه‌های توسعه املاک پرریسک که ممکن است بازدهی بالاتری نسبت به املاک تثبیت‌شده داشته باشند.
- ارزهای دیجیتال مانند بیت‌کوین با ریسک کمتر در مقابل توکن‌های جدیدتر با ارزش بازار کوچک.
طول مدت سررسید
در اوراق بدهی، مدت سررسید تأثیر مستقیمی بر پروفایل ریسک دارد:
- اوراق کوتاه‌مدت: بهره کمتر، اما ریسک کمتر.
- اوراق بلندمدت: بهره بالاتر، اما حساس‌تر به تغییرات نرخ بهره.
این مفهوم در سایر دارایی‌ها نیز وجود دارد، مانند تفاوت قراردادهای اجاره کوتاه‌مدت برای مسکن (تا یک سال) و اجاره‌های بلندمدت برای املاک تجاری (پنج سال یا بیشتر).
موقعیت مکانی (بین‌المللی در مقابل داخلی)
سرمایه‌گذاری در اوراق خارجی می‌تواند مزایای بیشتری برای تنوع‌بخشی فراهم کند:
- نیروهایی که اقتصاد آمریکا را تضعیف می‌کنند، ممکن است تأثیر مشابهی بر اقتصاد ژاپن نداشته باشند.
- سرمایه‌گذاری در بازارهای در حال توسعه مانند پاکستان ممکن است با ریسک بالاتر، اما پتانسیل رشد بیشتری همراه باشد.
ملموس بودن (دارایی‌های ملموس در مقابل غیرملموس)
- دارایی‌های غیرملموس: مانند سهام و اوراق قرضه، فیزیکی نیستند.
- دارایی‌های ملموس: مانند زمین، املاک، فلزات گران‌بها، و کالاها، واقعی هستند و کاربردهای فیزیکی دارند.
ریسک‌های خاصی برای دارایی‌های ملموس وجود دارد، مانند نیاز به بیمه، هزینه‌های نگهداری، یا آسیب‌های فیزیکی.
تنوع‌بخشی در پلتفرم‌های مختلف
تنوع‌بخشی فقط به نوع دارایی محدود نمی‌شود؛ نحوه نگهداری دارایی‌ها نیز مهم است:
- سپرده‌گذاری در دو بانک مختلف برای بهره‌مندی از بیمه FDIC.
- سپرده‌گذاری کل سرمایه در یک بانک، که ریسک نقدینگی را افزایش می‌دهد.
- نگهداری نقدینگی در خانه، که با خطر سرقت یا آتش‌سوزی همراه است.
همین مفهوم برای ارزهای دیجیتال نیز صادق است. برای مثال، در سال ۲۰۲۲، ورشکستگی Celsius Network باعث شد سرمایه‌گذاران نتوانند وجوه خود را برداشت کنند. اگر سرمایه‌گذاری در پلتفرم‌های مختلف انجام می‌شد، ریسک به طور موثرتری تقسیم می‌شد.
نکته:
استراتژی‌های مختلفی برای کاهش ریسک فناوری و ریسک فیزیکی وجود دارد. به‌عنوان مثال، مالکیت شمش‌های طلای فیزیکی و ETFهای طلا می‌تواند پورتفوی شما را در برابر انواع مختلف ریسک متنوع کند. اگر دارایی‌های فیزیکی شما به سرقت برود، حداقل کل مالکیت طلای شما از بین نمی‌رود.
تنوع‌بخشی و سرمایه‌گذاران خرد
محدودیت‌های زمانی و بودجه‌ای می‌تواند ایجاد یک پورتفوی که به‌طور کافی متنوع باشد را برای سرمایه‌گذاران غیرنهادی (افراد) دشوار کند. این چالش یکی از دلایل اصلی محبوبیت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک نزد سرمایه‌گذاران خرد است. خرید سهام در یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک راهی کم‌هزینه برای تنوع‌بخشی به سرمایه‌گذاری‌ها ارائه می‌دهد.
در حالی که صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک تنوع‌بخشی در کلاس‌های مختلف دارایی را فراهم می‌کنند، صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETFها) به سرمایه‌گذاران امکان دسترسی به بازارهای خاص مانند کالاها و فرصت‌های بین‌المللی را می‌دهند که معمولاً دسترسی به آن‌ها دشوار است. یک فرد با پورتفویی به ارزش ۱۰۰,۰۰۰ دلار می‌تواند سرمایه‌گذاری خود را میان ETFها بدون همپوشانی پخش کند.
مزایای این روش برای سرمایه‌گذاران
- ممکن است خرید اوراق بهادار با دستورات مختلف بازار برای سرمایه‌گذاران خرد بسیار پرهزینه باشد.
- همچنین، سرمایه‌گذاران باید وزن پورتفوی خود را ردیابی کنند تا از تنوع مناسب اطمینان حاصل کنند.
با اینکه سرمایه‌گذار اختیار مستقیم بر تمام شرکت‌های پایه‌ای که در آن‌ها سرمایه‌گذاری شده را از دست می‌دهد، یک روش سرمایه‌گذاری ساده‌تر را انتخاب می‌کند که اولویت آن به حداقل رساندن ریسک است.
مزایا و معایب تنوع‌بخشی
هدف اصلی تنوع‌بخشی کاهش ریسک است. با پخش سرمایه‌گذاری در میان کلاس‌های مختلف دارایی، صنایع یا سررسیدها، احتمال کمتری وجود دارد که شوک‌های بازار به تمام سرمایه‌گذاری‌های شما به یک شکل تأثیر بگذارد. تنوع‌بخشی ممکن است برای برخیاز سرمایه‌گذاران جذاب‌تر باشد، زیرا آن‌ها را تشویق به کاوش در سرمایه‌گذاری‌های خاص و منحصربهفرد می‌کند. همچنین، تنوع‌بخشی ممکن است شانس دریافت اخبار مثبت را افزایش دهد. به جای امید به اخبار مثبت مربوط به یک شرکت خاص، اخبار مثبت که بر یکی از ده‌ها شرکت تأثیر می‌گذارد، ممکن است به نفع پورتفوی شما باشد.
از طرف دیگر، هرچه تعداد دارایی‌های یک پورتفوی بیشتر باشد، مدیریت آن وقت‌گیرتر است.هزینه‌ها نیز افزایش می‌یابد، زیرا خرید و فروش دارایی‌های مختلف شامل هزینه‌های تراکنش و کمیسیون‌های کارگزاری بیشتری است. به‌طور بنیادی، استراتژی پخش‌شدن تنوع‌بخشی هم ریسک را کاهش می‌دهد و هم پاداش را.
نمونه
فرض کنید ۱۲۰,۰۰۰ دلار را به طور مساوی در شش سهام سرمایه‌گذاری کرده‌اید، و ارزش یکی از سهام دو برابر شده است. سرمایه‌گذاری اولیه شما به ارزش ۲۰,۰۰۰ دلار اکنون ۴۰,۰۰۰ دلار شده است. اگرچه سود زیادی کسب کرده‌اید، اما نه به اندازه‌ای که اگر کل ۱۲۰,۰۰۰ دلار را در همان شرکت سرمایه‌گذاری کرده بودید. تنوع‌بخشی با محافظت در برابر زیان، سود بالقوه را نیز محدود می‌کند، حداقل در کوتاه‌مدت.
مزایا
- کاهش ریسک پورتفوی
- پوشش در برابر نوسانات بازار
- ارائه بازده بالقوه بالاتر در بلندمدت
- ممکن است برای سرمایه‌گذاران در تحقیق و کشف سرمایه‌گذاری‌های جدید لذت‌بخش باشد
معایب
- محدودیت در سودهای کوتاه‌مدت
- زمان‌بر بودن مدیریت
- افزایش هزینه‌های تراکنش و کمیسیون
- ممکن است برای سرمایه‌گذاران تازه‌کار یا کم‌تجربه طاقت‌فرسا باشد
ریسک‌های تنوع‌پذیر و غیرقابل تنوع‌بخشی
تنوع‌بخشی در پورتفوی به‌منظور کاهش (یا حتی حذف) ریسک انجام می‌شود. با این حال، برخی از انواع ریسک‌ها از طریق تنوع‌بخشی قابل مدیریت هستند، در حالی که برخی دیگر مستقل از میزان تنوع‌بخشی وجود دارند. این دو نوع ریسک به ترتیب ریسک‌های غیرسیستماتیک و سیستماتیک نامیده می‌شوند.
مثال از تأثیر کووید ۱۹
در طول بحران جهانی کووید ۱۹، بسیاری از کسب‌وکارها فعالیت خود را متوقف کردند. کارمندان در صنایع مختلف بیکار شدند و هزینه‌های مصرف‌کننده در تمام بخش‌ها کاهش یافت. از یک سو، رکود اقتصادی تقریباً به همه بخش‌ها آسیب زد. از سوی دیگر، تقریباً تمام بخش‌ها از مداخلات دولتی و محرک‌های پولی بهره‌مند شدند. تأثیر کووید ۱۹ بر بازارهای مالی نمونه‌ای از ریسک سیستماتیک بود.
کاهش ریسک‌های غیرسیستماتیک
تنوع‌بخشی عموماً برای کاهش ریسک‌های غیرسیستماتیک به‌کار می‌رود. این نوع ریسک‌ها به ویژگی‌های خاص یک سرمایه‌گذاری و دارایی مرتبط هستند و منحصر به آن دارایی می‌باشند.
نمونه‌هایی از ریسک‌های غیرسیستماتیک شامل موارد زیر هستند:
- ریسک کسب‌وکار : ریسکی که به یک شرکت خاص و نحوه عملکرد آن در بازار مرتبط است.
- ریسک مالی : ریسک‌های مرتبط با سلامت مالی، نقدینگی و توانایی بلندمدت یک شرکت یا سازمان برای بقا.
- ریسک عملیاتی : ریسک ناشی از اختلالات در فرآیندهای تولید یا توزیع کالا.
- ریسک مقرراتی : ریسکی که به دلیل تغییرات قانونی ممکن است به دارایی آسیب برساند.
تنوع‌بخشی به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا ریسک‌های فوق را که قابل‌کنترل هستند، کاهش دهند.
اندازه‌گیری تنوع‌بخشی
اندازه‌گیری میزان تنوع‌بخشی یک پورتفوی می‌تواند پیچیده و وقت‌گیر باشد. در واقعیت، محاسبه دقیق میزان تنوع‌بخشی غیرممکن است؛ زیرا متغیرهای زیادی در میان دارایی‌های مختلف وجود دارند که مانع از محاسبه یک معیار واحد برای تنوع‌بخشی می‌شوند. با این حال، تحلیلگران و مدیران پورتفوی از چندین معیار برای به دست آوردن یک تخمین تقریبی از میزان تنوع‌بخشی استفاده می‌کنند.
ضریب همبستگی
ضریب همبستگی یک معیار آماری است که رابطه بین دو متغیر را بررسی می‌کند. این محاسبه آماری حرکات دو دارایی را دنبال می‌کند و مشخص می‌کند آیا این دارایی‌ها تمایل به حرکت در یک جهت دارند یا خیر. مقدار ضریب همبستگی بین -1 تا 1 متغیر است و به شکل زیر تفسیر می‌شود:
- نزدیک به -1 : تنوع‌بخشی قوی بین دو دارایی وجود دارد، زیرا سرمایه‌گذاری‌ها در جهت مخالف حرکت می‌کنند. همبستگی منفی قوی بین دو متغیر مشاهده می‌شود.
- نزدیک به 0 : تنوع‌بخشی متوسط بین دو دارایی وجود دارد، زیرا سرمایه‌گذاری‌ها هیچ همبستگی‌ای ندارند. گاهی این دارایی‌ها با هم حرکت می‌کنند و گاهی نه.
- نزدیک به 1 : تنوع‌بخشی ضعیف بین دو دارایی وجود دارد، زیرا سرمایه‌گذاری‌ها در یک جهت حرکت می‌کنند. همبستگی مثبت قوی بین دو متغیر وجود دارد.
انحراف معیار
انحراف معیار (SD) میزان تغییرات یک نتیجه از میانگین را اندازه‌گیری می‌کند. در سرمایه‌گذاری، انحراف معیار میزان انحراف بازده‌های دیگر از بازده متوسط یک دارایی را نشان می‌دهد. تحلیلگران از SD برای برآورد ریسک بر اساس فراوانی بازده استفاده می‌کنند.
برای مثال، دو سرمایه‌گذاری با بازده متوسط سالانه ۵٪ را در نظر بگیرید. یکی دارای انحراف معیار بالا است، به این معنی که بازده‌ها می‌توانند به‌طور قابل‌توجهی متغیر باشند. دیگری انحراف معیار پایین دارد، به این معنی که بازده‌ها نزدیک‌تر به ۵٪ هستند. هرچه انحراف معیار بالاتر باشد، ریسک بیشتر است—اما شانس بازدهی بالاتر نیز وجود دارد.
پورتفویی که پر از دارایی‌هایی با انحراف معیار بالا باشد، ممکن است پتانسیل سود بیشتری داشته باشد، اما این دارایی‌ها احتمال بیشتری دارند که ریسک‌های مشابهی در کلاس‌های دارایی مختلف تجربه کنند.
استراتژی‌های اسمارت بتا (Smart Beta)
استراتژی‌های اسمارت بتا با ردیابی شاخص‌های پایه، تنوع‌بخشی ارائه می‌دهند، اما الزاماً سهام را بر اساس ارزش بازار وزن‌دهی نمی‌کنند. مدیران ETF سهام را بر اساس معیارهای بنیادی غربال می‌کنند و پورتفوی‌ها را بر اساس تحلیل‌های عینی و نه صرفاً اندازه شرکت متعادل می‌کنند. هدف اصلی در این استراتژی‌ها، عملکرد بهتر از شاخص پایه است.
تعداد/وزن‌دهی
در ساده‌ترین شکل، تنوع‌بخشی پورتفوی را می‌توان با تعداد دارایی‌ها یا تعیین وزن هر دارایی اندازه‌گیری کرد. هنگام شمارش دارایی‌ها، تعداد هر نوع دارایی برای استراتژی‌های بالا مورد بررسی قرار می‌گیرد. برای مثال، سرمایه‌گذاری که ۲۰ سهام دارد، ممکن است دریابد که ۱۵ تای آن‌ها در بخش فناوری هستند.
به‌طور جایگزین، سرمایه‌گذاران می‌توانند با تخصیص درصدی از سرمایه‌گذاری‌ها، میزان تنوع‌بخشی را اندازه‌گیری کنند. بنابراین، در این حالت، سرمایه‌گذاری که ۱۵ سهم در فناوری دارد، ۷۵٪ از سهام خود را در یک صنعت متمرکز کرده است.
در سطح گسترده‌تر پورتفوی، سرمایه‌گذاران معمولاً سهام، اوراق قرضه، و دارایی‌های جایگزین را برای ایجاد اهداف تنوع‌بخشی مقایسه می‌کنند. برای مثال، پورتفوی‌های سنتی معمولاً به نسبت ۶۰٪ سهام و ۴۰٪ اوراق قرضه متمایل بودند—هرچند برخی استراتژی‌ها بر اساس سن نسبت‌های متفاوتی پیشنهاد می‌کنند. نظریه‌های دیگر معتقدند نگهداری دارایی‌های جایگزین مزایای اضافی دارد (برای مثال، ۶۰٪ سهام، ۲۰٪ اوراق قرضه، و ۲۰٪ دارایی جایگزین).
مثال تنوع‌بخشی
تصور کنید یک سرمایه‌گذار جسور، که توانایی پذیرش سطح بالاتری از ریسک را دارد، تصمیم به ساخت پورتفویی شامل سهام ژاپنی، اوراق قرضه استرالیایی، و قراردادهای آتی پنبه می‌گیرد. او می‌تواند سهام iShares MSCI Japan ETF ، Vanguard Australian Government Bond Index ETF و iPath Bloomberg Cotton Subindex Total Return ETN را خریداری کند.
با این ترکیب سهام ETF، به دلیل ویژگی‌های خاص کلاس‌های دارایی هدف و شفافیت دارایی‌ها، سرمایه‌گذار تنوع‌بخشی واقعی در دارایی‌های خود ایجاد می‌کند. همچنین، با همبستگی‌ها یا واکنش‌های متفاوت به نیروهای خارجی میان این اوراق بهادار، سرمایه‌گذار می‌تواند میزان ریسک خود را کمی کاهش دهد.
مزایای تنوع‌بخشی چیست؟
در تئوری، نگهداری سرمایه‌گذاری‌هایی که با یکدیگر متفاوت هستند، ریسک کلی دارایی‌های شما را کاهش می‌دهد. اگر یک سرمایه‌گذاری با مشکل مواجه شود، اگر دارایی‌های متنوعی داشته باشید، احتمال بیشتری وجود دارد که سرمایه‌گذاری‌هایی داشته باشید که تحت تأثیر قرار نگیرند.
تنوع‌بخشی ممکن است منجر به سود بیشتر شود، زیرا شما در کلاس‌های دارایی‌ای سرمایه‌گذاری می‌کنید که معمولاً به آن‌ها توجه نمی‌کردید. علاوه بر این، تنوع‌بخشی برای برخی از سرمایه‌گذاران لذت‌بخش است. زیرا شامل تحقیق درباره شرکت‌های جدید، بررسی کلاس‌های دارایی مختلف، و مالکیت انواع مختلف سرمایه‌گذاری‌ها می‌شود.
روش‌های تنوع‌بخشی
روش‌های مختلفی برای تنوع‌بخشی وجود دارد. روش اصلی تنوع‌بخشی خرید انواع مختلف کلاس‌های دارایی است. برای مثال، به جای اینکه کل پورتفوی خود را در سهام عمومی سرمایه‌گذاری کنید، ممکن است برخی اوراق قرضه بخرید تا بخشی از ریسک بازار سهام را جبران کنید.
علاوه بر سرمایه‌گذاری در کلاس‌های دارایی مختلف، می‌توانید در صنایع، مکان‌های جغرافیایی، طول دوره‌ها یا ارزش بازارهای مختلف تنوع‌بخشی کنید. هدف اصلی تنوع‌بخشی، سرمایه‌گذاری در طیف گسترده‌ای از دارایی‌ها است که با ریسک‌های متفاوتی مواجه هستند.
آیا تنوع‌بخشی استراتژی خوبی است؟
برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال کاهش ریسک هستند، تنوع‌بخشی یک استراتژی قوی است. با این حال، تنوع‌بخشی ممکن است بازده را نیز کاهش دهد، زیرا هدف آن کاهش ریسک در یک پورتفوی است. با کاهش ریسک، سرمایه‌گذار تمایل دارد سود کمتری را در ازای حفظ سرمایه بپذیرد.
نتیجه‌گیری
تنوع‌بخشی یک مفهوم بسیار مهم در برنامه‌ریزی مالی و مدیریت سرمایه‌گذاری است. این ایده بیان می‌کند که با سرمایه‌گذاری در دارایی‌های مختلف، ریسک کلی پورتفوی شما کاهش می‌یابد.
به جای قرار دادن تمام سرمایه خود در یک دارایی واحد، پخش ثروت خود در میان دارایی‌های مختلف، شما را در معرض ریسک کمتری برای از دست دادن سرمایه قرار می‌دهد. با پیشرفت فناوری و سهولت انجام معاملات و سرمایه‌گذاری آنلاین، اکنون مدیریت پورتفوی و تنوع‌بخشی آن از طریق کلاس‌های دارایی مختلف و استراتژی‌های متنوع، به شکلی باورنکردنی آسان شده است.