پیش‌بینی بازارها
نسبت وابستگی چیست؟
نسبت وابستگی، نسبت جمعیت غیر فعال (۰ تا ۱۴ و بالای ۶۵ سال) به جمعیت فعال (۱۵ تا ۶۴ سال) است که بر اقتصاد و مالیات تأثیرگذار است.
نسبت وابستگی، معیاری برای سنجش تعداد افراد وابسته (افراد ۰ تا ۱۴ ساله و افراد بالای ۶۵ سال) در مقایسه با کل جمعیت ۱۵ تا ۶۴ ساله است. این شاخص جمعیتی، بینشی در مورد تعداد افراد در سنین غیرکاری، در مقایسه با تعداد افراد در سنین کاری ارائه می‌دهد.همچنین برای درک بار اقتصادی نسبی نیروی کار استفاده می‌شود و پیامدهایی برای مالیات دارد. نسبت وابستگی به عنوان نسبت وابستگی کل یا جوانان نیز شناخته می‌شود.
نکات کلیدی
- نسبت وابستگی، یک معیار جمعیتی از نسبت تعداد افراد وابسته به کل جمعیت در سن کار در یک کشور یا منطقه است.
- این شاخص، تصویری از ترکیب جمعیت در مقایسه با نیروی کار آن ارائه می‌دهد و می‌تواند پیامدهای مالیاتی وابستگی را روشن کند.
- با افزایش سن کلی جمعیت، این نسبت می‌تواند برای انعکاس نیازهای فزاینده مرتبط با پیری جمعیت تغییر کند.
فرمول نسبت وابستگی
نسبت وابستگی = (تعداد افراد وابسته / جمعیت ۱۵ تا ۶۴ ساله) * ۱۰۰
تعداد افراد وابسته شامل مجموع جمعیت ۰ تا ۱۴ سال و جمعیت بالای ۶۵ سال است.
نسبت وابستگی به شما چه می‌گوید؟
نسبت وابستگی بالا به این معنی است که افراد در سن کار و اقتصاد کلی، با بار بیشتری در حمایت از جمعیت پیر مواجه هستند. نسبت وابستگی جوانان فقط شامل افراد زیر ۱۵ سال و نسبت وابستگی سالمندان بر افراد بالای ۶۴ سال تمرکز دارد.نسبت وابستگی بر جدا کردن افراد در سن کار (بین ۱۵ تا ۶۴ سال) از افراد در سن غیرکاری تمرکز دارد. این امر همچنین گزارشی از افرادی که پتانسیل کسب درآمد شخصی خود را دارند و کسانی که به احتمال زیاد درآمد شخصی خود را ندارند، ارائه می‌دهد.مقررات مختلف استخدامی، استخدام افراد زیر ۱۵ سال برای کسب هرگونه درآمد شخصی را بعید می‌سازد.فردی که ۶۵ ساله می‌شود، عموماً در سن بازنشستگی عادی در نظر گرفته می‌شود و لزوماً انتظار نمی‌رود که بخشی از نیروی کار باشد.عدم پتانسیل درآمد است که عموماً افراد زیر ۱۵ سال و بالای ۶۴ سال را به عنوان افراد وابسته واجد شرایط می‌کند، زیرا اغلب برای تأمین نیازهای خود به دریافت حمایت خارجی نیاز دارند.
تحلیلی از نسبت‌های وابستگی
نسبت‌های وابستگی عموماً برای مقایسه درصد کل جمعیت (که به عنوان سن کار طبقه‌بندی می‌شوند) که از بقیه جمعیت در سن غیرکاری حمایت می‌کنند، بررسی می‌شوند. این امر، دید کلی را برای اقتصاددانان برای پیگیری تغییرات در جمعیت فراهم می‌کند.با افزایش درصد شهروندان غیرکاری، کسانی که کار می‌کنند احتمالاً مشمول مالیات‌های بیشتری برای جبران جمعیت وابسته بیشتر می‌شوند.گاهی اوقات، نسبت وابستگی برای انعکاس وابستگی دقیق‌تر تعدیل می‌شود. این به این دلیل است که افراد بالای ۶۴ سال اغلب به کمک دولتی بیشتری نسبت به افراد وابسته زیر ۱۵ سال نیاز دارند. با افزایش سن کلی جمعیت، این نسبت می‌تواند برای انعکاس نیازهای فزاینده مرتبط با پیری جمعیت تغییر کند.
مثالی از نسبت وابستگی
به عنوان مثال، فرض کنید کشور فرضی "اینوستوپدیالند" ۱۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ کودک زیر ۱۵ سال، ۵۰۰ نفر بین ۱۵ تا ۶۴ سال و ۲۵۰ نفر ۶۵ سال و بالاتر وجود دارند. نسبت وابستگی جوانان ۵۰٪ یا ۲۵۰/۵۰۰ است.
محدودیت‌های نسبت وابستگی
نسبت وابستگی فقط سن را هنگام تعیین اینکه آیا فرد از نظر اقتصادی فعال است یا خیر، در نظر می‌گیرد. عوامل دیگری ممکن است تعیین کنند که آیا فردی به غیر از سن از نظر اقتصادی فعال است یا خیر، از جمله وضعیت دانش‌آموزی، بیماری یا ناتوانی، والدین خانه‌دار، بازنشستگی زودهنگام و بیکاری طولانی مدت. علاوه بر این، برخی از افراد تصمیم می‌گیرند پس از ۶۴ سالگی به کار خود ادامه دهند.
نسبت وابستگی خوب چیست؟
نسبت وابستگی خوب، نسبت وابستگی پایین است. نسبت وابستگی پایین نشان می‌دهد که تعداد کافی از افراد در نیروی کار وجود دارند که می‌توانند از جمعیت وابسته حمایت کنند. نسبت‌های وابستگی پایین‌تر معمولاً نشان دهنده مراقبت‌های بهداشتی بهتر برای بزرگسالان مسن و همچنین حقوق بازنشستگی بالاتر است. از سوی دیگر، نسبت وابستگی بالا، نشان دهنده فشار بر اقتصاد است، زیرا جمعیت وابسته برای حمایت توسط نیروی کار بسیار زیاد است.
کدام کشور کمترین نسبت وابستگی را دارد؟
تا سال ۲۰۲۲، کشوری که کمترین نسبت وابستگی را دارد، امارات متحده عربی با نسبت ۲۰.۵۷ است. کشوری که بالاترین نسبت وابستگی را با ۱۰۵.۱۳ دارد، نیجر است. ایالات متحده دارای نسبت وابستگی ۵۴.۰۵ است.
چه عواملی بر نسبت وابستگی تأثیر می‌گذارد؟
سن عامل اصلی مؤثر بر نسبت وابستگی است، زیرا تعیین می‌کند چه کسی در نیروی کار قرار می‌گیرد و چه کسی نمی‌گیرد.با این حال، جمعیت یک ملت تحت تأثیر عوامل مختلفی مانند نرخ زاد و ولد، سیاست‌های مهاجرت و سایر سیاست‌های دولتی (مانند سیاست تک فرزندی قبلی چین) قرار دارد. اگر کشوری بتواند کارگران خارجی را جذب کند، به رشد نیروی کار کمک می‌کند، به طور مشابه، اگر نرخ زاد و ولد بالا باشد، افراد کافی برای جایگزینی بخشی از نیروی کار که بازنشسته می‌شوند، وجود خواهند داشت. این عوامل به کاهش نسبت وابستگی کمک می‌کنند.
نتیجه‌گیری
نسبت وابستگی یک شاخص جمعیتی است که تعداد افراد وابسته (۰ تا ۱۴ سال و بالای ۶۵ سال) را در مقایسه با کل جمعیت ۱۵ تا ۶۴ ساله اندازه‌گیری می‌کند. این نسبت برای تعیین افراد در سن کار در مقابل افراد در سن غیرکاری تجزیه و تحلیل می‌شود که به درک مالیات کمک می‌کند، که به نوبه خود بر درآمد دولت و بنابراین جنبه‌های مختلف ملت تأثیر می‌گذارد.نسبت وابستگی پایین‌تر ایده‌آل است زیرا نشان دهنده بار کمتر بر نیروی کار در حمایت از کسانی است که کار نمی‌کنند.