تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی چیست؟

تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) نوعی توافق تحویل است که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی تعریف شده و بر اساس آن، فروشنده تمام مسئولیت، ریسک و هزینه‌های مربوط به حمل کالا را تا زمانی که گیرنده/مشتری کالا را در بندر مقصد دریافت (یا تحویل بگیرد) بر عهده می‌گیرد.

این توافق تحویل شامل پرداخت هزینه‌های حمل و نقل، عوارض صادرات و واردات، بیمه و هرگونه هزینه‌های دیگری است که در طول حمل و نقل به یک مکان توافق شده در کشور گیرنده/مشتری متحمل می‌شود.

نکات کلیدی

• تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) یک توافق تحویل است که بر اساس آن فروشنده تمام مسئولیت حمل کالا را تا رسیدن آنها به مقصد مورد توافق بر عهده می‌گیرد.
• تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) یک اصطلاح تجاری بین‌المللی (همچنین به عنوان اینکوترمز نیز شناخته می‌شود) است. این اصطلاحات توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی تعریف شده‌اند و به عنوان مجموعه‌ای از قوانین بین‌المللی شناخته‌شده عمل می‌کنند و مسئولیت‌های خریداران و فروشندگان را در قراردادهای تجاری تعریف می‌کنند.
• طبق این توافق تحویل، فروشنده باید تمام هزینه‌های حمل و نقل و هزینه‌های مربوطه، از جمله ترخیص صادرات و اسناد گمرکی مورد نیاز برای رسیدن به بندر مقصد را ترتیب دهد.
• تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) یک توافق تحویل سودمند برای گیرندگان/مشتریان است زیرا فروشنده بیشتر مسئولیت و هزینه‌های حمل و نقل را بر عهده می‌گیرد.

درک تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP)

تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) یک توافق حمل و نقل است که حداکثر مسئولیت را بر عهده فروشنده قرار می‌دهد. علاوه بر هزینه‌های حمل و نقل، فروشنده موظف به ترتیب ترخیص واردات، پرداخت مالیات و عوارض واردات است. ریسک فقط پس از در دسترس قرار گرفتن کالا برای گیرنده/مشتری در بندر مقصد به گیرنده/مشتری منتقل می‌شود. فروشنده و گیرنده/مشتری باید قبل از نهایی کردن معامله در مورد تمام جزئیات پرداخت توافق کنند و نام محل مقصد را ذکر کنند.DDP یک اصطلاح تجاری بین‌المللی (همچنین به عنوان اینکوترمز نیز شناخته می‌شود) است - مجموعه‌ای از قوانین بین‌المللی شناخته‌شده که مسئولیت‌های خریداران و فروشندگان را در قراردادهای تجاری تعریف می‌کند. اینکوترمز توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی تعریف شده‌اند و نقش‌های کلیدی در تجارت جهانی ایفا می‌کنند.انواع مختلفی از توافق‌های تحویل وجود دارد: DDP را می‌توان با DDU (تحویل بدون پرداخت حقوق گمرکی) مقایسه کرد. با DDU، پس از رسیدن محموله، گمرک با گیرنده/مشتری تماس می‌گیرد و گیرنده/مشتری باید قبل از ترخیص محموله توسط گمرک و تحویل آن به مشتری، هرگونه هزینه را تسویه کند.مزایای DDP به نفع گیرنده/مشتری - در مقابل فروشنده - است زیرا گیرنده/مشتری مسئولیت و هزینه‌های کمتری را در فرآیند حمل و نقل بر عهده می‌گیرد. بنابراین، بار زیادی را بر دوش فروشنده می‌گذارد.

مسئولیت‌های فروشنده

فروشنده حمل و نقل را از طریق یک شرکت حمل و نقل ترتیب می‌دهد و مسئول هزینه آن شرکت حمل و نقل و همچنین اخذ ترخیص گمرکی در کشور خریدار - از جمله اخذ تأییدیه‌های مناسب از مقامات آن کشور - است. همچنین، فروشنده ممکن است نیاز به اخذ مجوز برای واردات داشته باشد. با این حال، فروشنده مسئولیتی در قبال تخلیه کالا ندارد.مسئولیت‌های فروشنده شامل تهیه کالا، تهیه قرارداد فروش و اسناد مربوطه، بسته‌بندی صادراتی، ترتیب ترخیص صادرات، رعایت کلیه الزامات واردات، صادرات و گمرک و پرداخت کلیه هزینه‌های حمل و نقل، از جمله تحویل نهایی به یک مقصد مورد توافق است.فروشنده باید مدرک تحویل را ترتیب دهد و هزینه کلیه بازرسی‌ها را پرداخت کند و پس از تحویل کالا به محل مورد توافق، به خریدار اطلاع دهد. در معامله DDP، اگر کالا در حین حمل و نقل آسیب ببیند یا گم شود، فروشنده مسئول هزینه‌ها است.

مدیریت گمرک

همیشه برای فرستنده امکان ترخیص کالا از گمرک در کشورهای خارجی وجود ندارد. الزامات گمرکی برای محموله‌های DDP در کشورهای مختلف متفاوت است. در برخی از کشورها، ترخیص واردات پیچیده و طولانی است، بنابراین ترجیح داده می‌شود که خریدار - که دانش دقیقی از این روند دارد - این روند را مدیریت کند.اگر یک محموله DDP از گمرک ترخیص نشود، گمرک ممکن است این واقعیت را که محموله تحت توافق DDP قرار می‌گیرد نادیده بگیرد و محموله را به تأخیر بیندازد. بسته به تصمیم گمرک، این ممکن است منجر به استفاده فروشنده از روش‌های تحویل مختلف و پرهزینه‌تر شود.

ملاحظات ویژه

DDP زمانی استفاده می‌شود که هزینه عرضه نسبتاً ثابت و به راحتی قابل پیش‌بینی باشد. فروشنده در معرض بیشترین ریسک قرار دارد، بنابراین توافق DDP معمولاً توسط تأمین‌کنندگان پیشرفته استفاده می‌شود. با این حال، برخی از کارشناسان بر این باورند که دلایلی وجود دارد که صادرکنندگان و واردکنندگان ایالات متحده باید از استفاده از توافق‌های DDP اجتناب کنند.به عنوان مثال، صادرکنندگان ایالات متحده ممکن است مشمول مالیات بر ارزش افزوده (VAT) با نرخ حداکثر ۲۰٪ شوند. علاوه بر این، خریدار واجد شرایط دریافت بازپرداخت VAT است. صادرکنندگان همچنین مشمول هزینه‌های غیرمنتظره انبارداری و دموراژ می‌شوند که ممکن است به دلیل تأخیر توسط گمرک، آژانس‌ها یا شرکت‌های حمل و نقل رخ دهد. رشوه خطری است که می‌تواند عواقب شدیدی هم برای دولت ایالات متحده و هم برای یک کشور خارجی داشته باشد.برای واردکنندگان ایالات متحده، از آنجا که فروشنده و حمل‌کننده آن حمل و نقل را کنترل می‌کنند، واردکننده اطلاعات محدودی در مورد زنجیره تأمین دارد. همچنین، یک فروشنده ممکن است قیمت‌های خود را برای پوشش هزینه مسئولیت هزینه‌های حمل و نقل یا افزایش صورتحساب‌های حمل و نقل افزایش دهد.اگر DDP به درستی انجام نشود، محموله‌های ورودی احتمالاً توسط گمرک بررسی می‌شوند که باعث تأخیر می‌شود. تأخیر در حمل و نقل نیز ممکن است رخ دهد زیرا یک فروشنده ممکن است از خدمات حمل و نقل ارزان‌تر و کمتر قابل اعتماد برای کاهش هزینه‌های خود استفاده کند.از آنجا که DDP جنبه مهمی از مدیریت ارتباط با مشتری (CRM) برای شرکت‌های تحویل است، سرمایه‌گذاری مشاغل در بهترین نرم‌افزار CRM موجود در حال حاضر مهم است.

تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) برای یک صادرکننده به چه معناست؟

DDP نشان می‌دهد که فروشنده (صادرکننده) تمام ریسک و هزینه‌های حمل و نقل را بر عهده می‌گیرد. فروشنده همچنین باید کالا را برای صادرات در بندر حمل و نقل و واردات در مقصد ترخیص کند. علاوه بر این، فروشنده باید عوارض صادرات و واردات کالاهای حمل شده تحت DDP را پرداخت کند.

تفاوت بین تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) و تحویل بدون پرداخت حقوق گمرکی (DDU) چیست؟

در دنیای تجارت جهانی، تحویل بدون پرداخت حقوق گمرکی (DDU) نوعی توافق تحویل است که بیان می‌کند پرداخت هرگونه هزینه‌های گمرکی، عوارض یا مالیات کشور مقصد بر عهده گیرنده/مشتری است. برعکس، تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) به این معنی است که پرداخت هرگونه هزینه‌های گمرکی، عوارض و/یا مالیات مورد نیاز برای ارسال محصول به کشور مقصد بر عهده فرستنده است.

اینکوترمزهای مختلف کدامند؟

اصطلاحات تجاری بین‌المللی - که به آنها "اینکوترمز" نیز گفته می‌شود - قوانینی را که خریداران و فروشندگان در قراردادهای تجاری بین‌المللی و داخلی استفاده می‌کنند، روشن می‌کند. برخی از اینکوترمزها

عبارتند از: تحویل در محل کار (EXW)؛ تحویل به حمل‌کننده (FCA)؛ حمل پرداخت‌شده تا (CPT)؛ حمل و بیمه پرداخت‌شده تا (CIP)؛ تحویل در محل (DAP)؛ تحویل در محل تخلیه‌شده (DPU)؛ تحویل در مرز (DAF)؛ تحویل از کشتی (DES)؛ تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP)؛ تحویل بدون پرداخت حقوق گمرکی (DDU)؛ تحویل در کنار کشتی (FAS)؛ تحویل روی عرشه کشتی (FOB)؛ هزینه و کرایه حمل (CFR)؛ و هزینه، بیمه و کرایه حمل (CIF).

نتیجه‌گیری

تحویل در محل با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی (DDP) نوعی توافق تحویل است که در تجارت بین‌المللی استفاده می‌شود. یک توافق DDP بیان می‌کند که فروشنده باید هزینه‌های حمل و نقل، عوارض صادرات و واردات، بیمه و هرگونه هزینه‌های دیگری که در طول حمل و نقل به یک مکان توافق شده در کشور گیرنده/مشتری متحمل می‌شود را پرداخت کند. DDP یک اصطلاح تجاری بین‌المللی است - که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی معرفی شده است. این اصطلاحات به مجموعه‌ای از قوانین بین‌المللی شناخته‌شده اشاره دارد که مسئولیت‌های خریداران و فروشندگان را در قراردادهای تجاری تعریف می‌کند.به طور کلی، DDP زمانی استفاده می‌شود که هزینه عرضه نسبتاً ثابت و به راحتی قابل پیش‌بینی باشد. فروشنده در معرض بیشترین ریسک قرار دارد، بنابراین توافق‌های DDP معمولاً توسط تأمین‌کنندگان پیشرفته استفاده می‌شود.