بدهکار در تصرف چیست؟

بدهکار در تصرف (DIP) یک کسب و کار یا فردی است که برای حمایت از ورشکستگی فصل ۱۱ درخواست داده است اما همچنان دارایی‌هایی را در اختیار دارد که طلبکاران تحت یک وثیقه یا سایر منافع امنیتی، ادعای قانونی نسبت به آنها دارند. یک DIP ممکن است به استفاده از این دارایی‌ها برای ادامه فعالیت تجاری خود بپردازد. با این حال، ملزم به کسب تأیید دادگاه برای هر اقدامی است که خارج از محدوده فعالیت‌های تجاری معمول قرار می‌گیرد. DIP همچنین باید سوابق مالی دقیق را نگهداری کند، هرگونه دارایی را بیمه کند و اظهارنامه‌های مالیاتی مناسب را ارائه دهد.

نکات کلیدی

• بدهکار در تصرف (DIP) یک کسب و کار یا شخصی است که برای حمایت از ورشکستگی فصل ۱۱ درخواست داده است اما همچنان دارایی‌هایی را در اختیار دارد که طلبکاران تحت یک وثیقه یا سایر منافع امنیتی، ادعای قانونی نسبت به آنها دارند.
• بدهکار در تصرف (DIP) معمولاً یک مرحله گذرا است که طی آن بدهکار تلاش می‌کند پس از ورشکستگی، از دارایی‌ها ارزش کسب کند.
• اگرچه DIPها اغلب کنترل قابل توجهی بر دارایی‌های تحت تصرف خود اعمال می‌کنند، طلبکاران در نهایت می‌توانند از دادگاه‌ها برای اجبار به فروش آن دارایی‌ها استفاده کنند.
• مزیت اصلی وضعیت DIP، توانایی ادامه اداره یک کسب و کار است، البته با این تعهد که این کار را به نفع طلبکاران انجام دهد.

نحوه عملکرد بدهکار در تصرف (DIP)

بدهکار در تصرف (DIP) معمولاً یک مرحله گذرا است که در آن بدهکار، اغلب یک کسب و کار، تلاش می‌کند پس از ورشکستگی، از دارایی‌ها ارزش کسب کند. واضح‌ترین دلیل برای کسب وضعیت DIP این است که دارایی‌ها می‌توانند به عنوان بخشی از یک کسب و کار فعال با ارزش فروش مجدد بالاتر از خود دارایی‌ها استفاده شوند. وضعیت DIP به شرکت‌ها و افراد ورشکسته اجازه می‌دهد از انحلال با قیمت‌های بسیار پایین (فروش فوری) جلوگیری کنند، که هم به نفع طرف ورشکسته و هم طلبکاران آنهاست.به عنوان مثال، یک رستوران کوچک خانوادگی را در نظر بگیرید که در طول یک رکود اقتصادی مجبور به ورشکستگی شده است. این رستوران ممکن است همچنان دارای کارکنان با استعداد، شهرت خوب و مشتریان وفادار باشد. همه اینها می‌تواند برای خریدار مناسب، ارزشمندتر از ساختمان و تجهیزات رستوران باشد. با این حال، ممکن است ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول بکشد تا آن خریدار پیدا شود. یک بدهکار در تصرف ممکن است بتواند به فعالیت رستوران تا زمان پیدا کردن خریدار مناسب ادامه دهد.از طرف دیگر، وضعیت بدهکار در تصرف می‌تواند برای سازماندهی مجدد یک کسب و کار استفاده شود. با بازگشت به مثال رستوران ورشکسته، صاحبان می‌توانند در نهایت یک سرمایه‌گذار محلی پیدا کنند که مایل به خرید ساختمان آنها و اجاره مجدد آن به آنها باشد. وجوه حاصل از فروش ممکن است برای پرداخت بدهی‌های طلبکاران و خروج از ورشکستگی استفاده شود. سپس رستوران بر اساس متفاوت دوباره شروع به کار می‌کند.اگرچه DIPها اغلب کنترل قابل توجهی بر دارایی‌های تحت تصرف خود اعمال می‌کنند، مهم است که بدانیم آنها دیگر مالک آن دارایی‌ها نیستند. طلبکاران در نهایت می‌توانند از دادگاه‌ها برای اجبار به فروش دارایی‌های DIP استفاده کنند.

مزایای بدهکار در تصرف (DIP)

مزیت اصلی وضعیت DIP، البته، توانایی ادامه اداره یک کسب و کار است (البته با تعهد به انجام این کار به نفع طلبکاران). یک DIP همچنین ممکن است بتواند تأمین مالی بدهکار در تصرف (تأمین مالی DIP) را تأمین کند که می‌تواند به شناور نگه داشتن کسب و کار تا زمان فروش آن کمک کند.یک بدهکار در تصرف گاهی اوقات حتی می‌تواند با پرداخت ارزش منصفانه بازار به طلبکار، در صورت تأیید فروش توسط دادگاه، دارایی را حفظ کند. به عنوان مثال، یک بدهکار فردی ممکن است به دنبال خرید مجدد خودروی خود باشد تا بتواند از آن برای کار یا یافتن کار برای پرداخت بدهی طلبکار استفاده کند.توانایی ادامه فعالیت تجاری به عنوان یک بدهکار در تصرف به طور طبیعی توسط منافع مالی طلبکاران محدود می‌شود. آنها در نهایت خواستار پرداخت خواهند شد و می‌توانند فروش دارایی‌های تحت تصرف بدهکار را اجبار کنند.

معایب بدهکار در تصرف (DIP)

پس از درخواست ورشکستگی فصل ۱۱، بدهکار باید حساب‌های بانکی را که قبل از درخواست استفاده می‌کرد، ببندد و حساب‌های جدیدی را باز کند که نام DIP و وضعیت آنها را در حساب ذکر کند. از آن پس، بسیاری از تصمیماتی که بدهکار قبلاً به تنهایی می‌گرفت باید توسط دادگاه تأیید شود.یک بدهکار در تصرف باید به نفع طلبکاران و در مورد یک کسب و کار، به نفع کارکنان خود عمل کند. یک کسب و کار باید حقوق و دستمزدها را پرداخت کند، کسورات مناسب را انجام دهد، مالیات‌های کسر شده را واریز کند و سهم کارمند و کارفرما از مالیات‌های تأمین اجتماعی و مدیکر یا FICA را مانند قبل پرداخت کند.سایر هزینه‌ها به دقت تنظیم می‌شوند. به عنوان مثال، بدهکار معمولاً نمی‌تواند بدهی‌هایی را که قبل از درخواست ورشکستگی ایجاد شده‌اند، مگر اینکه انجام این کار طبق قانون ورشکستگی مجاز باشد یا توسط دادگاه تأیید شود، پرداخت کند. DIP همچنین نمی‌تواند دارایی‌های شرکت را به عنوان وثیقه قرار دهد یا بدون اجازه دادگاه، متخصصان را استخدام و به آنها حقوق پرداخت کند.به طور مشابه، مگر اینکه دادگاه تصمیم دیگری بگیرد، اظهارنامه‌های مالیاتی فدرال، ایالتی و محلی باید در موعد مقرر یا با تمدیدهایی که توسط DIP در صورت لزوم درخواست می‌شود، ارائه شوند. DIP همچنین باید بیمه کافی برای دارایی‌ها را حفظ کند و بتواند این پوشش را مستند کند. علاوه بر این، باید گزارش‌های دوره‌ای در مورد وضعیت مالی کسب و کار ارائه دهد.

اگر بدهکار این تعهدات را برآورده نکند یا از دستورات دادگاه پیروی نکند، تعیین DIP می‌تواند خاتمه یابد، پس از آن دادگاه یک امین را برای مدیریت امور مالی کسب و کار یا فرد منصوب می‌کند.

ورشکستگی فصل ۱۱ چیست؟

فصل ۱۱ نوعی ورشکستگی است که بیشتر توسط مشاغل، به ویژه شرکت‌ها و مشارکت‌ها، درخواست می‌شود. گاهی اوقات به عنوان "ورشکستگی سازماندهی مجدد" نامیده می‌شود، به کسب و کار اجازه می‌دهد تا تحت نظارت دادگاه به فعالیت خود ادامه دهد در حالی که تلاش می‌کند بدهی‌های خود را به طلبکاران پرداخت کند. افراد همچنین می‌توانند برای فصل ۱۱ درخواست دهند، اما آنها معمولاً از فصل ۷ یا فصل ۱۳ استفاده می‌کنند.

پرونده کسب و کار کوچک در ورشکستگی چیست؟

پرونده کسب و کار کوچک نوعی ورشکستگی ساده شده فصل ۱۱ برای مشاغلی با بدهی ۳،۰۲۴،۷۲۵ دلار یا کمتر است. این قانون توسط قانون پیشگیری از سوء استفاده از ورشکستگی و حمایت از مصرف کننده (BAPCPA) در سال ۲۰۰۵ ایجاد شد. مشاغل کوچکی که واجد شرایط هستند می‌توانند از آن یا زیرفصل V جدیدتر استفاده کنند.

زیرفصل V چیست؟

زیرفصل V یک دسته خاص از فصل ۱۱ برای مشاغل کوچک است که در سال ۲۰۱۹ توسط قانون سازماندهی مجدد کسب و کارهای کوچک (SBRA) ایجاد شده است. هدف آن تسریع و ساده‌سازی روند ورشکستگی برای مشاغلی است که واجد شرایط هستند، در حال حاضر مشاغلی با بدهی ۷.۵ میلیون دلار یا کمتر.

نتیجه نهایی

وضعیت بدهکار در تصرف (DIP) می‌تواند به یک کسب و کار یا در برخی موارد، یک فرد اجازه دهد تا در حالی که برای پرداخت بدهی‌های خود به طلبکاران تلاش می‌کنند، مالکیت برخی از دارایی‌ها را حفظ کنند. در مورد یک کسب و کار، صاحبان نسبت به قبل در خودمختاری خود محدودتر خواهند بود زیرا اکنون باید به نفع طلبکاران خود عمل کنند نه منافع خودشان.