دارایی تجاری چیست؟

دارایی تجاری، یک مورد ارزشمند متعلق به یک شرکت است. دارایی‌های تجاری دسته‌های گوناگونی را شامل می‌شوند. آنها می‌توانند کالاهای فیزیکی و ملموس مانند وسایل نقلیه، املاک و مستغلات، رایانه‌ها، مبلمان اداری و سایر تجهیزات ثابت یا موارد ناملموس مانند مالکیت معنوی باشند.

نکات کلیدی

• دارایی تجاری، قطعه‌ای از ملک یا تجهیزات است که منحصراً یا عمدتاً برای استفاده تجاری خریداری شده است. آنها همچنین می‌توانند موارد ناملموس مانند مالکیت معنوی باشند.
• دارایی‌های تجاری در ترازنامه به صورت جزء به جزء فهرست و ارزش‌گذاری می‌شوند. آنها به بهای تمام شده تاریخی و به ترتیب نقدشوندگی فهرست می‌شوند.
• اکثر دارایی‌های تجاری را می‌توان تحت ماده ۱۷۹ در سال خرید، مستهلک یا به عنوان هزینه ثبت کرد.
• دارایی‌های تجاری به دو بخش تقسیم می‌شوند: دارایی‌های جاری و دارایی‌های غیرجاری.
• ارزش دارایی‌های تجاری را می‌توان توسط یک ارزیاب تعیین کرد.

نحوه عملکرد دارایی‌های تجاری

دارایی‌های تجاری در ترازنامه که در گزارش سالانه شرکت یافت می‌شود، به صورت جزء به جزء فهرست و ارزش‌گذاری می‌شوند. آنها به بهای تمام شده تاریخی و نه ارزش بازار فهرست می‌شوند و در ترازنامه به عنوان موارد مالکیت ظاهر می‌شوند.اکثر دارایی‌های تجاری را می‌توان به عنوان یک هزینه بزرگ در سال خرید یا با استهلاک (فرآیند تقسیم هزینه یک دارایی در طول زمان) به عنوان هزینه در صورت سود و زیان ثبت کرد. برخی از دارایی‌های بزرگ و گران قیمت ممکن است واجد شرایط ثبت کل هزینه در سال خرید تحت ماده ۱۷۹ باشند.دارایی‌ها به ترتیب نقدشوندگی فهرست می‌شوند که سهولت خرید یا فروش سریع آنها در بازار بدون تأثیر بر قیمت آنها است.حسابداری دارایی‌های تجاری، مسلماً یکی از مهم‌ترین وظایف مدیریت شرکت است. یک نسبت مالی به نام بازده دارایی‌های خالص (RONA) توسط سرمایه‌گذاران برای تعیین میزان کارایی شرکت‌ها در استفاده از دارایی‌های خود استفاده می‌شود.

ملاحظات ویژه

دارایی‌های جاری در مقابل دارایی‌های غیرجاری

دارایی‌های تجاری در ترازنامه به دو بخش تقسیم می‌شوند: دارایی‌های جاری و دارایی‌های غیرجاری. دارایی‌های جاری، دارایی‌های تجاری هستند که ظرف یک سال به وجه نقد تبدیل می‌شوند، مانند اوراق بهادار قابل فروش، وجه نقد، موجودی کالا و حساب‌های دریافتنی (بدهی‌های مشتریان به یک شرکت برای کالاها یا خدمات ارائه شده یا استفاده شده اما هنوز پرداخت نشده). این دارایی‌ها ممکن است فقط برای مدت کوتاهی ارزش داشته باشند، اما همچنان به عنوان دارایی تجاری در نظر گرفته می‌شوند.از سوی دیگر، دارایی‌های غیرجاری یا دارایی‌های بلندمدت، دارایی‌های کمتر نقدشونده‌ای هستند که انتظار می‌رود بیش از یک سال ارزش داشته باشند. به عبارت دیگر، شرکت قصد فروش یا تبدیل این دارایی‌ها در سال جاری را ندارد. دارایی‌های غیرجاری عموماً به عنوان دارایی‌های سرمایه‌ای شناخته می‌شوند، زیرا هزینه آنها سرمایه‌ای شده و طی فرآیندی به نام استهلاک، در طول عمر دارایی به عنوان هزینه ثبت می‌شود. این شامل مواردی مانند ملک، ساختمان و تجهیزات است.

استهلاک و انباشت دارایی‌های تجاری

دارایی‌های تجاری ملموس یا فیزیکی مستهلک می‌شوند، در حالی که دارایی‌های تجاری ناملموس مستهلک می‌شوند، فرآیند تقسیم هزینه یک دارایی ناملموس در طول عمر مفید آن. هنگامی که مشاغل هزینه‌ها را مستهلک و انباشت می‌کنند، به مرتبط کردن هزینه‌های یک دارایی با درآمدهای حاصل از آن کمک می‌کنند.استهلاک با کم کردن ارزش اسقاط یا ارزش فروش مجدد دارایی از هزینه اصلی آن محاسبه می‌شود. تفاوت بین هزینه دارایی و ارزش اسقاط بر عمر مفید دارایی تقسیم می‌شود. اگر کامیونی عمر مفید ۱۰ سال داشته باشد، ۱۰۰۰۰۰ دلار هزینه داشته باشد و ارزش اسقاط آن ۱۰۰۰۰ دلار باشد، هزینه استهلاک به صورت ۱۰۰۰۰۰ دلار منهای ۱۰۰۰۰ دلار تقسیم بر ۱۰ یا ۹۰۰۰ دلار در سال محاسبه می‌شود. به عبارت دیگر، به جای ثبت کل مبلغ دارایی به عنوان هزینه، دارایی‌های تجاری سرمایه‌ای شده فقط به کسری از کل هزینه در هر سال به عنوان هزینه ثبت می‌شوند.

ارزش‌گذاری دارایی‌های تجاری

ارزش دارایی‌های تجاری متفاوت است و می‌تواند با گذشت زمان تغییر کند. بسیاری از دارایی‌های جاری و ملموس مانند وسایل نقلیه، رایانه‌ها و تجهیزات ماشین‌آلات تمایل به فرسودگی دارند و برخی حتی ممکن است با معرفی فناوری‌های جدیدتر و کارآمدتر منسوخ شوند. مؤسسات مالی اغلب از بازده دارایی‌های متوسط (ROAA) که ارزش ترکیبی همه دارایی‌ها است، برای رتبه‌بندی یک شرکت استفاده می‌کنند.شرکت‌ها می‌توانند برای خرید دارایی‌های جدید یا بهبود دارایی‌های موجود خود هزینه کنند. این به عنوان افزایش سرمایه شناخته می‌شود و تجارت این هزینه‌های سرمایه‌ای (CapEx) را در ترازنامه خود ثبت می‌کند.هنگامی که شرکت‌ها می‌خواهند از یک دارایی به عنوان وثیقه استفاده کنند یا کسورات استهلاک را تأیید کنند، می‌توانند آنها را توسط یک ارزیاب ارزش‌گذاری کنند.