ایران‌فی
ورود
خبر

شاخص‌یاب

جست‌وجوی نام یا نماد یک دارایی

تحلیل بنیادین

سود یا زیان اکچوئری چیست؟

سود یا زیان اکچوئری به معنای افزایش یا کاهش در برآوردهایی است که برای ارزش‌گذاری تعهدات طرح بازنشستگی با مزایای تعریف‌شده یک شرکت استفاده می‌شوند.

سود یا زیان اکچوئری به معنای افزایش یا کاهش در برآوردهایی است که برای ارزش‌گذاری تعهدات طرح بازنشستگی با مزایای تعریف‌شده یک شرکت استفاده می‌شوند. فرضیات اکچوئری یک طرح بازنشستگی مستقیماً تحت تأثیر نرخ تنزیلی است که برای محاسبهٔ ارزش فعلی پرداخت‌های مزایا استفاده می‌شود و همچنین نرخ بازده مورد انتظار از دارایی‌های طرح.

هیئت استانداردهای حسابداری مالی (FASB) در استاندارد SFAS شماره ۱۵۸ نیاز دارد که وضعیت تأمین مالی صندوق‌های بازنشستگی در ترازنامهٔ حامی طرح گزارش شود. این بدان معناست که به‌روزرسانی‌های دوره‌ای برای تعهدات بازنشستگی، عملکرد صندوق و سلامت مالی طرح انجام می‌شود.

بسته به نرخ مشارکت در طرح، عملکرد بازار و سایر عوامل، ممکن است طرح بازنشستگی با یک سود یا زیان اکچوئری در تعهدات مزایای پیش‌بینی‌شده خود مواجه شود.

اگرچه این قوانین حسابداری نیاز دارند که دارایی‌ها و بدهی‌های بازنشستگی در ترازنامهٔ موجودیت اقتصادی بر اساس ارزش بازار ثبت شوند، اما اجازه می‌دهند که سود و زیان‌های اکچوئری، یا تغییرات در فرضیات اکچوئری، از طریق درآمد جامع در حقوق صاحبان سهام و نه مستقیماً از طریق صورت سود و زیان منتقل شوند.

نکات کلیدی:

  • سود و زیان اکچوئری زمانی ایجاد می‌شوند که فرضیات زیربنایی تعهدات مزایای پیش‌بینی‌شده یک شرکت تغییر کنند.
  • قوانین حسابداری شرکت‌ها را ملزم می‌کنند که هم تعهدات بازنشستگی (بدهی‌ها) و هم دارایی‌های مرتبط با پوشش آن‌ها را افشا کنند. این اطلاعات به سرمایه‌گذاران نشان می‌دهد که وضعیت کلی سلامت مالی صندوق بازنشستگی چگونه است.
  • تمام طرح‌های بازنشستگی با مزایای تعریف‌شده در طول زمان با سود یا زیان‌های اکچوئری مواجه می‌شوند، زیرا فرضیات جمعیتی یا اقتصادی کلیدی در مدل به‌روزرسانی می‌شوند.

درک سود یا زیان اکچوئری سود و زیان‌های اکچوئری در چارچوب حسابداری بازنشستگی به بهترین شکل قابل درک هستند. مگر آنکه به‌طور خاص ذکر شده باشد، این تعریف به حسابداری بازنشستگی تحت اصول پذیرفته‌شده حسابداری ایالات متحده (GAAP) می‌پردازد.

در حالی که اصول GAAP ایالات متحده و استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) اصول مشابهی برای اندازه‌گیری تعهدات مزایای بازنشستگی تجویز می‌کنند، تفاوت‌های کلیدی در نحوهٔ گزارش هزینه‌های بازنشستگی در صورت سود و زیان وجود دارد، به‌ویژه در زمینهٔ نحوهٔ برخورد با سود و زیان‌های اکچوئری.

وضعیت تأمین مالی، بیانگر خالص دارایی یا بدهی مرتبط با طرح‌های بازنشستگی با مزایای تعریف‌شده یک شرکت است و برابر است با تفاوت بین ارزش دارایی‌های طرح و تعهد مزایای پیش‌بینی‌شده (PBO) برای طرح.

ارزش‌گذاری دارایی‌های طرح — که همان سرمایه‌گذاری‌هایی هستند که برای تأمین مزایای طرح کنار گذاشته شده‌اند — نیاز به قضاوت دارد، اما شامل استفاده از برآوردهای اکچوئری نمی‌شود.

اما اندازه‌گیری PBO نیاز به استفاده از برآوردهای اکچوئری دارد، و این برآوردها هستند که باعث ایجاد سود و زیان اکچوئری می‌شوند.

در حسابداری طرح‌های بازنشستگی، دو نوع اصلی از فرضیات وجود دارد:

فرضیات اقتصادی و فرضیات جمعیتی . فرضیات اقتصادی به نحوه تأثیر نیروهای بازار بر طرح می‌پردازند، در حالی که فرضیات جمعیتی رفتار مورد انتظار شرکت‌کنندگان را در ارتباط با مزایای پرداختی مدل‌سازی می‌کنند.

از جمله فرضیات اقتصادی مهم می‌توان به نرخ بهره مورد استفاده برای تنزیل پرداخت‌های نقدی آینده، نرخ بازده مورد انتظار دارایی‌های طرح و افزایش‌های پیش‌بینی‌شده حقوق و دستمزد اشاره کرد.

در بین فرضیات جمعیتی نیز، امید به زندگی، مدت زمان خدمت مورد انتظار و سن بازنشستگی مورد انتظار از مهم‌ترین عوامل هستند.

سود و زیان اکچوئری باعث نوسان در نتایج می‌شود

در هر دوره مالی، تغییر در یکی از فرضیات اکچوئری—به‌ویژه نرخ تنزیل—می‌تواند منجر به افزایش یا کاهش قابل توجهی در تعهدات بازنشستگی (PBO) شود. اگر این تغییرات مستقیماً از طریق صورت سود و زیان ثبت شوند، ممکن است باعث تحریف در مقایسه‌پذیری نتایج مالی شوند.

به همین دلیل، طبق استانداردهای حسابداری آمریکا (U.S. GAAP)، این تعدیلات از طریق سایر درآمدهای جامع (OCI) در بخش حقوق صاحبان سهام ثبت می‌شوند و به مرور زمان در صورت سود و زیان مستهلک می‌شوند.

اما طبق استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS)، این تعدیلات نیز از طریق سایر درآمدهای جامع ثبت می‌شوند، اما در صورت سود و زیان مستهلک نمی‌شوند.

یادداشت‌های پیوست صورت‌های مالی اطلاعات مفیدی درباره فرضیات اکچوئری ارائه می‌دهند

قوانین حسابداری، افشای جزئیات مربوط به دارایی‌ها و بدهی‌های بازنشستگی را الزامی می‌دانند—از جمله تغییرات دوره‌ای در حساب‌ها و فرضیات کلیدی مورد استفاده برای اندازه‌گیری وضعیت تأمین مالی طرح.

این افشاها به استفاده‌کنندگان صورت‌های مالی کمک می‌کنند تا درک بهتری از تأثیر طرح‌های بازنشستگی شرکت بر وضعیت مالی و نتایج عملیاتی آن، در مقایسه با دوره‌های گذشته یا سایر شرکت‌ها داشته باشند.