اخبار
بهره سرمایه‌ای چیست؟
بهره سرمایه‌ای شده هزینه استقراضی است که برای کسب یا ساخت یک دارایی بلندمدت صرف می‌شود.
برخلاف بهره‌ای که برای سایر اهداف وجود دارد، بهره سرمایه‌ای (Capitalized interest) به‌طور مستقیم در صورت سود و زیان شرکت ثبت نمی‌شود. در عوض، شرکت‌ها این بهره را "سرمایه‌ای" می‌کنند، به این معنا که بهره پرداخت‌شده به قیمت تمام‌شده دارایی بلندمدت مرتبط در ترازنامه افزوده می‌شود. بهره سرمایه‌ای به‌صورت اقساط و از طریق هزینه استهلاک دوره‌ای دارایی بلندمدت در صورت سود و زیان شرکت در طول عمر مفید آن ثبت می‌شود.
نکات کلیدی
بهره سرمایه‌ای هزینه استقراض برای کسب یک دارایی بلندمدت است.
برخلاف هزینه بهره‌های معمول، بهره سرمایه‌ای بلافاصله در صورت سود و زیان شرکت لحاظ نمی‌شود.
بسیاری از شرکت‌ها دارایی‌های بلندمدت را از طریق بدهی تأمین مالی می‌کنند، به همین دلیل هزینه‌های این دارایی‌ها در بلندمدت مستهلک می‌شوند.
با سرمایه‌ای کردن هزینه بهره، شرکت‌ها این امکان را پیدا می‌کنند که از درآمد دارایی برای پرداخت هزینه آن در طول زمان استفاده کنند.
بهره سرمایه‌ای به‌صورت تدریجی و از طریق فرآیند استهلاک دارایی به‌عنوان هزینه ثبت می‌شود.
درک بهره سرمایه‌ای
بهره سرمایه‌ای بخشی از هزینه تاریخی به دست آوردن دارایی‌هایی است که برای سال‌های متوالی به شرکت منفعت می‌رسانند. از آنجا که بسیاری از شرکت‌ها دارایی‌های بلندمدت را با بدهی تأمین مالی می‌کنند، اصول حسابداری پذیرفته‌شده عمومی (GAAP) به شرکت‌ها اجازه می‌دهد بهره این بدهی را به جای هزینه کردن، در ترازنامه به‌عنوان بخشی از هزینه تاریخی دارایی بلندمدت ثبت کنند.
نمونه‌های رایج دارایی‌های بلندمدتی که بهره سرمایه‌ای برای آن‌ها مجاز است شامل امکانات تولیدی، املاک و مستغلات، و کشتی‌ها است. با این حال، سرمایه‌ای کردن بهره برای موجودی‌هایی که به‌طور مکرر و در مقیاس زیاد تولید می‌شوند، مجاز نیست. قوانین مالیاتی ایالات متحده نیز اجازه سرمایه‌ای کردن بهره را می‌دهد، که منجر به دریافت کسر مالیاتی در سال‌های آینده از طریق هزینه استهلاک دوره‌ای می‌شود.
بر اساس اصل تطابق (Matching Principle)، سرمایه‌ای کردن بهره هزینه‌های یک دارایی بلندمدت را با درآمدهای تولیدشده از آن دارایی در دوره‌های استفاده از آن تطبیق می‌دهد.
تفاوت بهره سرمایه‌ای و بهره هزینه‌شده ( Expensed Interest )
از منظر حسابداری، سرمایه‌ای کردن بهره کمک می‌کند هزینه‌های استفاده از یک دارایی بلندمدت با درآمدهای تولیدشده از آن دارایی در همان دوره‌ها هماهنگ شود. بهره سرمایه‌ای تنها زمانی ثبت می‌شود که تأثیر آن بر صورت‌های مالی شرکت قابل‌توجه باشد. در غیر این صورت، نیازی به سرمایه‌ای کردن بهره نیست و باید بلافاصله هزینه شود.
هنگامی که بهره سرمایه‌ای ثبت می‌شود، تأثیر آن بلافاصله در صورت سود و زیان شرکت نمایان نمی‌شود و در عوض، در دوره‌های بعدی از طریق هزینه استهلاک دارایی نشان داده می‌شود.
در بلندمدت، بهره سرمایه‌ای و بهره هزینه‌شده تأثیر مشابهی بر صورت‌های مالی شرکت خواهند داشت. تفاوت آن‌ها تنها در «زمان» ثبت هزینه در صورت سود و زیان است.
تفاوت بهره سرمایه‌ای و بهره تعهدی ( Accrued Interest )
بهره تعهدی مبلغ بهره‌ای است که از زمان پرداخت قبلی انباشته شده است. برای مثال، اگر وام‌گیرنده قسط ماهانه وام را پرداخت نکند، بهره به انباشت خود ادامه می‌دهد تا زمانی که قسط بعدی پرداخت شود. بهره‌ای که طی این مدت باید پرداخت شود اما هنوز پرداخت نشده است، بهره تعهدی نامیده می‌شود.
در برخی موارد، بهره تعهدی و بهره سرمایه‌ای می‌توانند معادل باشند. به‌عنوان مثال، اگر مبلغ پرداخت‌نشده بهره به اصل وام افزوده شود، مبلغ بهره تعهدی معادل بهره سرمایه‌ای خواهد بود.
با این حال، در همه موارد این گونه نیست. به‌عنوان مثال، یک قسط پرداخت‌نشده بهره ممکن است به‌عنوان هزینه دوره‌ای ثبت و بلافاصله در صورت سود و زیان شناسایی شود. در چنین حالتی، بهره تعهدی به‌عنوان بهره سرمایه‌ای تلقی نمی‌شود و مستقیماً هزینه می‌شود.
نکته
بهره برای دارایی‌هایی که در حال ساخت هستند، دارایی‌هایی که به‌عنوان پروژه‌های جداگانه برای فروش یا اجاره در نظر گرفته شده‌اند، یا سرمایه‌گذاری‌هایی که تحت روش ارزش ویژه حساب می‌شوند و فعالیت‌های خاصی را شامل می‌شوند، سرمایه‌ای می‌شود.
بهره سرمایه‌ای و وام‌های دانشجویی
بهره سرمایه‌ای در بسیاری از وام‌های دانشجویی نیز وجود دارد. این بهره، همان بهره‌ای است که بر وام انباشته می‌شود و به اصل بدهی افزوده می‌شود. این وضعیت معمولاً زمانی رخ می‌دهد که وام‌گیرنده در حال بازپرداخت وام نباشد، به‌عنوان‌مثال، هنگامی که دانشجو در حال تحصیل است و بهره همچنان انباشته می‌شود.
در مورد وام‌های دانشجویی، وام‌گیرنده ممکن است در دوره‌ای از تأخیر بازپرداخت قرار داشته باشد. بااین‌حال، بهره ممکن است همچنان در طول این دوره انباشته شود. در برخی موارد، این بهره به اصل وام افزوده می‌شود و وام‌گیرنده موظف است بهره را بر اساس بدهی بالاتر (یعنی بهره بر بهره) بپردازد.
لازم به ذکر است که همه وام‌های دانشجویی در طول دوره‌های تأخیر بهره انباشته نمی‌کنند. برخی وام‌ها ممکن است شامل یارانه بهره باشند که هزینه بهره را در این دوره پوشش دهد. بااین‌حال، وام‌گیرندگان باید از پیامدهای بهره سرمایه‌ای آگاه باشند و بدانند که این بهره چگونه می‌تواند بر مانده بدهی و برنامه بازپرداخت تأثیر بگذارد.
مثال از بهره سرمایه‌ای
فرض کنید شرکتی یک تأسیسات تولید کوچک به ارزش ۵ میلیون دلار با عمر مفید ۲۰ ساله می‌سازد. این شرکت برای تأمین مالی پروژه مبلغ مذکور را با نرخ بهره ۱۰٪ قرض می‌گیرد. ساخت پروژه یک سال طول می‌کشد تا آماده استفاده شود و شرکت مجاز به سرمایه‌ای کردن هزینه بهره سالانه این پروژه است که ۵۰۰ هزار دلار می‌باشد.
شرکت این بهره را سرمایه‌ای کرده و یک ورودی بدهکار به مبلغ ۵۰۰ هزار دلار در حساب دارایی ثابت و یک ورودی بستانکار معادل در حساب نقد ثبت می‌کند. پس از پایان ساخت‌وساز، ارزش دفتری تأسیسات تولید ۵.۵ میلیون دلار خواهد بود که شامل **۵ میلیون دلار هزینه ساخت و **۵۰۰ هزار دلار بهره سرمایه‌ای است.
در سال بعد، زمانی که تأسیسات تولید به کار گرفته می‌شود، شرکت هزینه استهلاک سالانه به مبلغ ۲۷۵ هزار دلار (۵.۵ میلیون دلار تقسیم بر ۲۰ سال عمر مفید) ثبت می‌کند که از این مقدار ۲۵ هزار دلار (۵۰۰ هزار دلار بهره سرمایه‌ای تقسیم بر ۲۰ سال) به بهره سرمایه‌ای تعلق دارد.
بهره سرمایه‌ای چگونه کار می‌کند؟
بهره سرمایه‌ای همان هزینه بهره‌ای است که به مانده اصلی بدهی تعلق می‌گیرد. بااین‌حال، به‌جای شناسایی فوری به‌عنوان هزینه، این بهره به‌عنوان بخشی از هزینه ایجاد یک دارایی بلندمدت ثبت می‌شود. شرکت‌ها بهره سرمایه‌ای را با گنجاندن آن در هزینه اصلی دارایی در حال ایجاد شناسایی کرده و دارایی را در طول زمان مستهلک می‌کنند.
چه زمانی باید بهره سرمایه‌ای شود؟
زمان سرمایه‌ای شدن بهره بستگی زیادی به نوع بهره دارد. برای وام‌های دانشجویی، بهره طبق مفاد توافق‌نامه وام و نوع وام (برای تحصیلات کارشناسی یا تحصیلات تکمیلی) سرمایه‌ای می‌شود. از سوی دیگر، بهره معمولاً در طول ساخت‌وساز و زمانی که یک دارایی در حال توسعه است، سرمایه‌ای می‌شود.
چرا باید بهره سرمایه‌ای شود؟
شرکت‌ها ممکن است بخواهند بهره را سرمایه‌ای کنند تا هزینه بهره را به دوره‌های آینده منتقل کنند. این کار معمولاً به این دلیل مطلوب است که شرکت در همان دوره‌ای که بهره هزینه می‌شود، احتمالاً از دارایی درآمد اجاره‌ای کسب می‌کند. در مقابل، اگر تمام بهره به‌طور پیش‌پرداخت هزینه شود، شرکت ممکن است از این کسر مالیاتی به بهترین نحو استفاده نکند، زیرا ممکن است درآمدی برای جبران هزینه نداشته باشد.
چگونه بهره سرمایه‌ای محاسبه می‌شود؟
بهره سرمایه‌ای به همان روش سایر انواع بهره محاسبه می‌شود. نرخ بهره جاری در مانده اصلی بدهی جاری در یک دوره معین ضرب شده و ملاحظاتی برای تعداد روزهای باقی‌مانده اعمال می‌شود. این مانده سپس به مبلغ اصلی اولیه افزوده می‌شود. گاهی ردیابی مانده اصلی اولیه و مانده بهره انباشته‌شده مفید است.
نکته پایانی
بهره سرمایه‌ای به مبلغ پرداخت‌نشده بهره اشاره دارد که به مانده اصلی وام افزوده می‌شود. این بهره زمانی ایجاد می‌شود که وام‌گیرنده پرداخت‌های وام را انجام نمی‌دهد و بهره همچنان انباشته می‌شود. هنگامی که این بهره به مانده اصلی افزوده می‌شود، وام‌گیرنده مسئول پرداخت بهره بر اساس مانده بالاتر در دوره‌های آینده خواهد بود، زیرا مبنای محاسبه بهره افزایش می‌یابد.
در مورد وام‌های دانشجویی، وام‌گیرندگان ممکن است در دوره‌های تأخیر بازپرداخت، زمانی که نیازی به پرداخت بهره ندارند، بهره سرمایه‌ای را تجربه کنند.