پیش‌بینی بازارها
سیاست‌های حسابداری چیست؟
سیاست‌های حسابداری، روش‌هایی هستند که شرکت‌ها برای تهیه صورت‌های مالی خود به کار می‌برند و بر درآمد گزارش شده و تصمیم‌گیری سرمایه‌گذاران تأثیر میگذارند.
سیاست‌های حسابداری رویه‌های خاصی هستند که توسط تیم مدیریت یک شرکت برای تهیه صورت‌های مالی خود اجرا می‌شوند. این موارد شامل هرگونه روش حسابداری، سیستم‌های اندازه‌گیری و رویه‌هایی برای ارائه افشا می‌شود. سیاست‌های حسابداری با اصول حسابداری متفاوت است، زیرا اصول، قوانین حسابداری هستند و سیاست‌ها روش یک شرکت برای رعایت این قوانین است.
نکات کلیدی
- سیاست‌های حسابداری رویه‌هایی هستند که یک شرکت برای تهیه صورت‌های مالی خود استفاده می‌کند.
- بر خلاف اصول حسابداری که قوانین هستند، سیاست‌های حسابداری استانداردهایی برای پیروی از این قوانین هستند.
- ممکن است از سیاست‌های حسابداری برای دستکاری قانونی درآمد استفاده شود.
- انتخاب یک شرکت در سیاست‌های حسابداری نشان می‌دهد که مدیریت در گزارش‌دهی درآمدهای خود تهاجمی یا محافظه‌کارانه است.
- سیاست‌های حسابداری همچنان باید به اصول حسابداری پذیرفته شده عمومی (GAAP) پایبند باشد.
چگونه از سیاست‌های حسابداری استفاده می‌شود؟
سیاست‌های حسابداری مجموعه‌ای از استانداردها هستند که نحوه تهیه صورت‌های مالی یک شرکت را تنظیم می‌کنند. از این سیاست‌ها برای مقابله با روش‌های پیچیده حسابداری مانند روش‌های استهلاک، شناسایی دارایی نامشهود، تهیه هزینه‌های تحقیق و توسعه (R&D)، ارزیابی موجودی و تلفیق حساب‌های مالی استفاده می‌شود. این سیاست‌ها ممکن است از شرکتی به شرکت دیگر متفاوت باشد، اما همه سیاست‌های حسابداری ملزم به رعایت اصول حسابداری پذیرفته شده عمومی (GAAP) و/یا استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) هستند. می‌توان اصول حسابداری را به عنوان چارچوبی در نظر گرفت که انتظار می‌رود یک شرکت در آن فعالیت کند. با این حال، این چارچوب تا حدودی انعطاف‌پذیر است و تیم مدیریت یک شرکت می‌تواند سیاست‌های حسابداری خاصی را انتخاب کند که برای گزارشگری مالی شرکت مفید باشد. از آنجایی که اصول حسابداری گاهی اوقات سهل‌گیرانه هستند، سیاست‌های خاص یک شرکت بسیار مهم هستند. نگاهی به سیاست‌های حسابداری یک شرکت می‌تواند نشان دهد که مدیریت در گزارش درآمد محافظه‌کارانه یا تهاجمی است. سرمایه‌گذاران باید هنگام بررسی گزارش‌های درآمد برای ارزیابی کیفیت درآمد، این موضوع را در نظر بگیرند. همچنین، حسابرسان خارجی که برای بررسی صورت‌های مالی یک شرکت استخدام می‌شوند، باید سیاست‌های شرکت را بررسی کنند تا مطمئن شوند که با GAAP مطابقت دارند. مدیریت شرکت می‌تواند سیاست‌های حسابداری را انتخاب کند که برای گزارشگری مالی خودشان مفید باشد، مانند انتخاب یک روش خاص ارزیابی موجودی.
مثالی از یک سیاست حسابداری
از سیاست‌های حسابداری می‌توان برای دستکاری قانونی درآمد استفاده کرد. به عنوان مثال، در ایالات متحده، به شرکت‌ها اجازه داده می‌شود که از روش‌های حسابداری هزینه متوسط، اول به اول (FIFO) یا آخرین به اول (LIFO) برای ارزش‌گذاری موجودی استفاده کنند. تحت روش هزینه متوسط، زمانی که یک شرکت محصولی را می‌فروشد، از هزینه متوسط وزنی تمام موجودی تولید یا خریداری شده در دوره حسابداری برای تعیین هزینه کالاهای فروخته شده (COGS) استفاده می‌شود. تحت روش هزینه موجودی FIFO، زمانی که یک شرکت محصولی را می‌فروشد، هزینه موجودی تولید یا خریداری شده اول به عنوان اولین فروش در نظر گرفته می‌شود. تحت روش LIFO، زمانی که محصولی فروخته می‌شود، هزینه موجودی تولید شده آخر به عنوان اولین فروش در نظر گرفته می‌شود.
در دوره‌های افزایش قیمت موجودی، یک شرکت می‌تواند از این سیاست‌های حسابداری برای افزایش یا کاهش درآمد خود استفاده کند. به عنوان مثال، یک شرکت در صنعت تولید، در نیمه اول ماه موجودی را به قیمت 10 دلار در هر واحد و در نیمه دوم ماه به قیمت 12 دلار در هر واحد خریداری می‌کند. این شرکت در مجموع 10 واحد به قیمت 10 دلار و 10 واحد به قیمت 12 دلار خریداری می‌کند و در کل ماه 15 واحد می‌فروشد. اگر شرکت از FIFO استفاده کند، هزینه کالاهای فروخته شده آن: (10 × 10 دلار) + (5 × 12 دلار) = 160 دلار است. اگر از هزینه متوسط استفاده کند، هزینه کالاهای فروخته شده آن: (15 × 11 دلار) = 165 دلار است. اگر از LIFO استفاده کند، هزینه کالاهای فروخته شده آن: (10 × 12 دلار) + (5 × 10 دلار) = 170 دلار است. در ایالات متحده، جایی که شرکت‌ها می‌توانند بین FIFO و LIFO انتخاب کنند، شرکتی که می‌خواهد سود خود را به حداکثر برساند، در دوره‌های افزایش قیمت از روش FIFO استفاده می‌کند تا هزینه کالاهای فروخته شده را به حداقل برساند و درآمد را افزایش دهد. شرکتی که می‌خواهد درآمد مشمول مالیات خود را کاهش دهد، در صورت افزایش قیمت‌ها از روش LIFO استفاده می‌کند تا هزینه کالاهای فروخته شده را افزایش دهد و درآمد را کاهش دهد.
تفاوت بین سیاست‌ها و اصول حسابداری چیست؟
در حالی که یک اصل حسابداری قانون استاندارد شده‌ای است که توسط یک نهاد حاکم وضع شده است، یک سیاست حسابداری روش یا دستورالعملی است که توسط مدیریت برای رعایت این قانون و تولید صورت‌های مالی استفاده می‌شود. در ایالات متحده، اصول حسابداری پذیرفته شده عمومی (GAAP) استانداردهای حسابداری پذیرفته شده توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) هستند. برخی از اصول حسابداری به اختیار مدیریت اجازه می‌دهد و اینجاست که سیاست‌های حسابداری وارد عمل می‌شوند.
برخی از مثال‌های سیاست‌های حسابداری چیست؟
سیاست‌های حسابداری زمانی در یک تجارت ظاهر می‌شوند که اصول حسابداری در نحوه اعمال قوانین به یک موقعیت خاص، آزادی عمل را فراهم می‌کند. موقعیت‌هایی که شامل اختیار مدیریت می‌شوند عبارتند از:
- ارزیابی موجودی
- ارزیابی سرمایه‌گذاری‌ها
- ارزیابی دارایی‌های ثابت
- روش‌های استهلاک
- هزینه‌های تحقیق و توسعه
- ترجمه ارز خارجی
تفاوت بین حسابداری محافظه‌کارانه و تهاجمی چیست؟
حسابداری محافظه‌کارانه از سیاست‌های حسابداری استفاده می‌کند که منجر به درآمد کمتر و/یا هزینه بیشتر می‌شود. از سوی دیگر، حسابداری تهاجمی از سیاست‌هایی استفاده می‌کند که تمایل به افزایش درآمد و/یا کاهش هزینه‌ها دارد.شرکتی که از سیاست‌های حسابداری محافظه‌کارانه استفاده می‌کند، در سال جاری درآمد کمتری خواهد داشت، در حالی که شرکتی که از سیاست‌های حسابداری تهاجمی استفاده می‌کند، عملکرد مالی بهتری را در سال جاری نشان خواهد داد. سیاست‌های حسابداری محافظه‌کارانه در درازمدت به عملکرد مالی بهتر تمایل دارند، در حالی که سیاست‌های حسابداری تهاجمی در درازمدت به کاهش عملکرد مالی منجر می‌شوند.
نتیجه گیری
سیاست‌های حسابداری با اصول حسابداری متفاوت است که قوانین حسابداری هستند که همه سیاست‌های حسابداری باید با آن‌ها مطابقت داشته باشند. تیم مدیریت یک شرکت می‌تواند سیاست‌های حسابداری خاصی را انتخاب کند که برای گزارشگری مالی شرکت مفید باشد. این تیم ممکن است از سیاست‌های حسابداری محافظه‌کارانه یا تهاجمی استفاده کند که تعیین می‌کند عملکرد مالی یک شرکت در یک سال معین چگونه ظاهر می‌شود.