جزئیات نقشه راه چین برای فرود انسان روی ماه تا پیش از سال ۲۰۳۰ مشخص شد

مقامات فضایی چین در جریان «هفتمین کنفرانس پروازهای فضایی سرنشین‌دار در پکن» رسماً تأیید کردند که این کشور قصد دارد تا ظرف 3 سال آینده فضانوردان خود را بر سطح ماه فرود بیاورد. در این رویداد، «وانگ شیانگ»، طراح ارشد برنامه اکتشافات ماه چین، دقیق‌ترین برنامه این کشور تا به امروز را برای سلسله‌مأموریت‌هایی که به فرود روی ماه پیش از سال 2030 ختم می‌شود، تشریح کرد. روش پکن برای این فرود، مبتنی بر سازوکاری موسوم به «ملاقات در مدار ماه» است؛

شیوه‌ای که در آن فضاپیماها ابتدا به مدار ماه فرستاده شده و پس از اتصال در مدار، فرودگر به سمت سطح حرکت می‌کند. این الگو مشابه پروژه‌ای است که ناسا در دهه‌های 1960 و اوایل 1970 میلادی با برنامه آپولو اجرا کرد. بااین‌حال، از آنجایی که چین راکتی با توان خروجی مشابه Saturn V در اختیار ندارد، خدمه و فضاپیمای ماه‌نشین را در قالب دو پرتاب جداگانه به سوی ماه خواهد فرستاد. جدول زمانی مراحل پرتاب چین برای فرود انسان روی ماه اطلاعاتی که از این کنفرانس منتشر شده‌، روند گام‌به‌گامی را نشان می‌دهند.

ابتدا آزمایش بدون سرنشین راکت لانگ مارچ 10A (نسخه تک‌بدنه و بدون بوسترهای کمکی) به همراه فضاپیمای Mengzhou در مدار پایینی زمین برای اوایل سال 2027 برنامه‌ریزی شده است. پس از آن آزمایش بدون سرنشین راکت سنگین‌تر لانگ مارچ 10 (دارای یک هسته مرکزی و دو بوستر کمکی) همراه با ماه‌نشین Lanyue، شامل عملیات فرود بر سطح ماه و برخاستن از آن، برای سال 2028 در نظر گرفته شده است. در سال 2029 پرتاب هم‌زمان دو فروند راکت لانگ مارچ 10 انجام خواهد شد؛

به‌طوری‌که یکی حامل فضاپیمای بدون سرنشین منگ‌ژو و دیگری حامل ماه‌نشین لان‌یوئه خواهد بود تا عملیات اتصال در مدار ماه را پیاده‌سازی کنند. پرتاب دوگانه نهایی راکت‌های لانگ مارچ 10 با سرنشین انسانی روی فضاپیمای منگ‌ژو انجام می‌شود تا مأموریت اصلی فرود روی ماه با هدف رسیدن به قمر زمین «پیش از سال 2030» رقم بخورد. برخلاف برنامه‌های آپولو 8 یا آرتمیس 2 آمریکا که در آنها ابتدا فضانوردان با چرخش به دور ماه یا عبور از کنار آن بدون فرود به زمین بازمی‌گردند، برنامه فعلی چین فاقد چنین مأموریت مستقیمی به مدار ماه است.

بااین‌حال، فضاپیمای منگ‌ژو قرار است در مأموریت‌های سرنشین‌دار مدار پایینی زمین و در جریان رساندن فضانوردان به ایستگاه فضایی تیانگونگ آزمایش شود. هرچند دریافت جزئیات دقیق درباره دستاوردهای فنی پروژه فضایی چین به‌دلیل ساختار غیرشفاف آن دشوار است، نشانه‌های روشنی از پیشرفت فنی دیده می‌شود. در آگوست 2025، آژانس پروازهای فضایی سرنشین‌دار چین ماکت 26 تنی با دقت بسیار بالایی از ماه‌نشین لان‌یوئه را با موفقیت آزمایش کرد. در این آزمایش برای شبیه‌سازی گرانش ضعیف ماه از کابل‌های مهارکننده عظیمی استفاده شد و ماه‌نشین با روشن کردن موتورهای اصلی و پیشرانه‌های کنترل دقیق، روی زمینی شبیه‌سازی‌شده با دهانه‌های ماه در نزدیکی پکن فرود آمد و دوباره از زمین بلند شد.

علاوه‌براین، فضاپیمای منگ‌ژو مخصوص پرتاب سال 2027 نیز وارد پایگاه پرتاب فضایی Wenchang در استان هاینان شده است. در سوی دیگر رقابت، ناسا فرود انسان روی ماه را برای سال 2028 هدف‌گذاری کرده که حدود یک سال زودتر از چین است. ایالات متحده با گذشت 15 سال از توسعه راکت سامانه پرتاب فضایی (SLS) و کپسول اوریون، سخت‌افزار تثبیت‌شده‌تری در مقایسه با رقیب شرقی دارد. با این وجود، پرسش‌ها و ابهامات عمده پیرامون آماده‌سازی فرودگرهای ماه که قراردادهای چندمیلیارد دلاری آنها به شرکت‌های اسپیس ایکس و بلو اوریجین سپرده شده، ممکن است فرود سرنشین‌دار آمریکا را تا سال 2030 یا دیرتر به تعویق بیندازد.

این شرایط حساس باعث شده قانون‌گذاران آمریکایی تهدید چین را بسیار جدی ارزیابی کنند. طی یک سال گذشته، کنگره و کاخ سفید اختیارات گسترده‌ای به «جرد آیزاکمن»، مدیر ناسا، داده‌اند تا برنامه آرتمیس را برای رساندن دوباره انسان به ماه تسریع کند. آیزاکمن اقداماتی همچون لغو ایستگاه فضایی «دروازه ماه» و لغو ارتقاهای برنامه‌ریزی‌شده برای راکت SLS را در دستور کار قرار داد. او اخیراً طرح‌هایی را برای همکاری نزدیک‌تر با بلو اوریجین جهت توسعه فرودگر ماه و تقویت کپسول اوریون برای ورود به مدار پایینی ماه اعلام کرده و از وجود منابع و اختیارات کافی برای اجرایی‌کردن اهداف یاد کرده است.