انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا | پول‌های میلیاردی چگونه نتیجه را تغییر می‌دهند؟
انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ آمریکا به پرهزینه‌ترین انتخابات تاریخ این کشور تبدیل شده است؛ رقابتی که در آن میلیاردرها، غول‌های فناوری و شرکت‌های فعال در حوزه رمزارز و هوش مصنوعی با تزریق میلیاردها دلار به کارزارهای انتخاباتی، بیش از گذشته بر معادلات سیاسی واشنگتن اثر می‌گذارند.
عکس آرشیوی مرتبط با موضوع
گروه سیاسی؛ انتخابات میان‌دوره‌ای پیش‌رو در آمریکا، رکورد تازه‌ای در هزینه‌های سیاسی این کشور ثبت می‌کند. برآورد‌ها نشان می‌دهد مجموع هزینه‌های انتخاباتی این دوره به حدود ۱۱.۹ میلیارد دلار خواهد رسید؛ رقمی که از هزینه ۱۱.۲ میلیارد دلاری انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ نیز فراتر می‌رود. اما مسئله فقط افزایش هزینه‌ها نیست. بخش بزرگ‌تری از منابع مالی انتخابات نسبت به گذشته از مسیر‌هایی تأمین می‌شود که امکان شناسایی اهداکنندگان اصلی آنها وجود ندارد. این وضعیت، ترسیم تصویری دقیق از افرادی را که میلیاردها دلار برای تأثیرگذاری بر رقابت‌های سیاسی هزینه می‌کنند، دشوار کرده است.
گزارش گاردین نشان می‌دهد ساختار تأمین مالی انتخابات آمریکا در حال تغییر است؛ از افزایش نفوذ میلیاردر‌های صنعت فناوری گرفته تا تمرکز بی‌سابقه منابع مالی در دست شمار محدودی از افراد و شرکت‌ها. در این میان، ظهور چهره‌هایی مانند ایلان ماسک و ورود صنایع جدیدی همچون هوش
مصنوعی و رمزارز، قواعد سنتی تأمین مالی احزاب را دگرگون کرده است.
رکوردشکنی هزینه‌های انتخاباتی؛ سهم جمهوری‌خواهان سه برابر دموکرات‌ها
بر اساس پیش‌بینی مؤسسه AdImpact، هزینه تبلیغات انتخاباتی در چرخه ۲۰۲۶ به ۱۱.۶ میلیارد دلار می‌رسد؛ رقمی که از ۱۱.۲ میلیارد دلار هزینه تبلیغات در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ بیشتر است. همچنین مؤسسه غیرحزبی OpenSecrets که منابع مالی سیاست در آمریکا را رصد می‌کند، پیش‌بینی کرده است مجموع هزینه‌های انتخابات میان‌دوره‌ای امسال به ۱۱.۹ میلیارد دلار برسد.
بر اساس تحلیل تازه مرکز عدالت برنان (Brennan Center for Justice)، ۴۰ اهداکننده بزرگ انتخابات تا اواسط اکتبر بیش از ۲.۴ میلیارد دلار کمک مالی کرده‌اند. این رقم با در نظر گرفتن تورم، هفت برابر میزان کمک ۴۰ اهداکننده بزرگ در انتخابات سال ۲۰۱۴ است.
با این حال، تفاوت مهم فقط در حجم کمک‌ها نیست، بلکه در جهت‌گیری سیاسی آنها نیز دیده می‌شود. در سال ۲۰۱۴، ۴۰ اهداکننده بزرگ دو برابر بیشتر به دموکرات‌ها کمک کرده بودند؛ اما در انتخابات امسال، میزان کمک آنها به جمهوری‌خواهان سه برابر دموکرات‌ها بوده است. هزینه‌های سوپرپک‌ها (Super PACs) نیز تا پایان سپتامبر از مرز ۲ میلیارد دلار عبور کرد؛ رقمی که با تعدیل تورم، ۵۱ درصد بیشتر از آخرین دوره انتخابات میان‌دوره‌ای است.
از سوی دیگر، روزنامه نیویورک‌تایمز برآورد کرده است گروه‌های موسوم به «پول تاریک» (Dark Money) تا پایان ماه اوت دست‌کم یک میلیارد دلار در انتخابات هزینه کرده‌اند.
پول تاریک به منابع مالی سازمان‌هایی گفته می‌شود که ملزم نیستند هویت اهداکنندگان خود را افشا کنند. از جمله این سازمان‌ها می‌توان به مؤسسات غیرانتفاعی تحت عنوان ۵۰۱ (c) (۴) اشاره کرد که طبق قانون، فعالیت سیاسی نباید هدف اصلی آنها باشد؛ هرچند این محدودیت‌ها در عمل همواره رعایت نمی‌شوند.
برآورد مرکز برنان نشان می‌دهد گروه‌های فعال در حوزه پول تاریک، ۲۹ درصد از منابع مالی ۴۰ اهداکننده بزرگ را تشکیل می‌دهند و حدود ۶۹۹ میلیون دلار از این منابع تا حد زیادی غیرقابل ردیابی است.
از ایلان ماسک تا جورج سوروس؛ میلیاردرها چه کسانی هستند؟
یکی از مهم‌ترین تحولات انتخابات امسال، افزایش نفوذ افرادی است که با ثروت شخصی خود مبالغ هنگفتی را به کارزارهای سیاسی تزریق می‌کنند. ایلان ماسک، بنیان‌گذار تسلا و ثروتمندترین فرد جهان، به‌تنهایی تاکنون ۴۸۳ میلیون دلار در انتخابات میان‌دوره‌ای هزینه کرده است؛ رقمی که دو برابر کمک مالی جورج سوروس به دموکرات‌ها در انتخابات سال ۲۰۲۲ است.
ماسک به‌ویژه بر کمک به جمهوری‌خواهان برای حفظ اکثریت سنا تمرکز کرده و در این مسیر، رقابت نزدیک انتخاباتی در ایالت تگزاس را در اولویت قرار داده است. امپراتوری تجاری و ثروت شخصی او نیز از روابط نزدیکش با کن پاکستون، نامزد جمهوری‌خواه، تأثیر پذیرفته است.
با این حال، ماسک تنها چهره بانفوذ این میدان نیست.
جورج سوروس از معدود اهداکنندگان بزرگ است که عمدتاً از دموکرات‌ها حمایت می‌کند. در سوی دیگر، جفری یاس، سرمایه‌گذار وال‌استریت، و خانواده اوهلین، مالکان شرکت بزرگ حمل‌ونقل Uline، از حامیان مالی دیرینه جمهوری‌خواهان به شمار می‌روند. تمرکز این دو گروه به‌ترتیب بر گسترش حق انتخاب مدرسه و حمایت از جریان‌های فوق‌محافظه‌کار است. مجموع کمک‌های این دو خانواده در چرخه انتخاباتی ۲۰۲۶ دست‌کم به ۲۶۰ میلیون دلار رسیده است.
مارک اندریسن و بن هوروویتز، سرمایه‌گذاران و چهره‌های شناخته‌شده صنعت هوش مصنوعی، نیز از دیگر اهداکنندگان بزرگ هستند. کمک‌های آنها عمدتاً با هدف کاهش مقررات دولتی، توسعه صنعت رمزارز و انتخاب نامزد‌های حامی هوش مصنوعی انجام می‌شود. همچنین میریام ادلسون، تاجر آمریکایی-اسرائیلی، در این دوره ۶۷ میلیون دلار کمک مالی کرده است. او از سیاست‌های راست‌گرایانه و حامی اسرائیل در دولت آمریکا حمایت می‌کند و از چهره‌های بانفوذ در شکل‌دهی به سیاست‌های دونالد ترامپ در قبال اسرائیل به شمار می‌رود.
تغییر قوانین و ورود صنایع جدید؛ قواعد بازی عوض شد
یکی از عوامل افزایش نفوذ پول‌های کلان، تغییرات قانونی در نظام تأمین مالی انتخابات آمریکا است. در سال ۲۰۱۰، رأی تاریخی دیوان عالی آمریکا در پرونده «سیتیزنز یونایتد» (Citizens United) مسیر تأمین مالی انتخابات را تغییر داد. بر اساس این حکم، شرکت‌ها و اتحادیه‌های کارگری اجازه یافتند مبالغ نامحدودی را برای هزینه‌های سیاسی و انتخاباتی صرف کنند. در کنار این تحول، تصمیم جدید دیوان عالی در ماه ژوئن نیز به احزاب سیاسی اجازه داد مبالغ بیشتری را به‌صورت هماهنگ با نامزد‌های مورد حمایت خود هزینه کنند.
پیش از این حکم، کمیته‌های ملی احزاب برای هزینه‌کرد هماهنگ با نامزد‌های سنا، بسته به شرایط، با محدودیت‌هایی بین ۱۳۰ هزار و ۶۰۰ دلار تا ۴ میلیون و ۷۱ هزار و ۸۰۰ دلار مواجه بودند. این محدودیت برای نامزد‌های مجلس نمایندگان بین ۶۵ هزار و ۳۰۰ دلار تا ۱۳۰ هزار و ۶۰۰ دلار بود.
اما دیوان عالی این سقف‌ها را لغو کرد. در نتیجه، کمیته‌های جمهوری‌خواه توانستند بیش از ۴۸ میلیون دلار منابع مالی جدید جذب کنند؛ درحالی‌که دموکرات‌ها تنها ۴ میلیون دلار به منابع خود افزودند.
این تغییر به‌ویژه در رقابت‌های کوچک، اما تعیین‌کننده اهمیت دارد؛ رقابت‌هایی که پیش‌تر دموکرات‌ها به دلیل توانایی بیشتر در جذب کمک‌های خرد از حامیان محلی، در آنها برتری داشتند.
از سوی دیگر، ترکیب صنایع تأثیرگذار بر انتخابات نیز طی یک دهه گذشته تغییر کرده است. در سال ۲۰۱۴، اتحادیه‌های کارگری که عمدتاً از دموکرات‌ها حمایت می‌کردند، ۱۴ درصد از ۴۰ اهداکننده بزرگ انتخابات میان‌دوره‌ای را تشکیل می‌دادند؛ اما امسال دیگر حتی در فهرست ۴۰ اهداکننده نخست نیز حضور ندارند.
نفوذ بخش مالی سنتی نیز کاهش یافته است. سهم این صنعت از میان ۴۰ اهداکننده بزرگ که در سال ۲۰۱۴ نزدیک به نیمی از آنها بود، امسال به ۱۵ درصد رسیده است.
در مقابل، صنایع جدیدی مانند رمزارز و هوش مصنوعی و میلیاردر‌های مرتبط با آنها، بخش بیشتری از منابع مالی انتخابات را به خود اختصاص داده‌اند. حتی صنعت املاک و مستغلات که همواره یکی از حامیان مالی ثابت هر دو حزب بوده، در مقایسه با منابع مالی جدید اهمیت نسبی کمتری پیدا کرده است.
نکته قابل‌توجه دیگر، افزایش کمک‌های هم‌زمان به هر دو حزب است. سهم اهداکنندگانی که در این دوره به جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها کمک کرده‌اند، بیش از ۱۰۰ برابر سطح ثبت‌شده در انتخابات سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ بوده است.
این کمک‌های دوحزبی عمدتاً از سوی فعالان حوزه رمزارز، قمار آنلاین، هوش مصنوعی و گروه‌های حامی اسرائیل انجام شده است. مجموع کمک این گروه‌ها به هر دو حزب تقریباً با منابع مالی اهداکنندگانی برابری می‌کند که فقط از دموکرات‌ها حمایت کرده‌اند.
میلیاردها دلار تبلیغات؛ آیا پول می‌تواند نتیجه انتخابات را تغییر دهد؟
با وجود هزینه‌های بی‌سابقه، هنوز مشخص نیست این حجم از سرمایه‌گذاری تا چه اندازه بر تصمیم رأی‌دهندگان تأثیر گذاشته است. برخی نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند موج تبلیغات منفی جمهوری‌خواهان در رقابت‌های سنا در ایالت‌های آلاسکا، جورجیا، مین، میشیگان، کارولینای شمالی، اوهایو و تگزاس، تغییر محسوسی در میزان حمایت رأی‌دهندگان ایجاد نکرده است.
در همین حال، دموکرات‌ها با وجود هزینه‌کرد کمتر جمهوری‌خواهان در برخی رقابت‌ها، در موقعیتی قرار گرفته‌اند که احتمال بازپس‌گیری کنترل مجلس نمایندگان و حتی سنا را دارند.
تعیین دقیق فاصله هزینه‌کرد دو حزب دشوار است و ارقام نیز به‌طور مداوم تغییر می‌کنند. برای نمونه، مایکل بلومبرگ، شهردار سابق نیویورک، روز جمعه ۳۶ میلیون دلار دیگر به نامزد‌های دموکرات کمک کرد؛ رقمی که علاوه بر ۸۰ میلیون دلار تعهد قبلی او بود.
با این حال، برآورد‌ها همچنان از برتری چشمگیر جمهوری‌خواهان در هزینه‌های رقابت‌های سنا و برتری محدودتر آنها در رقابت‌های مجلس نمایندگان حکایت دارد.
در کنار تبلیغات رسمی، شکل دیگری از نفوذ مالی نیز در حال گسترش است: پرداخت پول به اینفلوئنسر‌های سیاسی در شبکه‌های اجتماعی.
این پرداخت‌ها به‌ندرت به‌طور شفاف ثبت یا افشا می‌شوند. کارزارهای انتخاباتی و کمیته‌های سیاسی می‌توانند از طریق شرکت‌های واسطه به اینفلوئنسر‌ها پول پرداخت کنند و این افراد نیز الزام قانونی ندارند که به مخاطبان خود اعلام کنند برای حمایت از یک نامزد پول دریافت کرده‌اند. ایان وندروالکر، از مرکز برنان، افزایش این هزینه‌ها را هشداری برای انتخابات آینده می‌داند. به گفته او، آمریکا برای مدت‌ها نظامی مبتنی بر محدودیت و شفافیت مالی داشت، اما این سازوکار‌ها به‌تدریج در حال تضعیف هستند.
او به ظهور صنایع ثروتمندی مانند هوش مصنوعی و رمزارز اشاره می‌کند که با کمک‌های مالی سنگین به هر دو حزب، به‌دنبال کاهش یا حذف نظارت و مقررات دولتی هستند؛ روندی که احتمالاً در آینده تشدید خواهد شد.
وندروالکر همچنین معتقد است هزینه‌کرد‌های هنگفت افرادی مانند ماسک بیش از آنکه صرفاً اقدامی سیاسی باشد، به یک سرمایه‌گذاری تجاری شباهت دارد. او در پایان هشدار می‌دهد که با نزدیک شدن به انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، وابستگی سیاستمداران به یک یا چند اهداکننده بسیار ثروتمند می‌تواند بیش از پیش افزایش یابد. به گفته او، در یک نظام دموکراتیک قرار است هر فرد یک رأی داشته باشد؛ اما هرچه نفوذ یک فرد ثروتمند بر سیاست بیشتر شود، برابری در نظام سیاسی کمتر خواهد شد.