سخت‌ترین کشورها برای پیدا کردن کار در جهان

به گزارش ایران‌جیب، بر اساس داده‌های نسخه اکتبر ۲۰۲۶ گزارش «چشم‌انداز اقتصادی جهان» صندوق بین‌المللی پول، نرخ بیکاری در برخی کشورها همچنان دورقمی است؛ وضعیتی که از تفاوت در رشد اقتصادی، ساختار جمعیتی و مشکلات بازار کار ناشی می‌شود.

سودان با نرخ بیکاری پیش‌بینی‌شده 59.5 درصد در صدر این فهرست قرار دارد. درگیری‌های طولانی‌مدت و آسیب گسترده به فعالیت‌های اقتصادی، فرصت‌های اشتغال در این کشور را به‌شدت محدود کرده است. آفریقای جنوبی نیز با نرخ 33.2 درصد در جایگاه دوم قرار گرفته است.

این جدول، کشورهای دارای بالاترین نرخ بیکاری را در میان کشورهای بررسی‌شده نشان می‌دهد. همچنین نرخ بیکاری به‌تنهایی معیار کاملی برای سنجش دشواری یافتن شغل نیست؛ تخصص، سن، زبان و شرایط ورود افراد به بازار کار نیز اهمیت دارند.

شکاف اشتغال در اروپا

تفاوت وضعیت بازار کار حتی میان اقتصادهای اروپایی چشمگیر است. نرخ بیکاری پیش‌بینی‌شده فنلاند با 10.2 درصد ، بیش از سه برابر رقم 3.2 درصدی لهستان است. ضعف تقاضای داخلی و رکود طولانی‌مدت ساخت‌وساز از عوامل فشار بر استخدام در فنلاند عنوان شده‌اند.

در فرانسه نیز نرخ بیکاری 8.4 درصد پیش‌بینی شده که بیش از دو برابر نرخ 4 درصدی آلمان است.

بیکاری پایین، تضمین پیدا کردن کار نیست

در چین و هند، نرخ بیکاری سال ۲۰۲۶ به‌ترتیب 5.1 و 5 درصد پیش‌بینی شده است؛ اما این ارقام، تمام دشواری‌های اشتغال جوانان را نشان نمی‌دهند.

بر اساس گزارش، حدود 12.7 میلیون فارغ‌التحصیل دانشگاهی در سال ۲۰۲۶ وارد بازار کار چین می‌شوند؛ جمعیتی که در شرایط ضعف استخدام و نگرانی از تأثیر هوش مصنوعی بر مشاغل ابتدایی، برای دستیابی به فرصت‌های شغلی رقابت می‌کنند.

در هند نیز نرخ بیکاری جوانان در سال ۲۰۲۵ به 16 درصد رسیده است. این وضعیت نشان می‌دهد تبدیل جمعیت جوان به نیروی کار شاغل، همچنان یکی از چالش‌های اصلی این اقتصاد بزرگ است.

آیا سال آینده شرایط بهتر می‌شود؟

طبق گزارش نقل‌شده از ویژوال کپیتالیست، رشد اقتصاد جهانی از 3.1 درصد در ۲۰۲۶ به 3.4 درصد در ۲۰۲۷ افزایش می‌یابد؛ با این حال، رشد بیشتر اقتصاد لزوماً به همان میزان فرصت شغلی ایجاد نمی‌کند.

سرمایه‌گذاری در فناوری و هوش مصنوعی می‌تواند تولید و بهره‌وری را افزایش دهد، اما اثر آن بر استخدام همچنان نامشخص است؛ به‌ویژه برای جوانانی که به دنبال نخستین شغل خود هستند و کارکنانی که وظایفشان قابلیت خودکارسازی دارد.